Ακριβώς αυτή είναι η μεγάλη αδυναμία του Ολυμπιακού του Μαρτίνς
Η θλιβερή εικόνα του χθεσινού Ολυμπιακού στο Βέλγιο αποτυπώνεται ξεκάθαρα σε μία φάση, στο 92ο λεπτό!
Ο Αγκιμπού παλεύει στην γραμμή του άουτ και κερδίζει μία μπάλα από το πουθενά, δίνοντας τη δυνατότητα στο Μασούρα να κάνει μία τελευταία πάσα για να σώσει η ομάδα του την ισοπαλία. Ο Έλληνας διεθνής κυνηγός βρίσκεται σε ιδανική θέση: μέσα στην περιοχή, αμαρκάριστος. Δύο συμπαίκτες του, ο Ελ Αραμπί κι ο Σισέ, βρίσκονται στην καρδιά της άμυνας, περιτριγυρισμένοι όμως από αντίπαλους αμυντικούς, κι άλλοι δύο έρχονται από πίσω, ο Βρουσάι κι ο Καμαρά, χωρίς να εμποδίζονται.
Kατ΄ αρχάς, εννιά φορές στις δέκα η σωστή κίνηση από τέτοια θέση είναι να γυρίσει ο παίκτης την μπάλα προς τα πίσω-ειδικά γι΄ αυτή τη φάση ισχύει το δέκα φορές στις δέκα! Τι έκανε ο Μασούρας; Αντί να κόψει την μπάλα προς το πέναλτι, όπου μάλιστα ο Βρουσάι του φώναζε και έκανε κινήσεις συνεχώς με τα χέρια του, επέλεξε να επιχειρήσει να περάσει την μπάλα μέσα από την τρύπα της βελόνας και δη με τη χειρότερη εκτέλεση: μία σέντρα που κατέληξε στην αγκαλιά του γκολκίπερ. Θα μου πείτε, δηλαδή ο Βρουσάι θα έκανε γκολ άμα έπαιρνε την μπαλιά; Δεν ξέρω. Μπορεί να σούταρε στα σώματα, μπορεί να αστοχούσε, μπορεί και να σκόραρε. Κάτι όμως θα έκανε, κάτι θα μπορούσαμε να περιμένουμε. Κι όχι ένα τίποτα.
Γιατί να μην πάρει δηλαδή το 1-1 ο Ολυμπιακός; Έστω χωρίς να το αξίζει. Πόσες φορές έχει γίνει στο ποδόσφαιρο; Μία ισοπαλία θα έδινε βαθμούς στον Ολυμπιακό και στην Ελλάδα στην κατάταξη της ΟΥΕΦΑ. Κι ακόμη και ψυχολογικά, εντελώς άλλο είναι να χάνεις κι άλλο είναι να φέρνεις μία ισοπαλία. Στέκομαι στη φάση, γιατί πολύ απλά δείχνει τι έκανε χθες ο Ολυμπιακός στο Βέλγιο-τίποτα.
Ατυχώς δε ο αγώνας δεν χρειάζεται υψηλή ανάλυση. Είναι πολύ απλό αυτό που έγινε. Ακριβώς αυτή είναι η αδυναμία του Ολυμπιακού του Μαρτίνς. Την έχω καταγράψει από τον πρώτο χρόνο και δυστυχώς δεν έχει αλλάξει κάτι: όταν δεν ανοίξει το σκορ ο Ολυμπιακός, αλλά ο αντίπαλος του, ο Ολυμπιακός έχει τεράστιο πρόβλημα διαχείρισης-τόσο πιο μεγάλο, όσο πιο δύσκολος είναι ο αντίπαλος. Στην Ευρώπη, ειδικότερα, τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης αδυναμίας είναι τραγικά: σε 16 παιχνίδια, 13 ήττες, δύο ισοπαλίες (στο Καραϊσκάκη) και μόλις μία νίκη και δη σε παιχνίδι (2-1 στην Κράσνονταρ) που τα πάντα είχαν κριθεί μετά το 4-0 μέσα στον Πειραιά:
Τα εκτός έδρας: Με Αντβερπ 0-1, Άιντραχτ 1-3, PSV 1-2, Σίτι 0-3, Πόρτο 0-2, Γούλβς 0-1, Μπάγερν 0-2, Ντινάμο Κιέβου 0-1, Μπέτις 0-1. Ενεργητικό μόλις δύο γκολ, το ένα με πέναλτι και το άλλο στο 90’…
Τα εντός έδρας: Με Άρσεναλ 0-1 κι 1-3, Πόρτο 0-2, Σίτι 0-1, Τότεναμ 2-2, Λούντογκορετς 1-1...
Το πράγμα είναι ξεκάθαρο, αν θέλουμε να μην κλείνουμε τα μάτια. Ο Ολυμπιακός του Μαρτίνς έχει ως ομάδα ένα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα: καταφέρνει και ανοίγει το σκορ στη μεγάλη πλειοψηφία των αγώνων του. Αυτό ακριβώς το πράγμα τον έχει κάνει να διαχειρίζεται από καλά, έως πολύ καλά, το προβάδισμα στο σκορ. Παράλληλα, όμως, του γυρνάει και σαν μπούμερανγκ! Γιατί αυτές τις όχι πολλές φορές που μένει πίσω στο σκορ, δεν το διαχειρίζεται καλά. Δεν έχει μάθει να κυνηγάει τον αντίπαλο, νιώθει καλά, και οι παίκτες της αλλά 100% και ο προπονητής της, όταν είναι η ίδια μπροστά στο σκορ. Αλλάζει η ψυχολογία της ομάδας στο 0-1, έρχονται νεύρα, πίεση, εκνευρισμός. Μόνο που, όπως έχω βαρεθεί να γράφω, είναι πρακτικά αδύνατο να ανοίγει το σκορ (1-0) ο Ολυμπιακός σε όλα τα παιχνίδια του! Γι΄ αυτό και θα έπρεπε να είχε ένα καλύτερο, πιο αποτελεσματικό αν θέλετε εναλλακτικό πλάνο για το 0-1…
Εδώ το βλέπουμε ακόμη και στα δύσκολα παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος και Κυπέλλου. Βάλτε κάτω τι έχει γίνει για τον Ολυμπιακό στα έξι παιχνίδια στα οποία άνοιξε ο σκορ ο ΠΑΟΚ: έχασε τον τελικό του Κυπέλλου στο ΟΑΚΑ 1-2, έχασε στην Τούμπα δύο φορές (1-3, 0-2), έχασε στο Καραϊσκάκη άλλες δύο φορές (0-1, 0-1) κι έσωσε μόνο μία ισοπαλία (1-1) στην Τούμπα…Θυμηθείτε πώς έχασε το αήττητο στο περσινό πρωτάθλημα, με το 1-2 από τον ΠΑΟ στη Λεωφόρο. Τον αποκλεισμό του στο Κύπελλο από τη Λαμία (0-1 στο Καραϊσκάκη). Τη μοναδική του ήττα στην επαρχία (0-1 από τον ΟΦΗ). Τη δυσκολία με την οποία έσωσε ισοπαλίες στο Χαριλάου (1-1 κι 1-1), στα Γιάννινα (1-1 κι 1-1) και στην Ξάνθη (1-1), αλλά και μέσα στο Καραϊσκάκη με τον ΠΑΟ (1-1). Ακόμη κι εσχάτως την ταπεινωτική ήττα του (2-3) από τον Λεβαδειακό της Β΄ Εθνικής…
Ναι, αρκετά από αυτά τα παιχνίδια του ο Ολυμπιακός τα πάλεψε, περισσότερο η, λιγότερο και θα μπορούσε να μην τα χάσει η, να τα κερδίσει. Αλλά μετράει η μεγάλη εικόνα, τα πάρα πολύ φτωχά, έως απογοητευτικά αποτελέσματα. Για να βρεις υπέρ του ανατροπή σκορ, πρέπει να περιοριστείς σε παιχνίδια λιγότερα από τα δάκτυλα των δύο χεριών: στο Καραϊσκάκη 4-1 την ΑΕΚ, 3-1 τον ΠΑΟ, 2-1 τον Ατρόμητο, 3-2 τη Λαμία, 4-1 το Βόλο. Κι εκτός έδρας στο Χαριλάου 2-1, στο Περιστέρι 2-1 και στο Ηράκλειο το περασμένο Σάββατο 3-1)….
Καταλαβαίνετε τώρα, γιατί γράφω και ξαναγράφω τον τελευταίο καιρό με καυστικό τρόπο για την κακή συνήθεια της ομάδας να μπαίνει τόσο άσχημα στα παιχνίδια της εδώ και κάποιες εβδομάδες; Θυμάστε τον τίτλο του άρθρου της Τρίτης, «είναι δύσκολο να σώζει πάντα ο Βατσλίκ στα πρώτα λεπτά, με τον Ολυμπιακό να μπαίνει έτσι»…
Ήταν τόσο φανερό μετά το 3-2 επί της ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ ότι «έρχονταν»: δοκάρι η Φενέρμπαχτσε στο 18’, χαμένο πέναλτι ο Βόλος στο 10’, δύο γκολ ο Λεβαδειακός (!) στο 3’ και στο 6’, γκολ ο ΟΦΗ στο 16’, γκολ τώρα η Άντβερπ στο 7’. Δηλαδή, τι άλλο έπρεπε να συμβεί για να προσπαθούσαν οι παίκτες κι ο προπονητής να το αλλάξουν; Το πράγμα φώναζε από μακριά: σε ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε παιχνίδια! Και, αυτό είναι το πιο επώδυνο, αντίδραση καμία, στο να σταματήσει αυτή η τόσο δυσάρεστη εξέλιξη! Ξανά και ξανά και ξανά.
Κοιτάξτε, ο Ολυμπιακός αξίζει ένα μπράβο γιατί συνεχίζει στην Ευρώπη, στο Γιουρόπα Λιγκ-δεν είναι μικρό πράγμα που ξεπέρασε τις δεύτερες ομάδες στη βαθμολογία του τουρκικού και του βελγικού πρωταθλήματος. Βλέπουμε ότι μετά τις γιορτές δεν θα είναι στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ομάδες από μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (Μίλαν, Βόλφσμπουργκ), ομάδες παραδοσιακά ισχυρές (Σαχτάρ, Ντινάμο Κιέβου, Μπεσίκτας, Κλαμπ Μπριζ)…Η, θα είναι στην τρίτη κατά σειρά διοργάνωση, το Κόνφερενς Λιγκ (βλέπε Λέστερ, Μαρσέιγ, Σέλτικ, PSV, Φενέρ, Σπάρτα)…Ο Ολυμπιακός, όμως, συνεχίζει, για 10η φορά τα 11 τελευταία χρόνια, στην Ευρώπη και μετά τις γιορτές και μάλιστα στη δεύτερη διοργάνωση, το Γιουρόπα Λιγκ-και θα δούμε τι θα κάνει τον Φλεβάρη, έστω κι αν οι πιθανότητες είναι να πέσει με ομάδα από μεγάλο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Από την άλλη, δεν έχει κανένα νόημα να κάνουμε πως δεν βλέπουμε και τις αδυναμίες του Ολυμπιακού, όπως αυτές αποτυπώνονται από τον Ιούλιο-Αύγουστο (αποκλεισμός από τη Λούντογκορετς) έως σήμερα (ήττες στα μισά ματς της φάσης των ομίλων, με τις δύο, τις εκτός έδρας, με κάτω τα χέρια, ειδικά χθες στο Βέλγιο, αλλά σε ένα μεγάλο βαθμό και στην Φρανκφούρτη). Κοινή συνισταμένη σε όλα αυτά, η ίδια αδυναμία: της διαχείρισης του 0-1. Για τέταρτη στη σειρά σεζόν.
Τι γίνεται τώρα; Ο Ολυμπιακός πρέπει να συνέλθει άμεσα. Μόλις μεθαύριο τον περιμένει ένα κανονικό ντέρμπι, με τον φορμαρισμένο και δυνατό και φέτος Άρη. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, ένα ντέρμπι. Και για να ανταπεξέλθει ο Ολυμπιακός πρέπει πραγματικά να συνέλθει γρήγορα.
Άσχετο: Η χειρότερη κλήρωση για τον Ολυμπιακό είναι με τη…Σέριφ! Πολύ απλά γιατί ενέχει τον κίνδυνο της ξεφτίλας (κακώς γιατί είναι μια χαρά ομάδα), με ένα αποκλεισμό από αντίπαλο από τη Μολδαβία, με Αθανασιάδη, Κολοβό και Μπρούνο…Η καλύτερη κλήρωση είναι με τη Ζενίτ. Ναι, είναι η καλύτερη ομάδα της Ρωσίας εδώ και χρόνια, συνεπής στην παρουσία της στην Ευρώπη εδώ και πάρα πολύ καιρό, αλλά νομίζω ότι με τον σύλλογο από την Αγία Πετρούπολη ο Ολυμπιακός έχει ένα 40%, όχι μικρό ποσοστό.
Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.
