bwin
 
 
ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Ο Ρομπέρτο θυμάται πως γλίτωσε από την τρομοκρατική επίθεση στη Μαδρίτη και συγκλονίζει! (pic)

Ο Ρομπέρτο θυμάται πως γλίτωσε από την τρομοκρατική επίθεση στη Μαδρίτη και συγκλονίζει! (pic)

Ο Ρομπέρτο θυμάται πως γλίτωσε από την τρομοκρατική επίθεση στη Μαδρίτη και συγκλονίζει! (pic)

Ο πρώην τερματοφύλακας του Ολυμπιακού, Ρομπέρτο, θυμήθηκε τα όσα έζησε εκείνο το πρωινό της 11ης Μαρτίου του 2004, όταν η Μαδρίτη χτυπήθηκε από τις βομβιστικές επιθέσεις των τρομοκρατών.

Ο Ρομπέρτο ήταν 18 ετών στα δραματικά γεγονότα που συνέβησαν την 11η Μαρτίου του 2004 στην ισπανική πρωτεύουσα. Ο πρώην τερματοφύλακας του Ολυμπιακού είχε βιώσει από πολύ κοντά την τρομοκρατική επίθεση στη Μαδρίτη και θυμήθηκε τον τρόπο με τον οποίο γλίτωσε, όταν καθυστέρησε, με αποτέλεσμα να χάσει ένα από τα τρένα τα οποία χτυπήθηκαν.

«Πριν από 14 χρόνια ξύπνησα σαν να ήταν μία ακόμα ημέρα. Πήγαινα στο σχολείο και σχεδίαζα να περπατήσω μέχρι τον σταθμό Vicalvaro που ήταν το σχολείο μου. Σπάνια φεύγαμε μαζί από το σπίτι εγώ και ο πατέρας μου, αλλά εκείνη την ημέρα με πήγε μέχρι το σταθμό.

Έχοντας περάσει λίγη περισσότερη ώρα με τον πατέρα μου, έτρεξα προς το σταθμό όπου αισθανόμουν το τούνελ κοντά στην πλατφόρμα να δονείται καθώς έφτανε το τρένο μου.

Πηδούσα τρία τρία τα σκαλοπάτια, όμως προς απογοήτευσή μου οι πόρτες του τρένου είχαν ήδη κλείσει. Πάτησα τα κουμπιά στην πόρτα όπως κάνουμε όλοι, όμως το τρένο είχε αρχίσει να επιταχύνει και ήταν πλέον βέβαιο πως θα αργούσα για το σχολείο.

Πέντε λεπτά μετά την αναχώρηση του τρένου, ο θόρυβος από την έκρηξη μπορούσε να ακουστεί στην πλατφόρμα που βρισκόμουν, ήταν ο ήχος μίας έκρηξης που είχε γίνει σε κάποια απόσταση από το σημείο που βρισκόμουν. Είχε σκάσει βόμβα στον επόμενο σταθμό της Santa Eugenia.

Μία φωνή από τα μεγάφωνα μας είπε να εγκαταλείψουμε το σταθμό, έτσι πήγα σπίτι μου όπου έβαλα την τηλεόραση και είδα να ξετυλίγεται μπροστά μου η θλιβερή ιστορία που θυμόμαστε όλοι και τώρα.

Η ερώτηση για το τι θα μου είχε συμβεί αν ήμουν στην ώρα μου και είχα πάρει το τρένο που έπαιρνα κάθε μέρα επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο στο μυαλό μου. Επαναλαμβάνεται η εικόνα όλων όσων συνέβησαν εκείνο το πρωί.

Η ίδια αλληλουχία γεγονότων, οι ίδιες ερωτήσεις, o ίδιος πόνος που δεν φεύγει και δεν θα φύγει ποτέ».