Το πιο απλό συμπέρασμα

• Μια άλλη Γαλλία
• Η επιστροφή του τίκι τάκα
• Ο καλύτερος προπονητής
• Σε δυο φάσεις
• Διαφορετικά όλα, αλλά ίδια

Οι τέσσερις ομάδες που έφτασαν στα ημιτελικά του Μουντιάλ δεν συνθέτουν ζευγάρια που αποτελούν έκπληξη. Η Γαλλία και Ισπανία είχαν αναμετρηθεί στον ημιτελικό του Euro του 2026 – τότε κέρδισαν οι Ισπανοί 2-1. Τα τελευταία χρόνια είναι σταθερότατοι - κυρίως χάρη στη μεγάλη παραγωγή ποδοσφαιριστών. Η Αγγλία και η Αργεντινή που θα βρεθούν αντιμέτωποι στον άλλο ημιτελικό συγκαταλέγονταν κι αυτές μεταξύ των μεγάλων φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου. Η Αγγλία από το 2018 και έπειτα φλερτάρει με τη μεγάλη διάκριση έχοντας αγωνιστεί σε ένα ημιτελικό παγκοσμίου κυπέλλου απέναντι στην Κροατία (τον έχασε το 2018) και σε δύο τελικούς πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος (το 2021 στο Γουέμπλει όταν και έχασε από τους Ιταλούς και το 2024 στη Γερμανία όταν ηττήθηκε από τους Ισπανούς). Η Αργεντινή είναι κάτοχος του παγκοσμίου κυπέλλου και εμφανίστηκε με έναν Λιο Μέσι που έκανε τις καλύτερες του εμφανίσεις σε αυτό από τότε που το πρωτοτίμησε με την παρουσία του.

Όλοι αντιμετώπισαν και δυσκολίες. Αλλά όλοι έδειξαν και μια αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα. Μολονότι μάλιστα - κι αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στην ιστορία - έχουν ολότελα διαφορετικό τρόπο παιχνιδιού.

Μια άλλη Γαλλία

Η Γαλλία δεν μοιάζει ομάδα του Ντιντιέ Ντεσάν. Με τον Ντεσάν προπονητή η Γαλλία έμοιαζε πάντα να φοβάται λίγο το ταλέντο της. Στο προηγούμενο παγκόσμιο κύπελλο πλήρωσε το υπερβολικά φοβισμένο παιχνίδι της απέναντι στους Αργεντινούς όταν στον τελικό έχανε στο πρώτο ημίχρονο από τους Αργεντίνους αρνούμενη να παίξει. Στο δεύτερο ημίχρονο - μη έχοντας πλέον τίποτα να χάσει - βγήκε στην επίθεση κι έφτασε ένα βήμα από το να κάνει την ανατροπή του αιώνα χάνοντας τελικά το τρόπαιο στα πέναλτι. Στη Γερμανία πριν δύο χρόνια στο Euro νόμιζες ότι ο Ντεσάν ήθελε να παρουσιάσει μια ομάδα που την ενδιέφερε περισσότερο να κερδίζει τις δεύτερες μπάλες, παρά να βάλει γκολ. Άλλωστε παρά την παρουσία σπουδαίων επιθετικών (Εμπαπέ, Ντεμπελέ, Γκριεζμάν, Κόλο Μουανί, Τουρέ κρλ) σκόραρε με το σταγονόμετρο. Το γκολ εναντίον των Ισπανών που πέτυχε ο Κόλο Μουανί στον ημιτελικό εκείνης της διοργάνωσης ήταν το πρώτο των Ισπανών σε open play παιχνίδι στη διοργάνωση.

Δύο χρόνια αργότερα ο Ντεσάν μοιάζει άλλος άνθρωπος, ίσως γιατί έχει ήδη δεσμευτεί ότι μετά τη λήξη αυτού του τουρνουά θα παραιτηθεί αφήνοντας τη θέση του στον επόμενο. Η ομάδα που παρουσιάζει βασίζεται με μία τρομερή τετράδα στην επίθεση (ΕμΠαπέ, Ντεμπελέ, Ολίσε κι ένας εκ των Ντουέ, Μπαρκολά), σκοράρει διαρκώς από την αρχή του τουρνουά και ο μόνος αληθινός αντίπαλος της ήταν η εξωφρενική ζέστη που υπήρχε στο… στο παιχνίδι της με την Παραγουάη.

Το χαρακτηριστικό του παιχνιδιού της Γαλλίας είναι ο τρόμος που μπορεί να δημιουργήσουν με την μπάλα στα πόδια οι τέσσερις που παίζουν στην επίθεση οι οποίοι ωστόσο υποστηρίζονται και από τον Ρομπιό (κυρίως) αλλά και από τους πλάγιους αμυντικούς Κουντέ και Ντίνιε. Η Γαλλία επιτίθεται χωρίς να φοβάται κανένα ρίσκο.

Η επιστροφή του τίκι τάκα

Η Ισπανία που θα την αντιμετωπίσει στον ημιτελικό είναι μια τελείως διαφορετική ομάδα. Το είχαμε δει και στη Γερμανία στη διάρκεια του πανευρωπαϊκού (το οποίο οι Ισπανοί κέρδισαν) αλλά το βλέπουμε ακόμα περισσότερο τώρα. Τι βλέπουμε; Την επιστροφή του ισπανικού τίκι τάκα. Το παιχνίδι δεν είναι αποκλειστικά κάθετο, όπως στα χρόνια του Τσάβι, του Ινιέστα και του Φερνάντο Τόρες, και η μπάλα πάει πολύ στο πλάι όπου η Ισπανία περιμένει τις δημιουργίες του Γιαμάλ αφού ο Νίκο Γουίλιαμς ήταν τραυματίας και έλλειψε πολύ. Αλλά η λογική της επίθεσης είναι πάντα ίδια: κρατάμε τη μπάλα όσο πιο πολύ γίνεται, διαβάζουμε την διάταξη του αντιπάλου, ψάχνουμε την αδυναμία της άμυνάς του χωρίς να τον αφήσουμε να παίξει ποτέ και πρεσάρουμε για να του πάρουμε την μπάλα παντού και πάντα. Κάπως έτσι οι Ισπανοί φτάνουν στον ημιτελικό με την καλύτερη άμυνα στη διοργάνωση: έχουν δεχτεί μόνο ένα γκολ από τον Ντε Κατελάρε στο ματς με το Βέλγιο, όχι γιατί η άμυνα τους είναι αψεγάδιαστη, αλλά γιατί ο αντίπαλος παίζει λίγο.

Τι άλλο μας έχουν δείξει; Την εκμετάλλευση του τεράστιου πάγκου τους. Ο Ντε λα Φουέντε βρήκε σ΄αυτόν τον Μπαένα για να παίξει κάτι σαν έξω αριστερά, αλλά κυρίως τον Μερίνο που έρχεται και δίνει γκολ που φέρνουν νίκες και προκρίσεις. Οι Ισπανοί είναι μια κλασική ομάδα 16 ποδοσφαιριστών. Όποιος μπαίνει έχει ρόλο. Και είναι έτοιμος να κάνει τη διαφορά.

Ο καλύτερος προπονητής

Το μεγάλο πάγκο της Αγγλίας εκμεταλλεύεται και ο Τούχελ που είναι μάλλον ο καλύτερος προπονητής από όσους πήραν μέρος στην διοργάνωση για τον απλούστατο λόγο ότι χάρη στην παρουσία του σε ομάδες που αγωνίζονται στο Τσάμπιονς λιγκ (Τσέλσι, Ντόρντμουντ, Παρί Σεν Ζερμέν) ξέρει την τέχνη των νοκ άουτ ματς. Η Αγγλία του Τουχελ έχει ένα πολύ βασικό σκοπό: να εκμεταλλευτεί τους κυνηγούς της. Ο Μπέλινγκχαμ και ο Κέιν κάνουν τη διαφορά χωρίς να παίζουν πολύ με την μπάλα, όπως οι επιθετικοί της Γαλλίας και χωρίς χαφ που θα τους ψάξουν έχοντας κάνει παρατεταμένη κατοχή μπάλας όπως συμβαίνει με τους Ισπανούς. Ο Τούχελ ψάχνει το μηχανισμό που θα τους υποστηρίξει αλλάζοντας συχνά τους εξτρέμ. Όταν πιστεύει ότι η επίθεση χρειάζεται πλάτος, χρησιμοποιεί τον Μαντουάκε και τον Γκόρντον που γίνεται και «δεκάρι» συγκίνοντας. Όταν θέλει στα πλάγια παίκτες ικανούς να τραβήξουν αντιπάλους ποντάρει στον Σακκά στον Εζε, στον Ράσφορντ. Σε κάθε περίπτωση η σκέψη του είναι πως ο Χάρι Κέιν θα μπορέσει να πάρει την μπάλα και ο Μπέλινγκχαμ θα βρει χώρους για να τρυπώσεις την περιοχή και να φτάσει σε θέση βολής σχεδόν αθόρυβα. Όλα τα υπόλοιπα είναι αρκετά απλά. Η άμυνα της Αγγλίας είναι μάλλον στατική και για να κρατήσει αποτέλεσμα μπορεί να γίνει και μαζική. Ο Ράις και ο Αντερσον είναι δυο μετρονόμοι που συνδέουν τις γραμμές περισσότερο και από το να κατευθύνουν το πρέσινγκ. Που είναι σχετικά λίγο.

Σε δυο φάσεις

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στην Αργεντινή που είναι μια ομάδα που παίζει σε δύο φάσεις. Νομίζεις ότι ή αμύνεται ή επιτίθεται: σπανίως γίνονται και τα δύο και το λέω γνωρίζοντας ότι την πιο επεισοδιακή πρόκριση - αυτή απέναντι στην Αίγυπτο - της την έδωσε μια αντεπίθεση στο τελευταίο λεπτό του παιχνιδιού. Η Αργεντινή ξέρει και την τέχνη των μεταβάσεων, αλλά προτιμά να επιτίθεται κρατώντας την μπάλα και παίζοντας αρκετά οριζόντια. Αυτό συμβαίνει κυρίως για να μπορεί ο Μέσι να γίνει ο κύριος εκφραστής των επιθέσεων της είτε πασάροντας είτε φτάνοντας σε θέση βολής: όλα γίνοται αργά μέχρι αυτός να πατήσει το γκάζι. Το παιχνίδι της Αργεντινής είναι κάπως προβλέψιμο: ένα κλασικό παιχνίδι θέσεων όπου ο καθένας παίκτης νομίζεις ότι έχει ένα πολύ συγκεκριμένο χώρο δράσης και δεν πρόκειται να φύγει ποτέ από αυτόν.

Όλο αυτό φυσικά το κάνει αποτελεσματικό ο Μέσι αλλά και οι εμπνεύσεις του Αλβαρεζ και του Λαουτάρο. Και φυσικά μια ικανότητα στις στημένες φάσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει πάρει γκολ και από εκτελέσεις κόρνερ και από εκτελέσεις φάουλ. Του Μέσι.

Διαφορετικά όλα, αλλά ίδια

Αν αυτές οι ομάδες έχουν πολλές διαφορές, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Είναι ομάδες που στηρίζονται πάρα πολύ σε μονάδες, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με την επίθεση. Αλλά κατά τ’ άλλα είναι ομάδες με τελείως διαφορετικούς τρόπους, διαφορετική δομή, διαφορετικές αρετές.

Ας δούμε τι θα κάνουν στους ημιτελικούς κρατώντας αυτό το συμπέρασμα: το 2026 ποδόσφαιρο μπορείς να παίζεις για να κερδίζεις με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Δεν υπάρχει μία και μόνη συνταγή επιτυχίας. Αλλά πάντοτε χρειάζεσαι - ειδικά στην επίθεση - παίκτες που να μπορούν να κάνουν τη διαφορά για μια ομάδα στημένη με στόχο την αξιοποίησή τους. Είναι απλό. Αλλά μόνο αν έχεις αληθινά μεγάλους παίκτες…

Ενυδατώσου με Powerade & διεκδίκησε μοναδικά ποδοσφαιρικά δώρα!