Η νοοτροπία νικητή που χτίζει ο ΟΦΗ είναι πιο σημαντική από αυτή την ιστορική πρόκριση

«Έχουμε έρθει εδώ να πάρουμε την πρόκριση και η πρόκριση θα παιχθεί στο γήπεδο και όλοι μας έχουμε έρθει εδώ να κερδίσουμε γιατί αν θέλουμε σαν ομάδα να δημιουργήσουμε τη νοοτροπία νικητή, αν θέλουμε να το χτίσουμε, θα πρέπει να το κάνουμε νικώντας τέτοια παιχνίδια ή να έχουμε ένα πολύ ανταγωνιστικό πρόσωπο». Πριν ξεκινήσω να λέω οτιδήποτε, αρχίζω από αυτή τη φράση του Χρήστου Κόντη στη συνέντευξη Τύπου μία μέρα πριν τη ρεβάνς του ΟΦΗ με την ΤΣΣΚΑ Σόφιας.

Αυτή η δήλωση τα λέει όλα για το πώς σκέφτεται και δουλεύει αυτή η ομάδα. Βάλε και το οικογενειακό κλίμα που από την πρώτη στιγμή το αντιλαμβάνεσαι πόσο ισχυρό ρόλο παίζει σε αυτό το σύνολο. Έδεσε η συνταγή.

Δεν είναι τυχαίο αυτό που έχει κάνει αυτή η ομάδα. Είναι ένα πλάνο ετών με σεβασμό στον Έλληνα ποδοσφαιριστή, υπομονή παρά την πίεση και τις υψηλές απαιτήσεις του κόσμου και χτίζοντας ένα κορμό ποδοσφαιριστών που είτε προέρχονται από τις ακαδημίες, είτε ψάχνουν τη δική τους αναγέννηση. Ε, και ορίστε το αποτέλεσμα. Κύπελλο, Σούπερ Καπ και πρόκριση σε ευρωπαϊκό όμιλο για πρώτη φορά στην ιστορία του. Και όλα αυτά σε λίγους μήνες.

Αλλά τώρα ας μείνουμε στην ουσία που είναι ο τρόπος που ήρθε αυτή η ιστορική πρόκριση. Το 3-0 που είχε ο ΟΦΗ στις βαλίτσες του σίγουρα αποτελούσε σημαντικό πλεονέκτημα ενόψει της ρεβάνς αλλά και μία… παγίδα δεδομένου της ποιότητας που είχε η ΤΣΣΚΑ Σόφιας αλλά και της ταμπέλας του «πρωτάρη» στο να κρατήσει το υπέρ του αποτέλεσμα.

Ωστόσο, αυτό που έβγαζαν οι παίκτες και το τεχνικό τιμ, σίγουρα δεν σου έβγαζε μία ομάδα που δεν έχει άγχος λόγω του αποτελέσματος του πρώτου αγώνα. Δεν ήταν στόχος μόνο η πρόκριση αλλά και η νίκη. Αυτό είναι που αναβαθμίζει τη δυναμικότητα στα κλαμπ. Αυτή η ιδεολογία, αυτό το mentality που πρέπει και αξίζει να έχει στο DNA ο ΟΦΗ.

Παρότι τα πρώτα 20 λεπτά ήταν δύσκολα. Λογικό. Πάνω από 18 χιλιάδες οπαδοί της ΤΣΣΚΑ Σόφιας είχαν κάνει καζάνι που βράζει το Εθνικό γήπεδο της χώρας και η βουλγάρικη ομάδα μπήκε στο ματς με φουλ επίθεση 4-5 παικτών που έβγαιναν μαζικά στην επίθεση σε κάθε γέμισμα. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση, ειδικά αν έμπαινε ένα γκολ στα πρώτα λεπτά. Η τακτική πειθαρχία του ΟΦΗ είναι άρτια και όποτε χρειάστηκε, ο Χριστογεώργος ήταν εξαιρετικός με τις εξόδους του.

Μόλις πέρασαν τα πρώτα 20-25 λεπτά, είχε έρθει η στιγμή του ΟΦΗ να πάρει μέτρα στον αγωνιστικό χώρο. Η εμπειρία του Μπουχαλάκη, για εμένα, έπαιξε καθοριστικότατο ρόλο. Ο τρόπος που έξυπνα έσπαγε τον ρυθμό, η ηρεμία που μετέδιδε, η σταθερότητα στις μεταβιβάσεις του. Ήταν η αρχή για να νιώσει η ομάδα πιο… οικεία στο τερέν. Και όπως στο Παγκρήτιο, έτσι και τώρα, μέσα σε δύο επιθέσεις βρήκε και γκολ.

Η μεγαλύτερη ευκαιρία της ΤΣΣΚΑ ήρθε στο 60’ με μία… κόντρα στα σώματα και αυτό ήταν όλο. Ο ΟΦΗ που δεν… κυνηγούσε το γκολ ήταν εκείνος που βρέθηκε περισσότερες φορές κοντά σε αυτό. Ε, μετά το 2-0 όλα τελείωσαν. Τόσο απλά. Σαν μία ευρωπαϊκή ομάδα.

Έργο Κόντη, έργο των έμπειρων παικτών του ρόστερ, έργο των νεαρών που διψούν για διάκριση και έργο του Μιχάλη Μπούση που έθεσε τις βάσεις για το αποτέλεσμα που βλέπουμε σήμερα. Ο Αθανασίου είπε στο Gazzetta ότι θέλει ότι καλύτερο υπάρχει στο Europa League για αντίπαλο. Το κίνητρο τεράστιο για όλους αλλά και η πρόκληση μεγάλη με πρωτάθλημα, κύπελλο και Ευρώπη μέχρι τα τέλη Γενάρη και συνεχόμενα παιχνίδια ανά 2-3 μέρες.

Όλα στην ώρα τους όμως. Τώρα το Ηράκλειο γιορτάζει και αύριο θα μπει σε mood πρωταθλήματος. Έχει αποδείξει ότι μπορεί άλλωστε να μην «βυθίζεται» στις επιτυχίες.

ΥΓ. Το δεύτερο γκολ ανήκει κατά 70% στον Νίκο Αθανασίου. Αλλά η ερώτηση που μπορείς να του κάνεις είναι: τι ματσάρα έχεις κάνει;

ΥΓ2. Εντυπωσιάστηκα με τους οπαδούς της ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Εκτός από την εξαιρετική ατμόσφαιρα που έφτιαξαν, δεν έκατσε κανείς ούτε για ένα λεπτό στην καρέκλα του. Όλοι όρθιοι. Και χτίζουν και γηπεδάρα.