Η ΑΕΚ το πίστεψε, το πάλεψε, το έζησε και κυρίως: το άξιζε!

«Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα!», ανέφερε ο Νίκος Καζαντζάκης στην «Ασκητική», σε ένα από τα τους δύο άξονες που στηρίζουν το λογοτεχνικό και κοσμοθεωρητικό του οικοδόμημα, όπου επί της ουσίας οραματίζεται τον «νέο άνθρωπο» και στην περίπτωση της ΑΕΚ ταιριάζει απόλυτα στο πώς δούλεψε πνευματικά την ομάδα του ο Μάρκο Νίκολιτς και την προετοίμασε στο κομμάτι που έπαιξε τεράστιο ρόλο στην αναμέτρηση της Νέας Φιλαδέλφειας. Εκεί όπου στο χορτάρι είδαμε την καλύτερη έκδοση της Ένωσης του Σέρβου τεχνικού για περισσότερο από 65 λεπτά και ας μην αποδείχθηκαν αρκετά για να κατακτηθεί η επική όσο και ιστορική, σε επίπεδα μυθικής, πρόκριση. Ο Νίκολιτς με το τρόπο του κατάφερε να ποτίσει σε όλο τον οργανισμό του Δικέφαλου και έξω από αυτόν το "πολέμα" και να κάνει και τον πλέον δύσπιστο να το πιστέψει, ότι η ανατροπή είναι εφικτή, δύναται να επιτευχθεί, αρκεί να μοχθήσεις για αυτή και να... πολεμήσεις στο πεδίο της μάχης, στο χορτάρι...

Υπάρχει κανείς πού να θεωρεί μετά τον αγώνα ρεβάνς με την Ράγιο Βαγιεκάνο στην Νέα Φιλαδέλφεια ότι δεν το δούλεψε παντοιοτρόπως το ματς πριν την έναρξή του σωστά ο Μάρκο Νίκολιτς; Εκτιμώ ότι όχι και στ' αλήθεια πώς θα γινόταν να προκύψει τέτοια σκέψη με την εικόνα της ΑΕΚ για περισσότερο από 65 λεπτά... Προφανώς και η πρόκριση δεν χάθηκε στο χθεσινό 3-1 της Ένωσης επί της ομάδας της Μαδρίτης, αλλά στο 3-0 του πρώτου ματς στο Βαγιέκας, όπου απόλυτα άδικα και ποδοσφαιρικά ανώμαλα, ο Δικέφαλος γνώρισε την ήττα με 3-0 και κυρίως δίχως να πάρει ότι δικαιούταν: ένα με δυο τουλάχιστον τέρματα. Αυτή είναι η πραγματικότητα μιας και η Ράγιο για παράδειγμα κατάφερε να βρει ένα τέρμα στην Αθήνα στις τρεις ευκαιρίες που δημιούργησε, ενώ η ΑΕΚ στην Μαδρίτη δεν κατάφερε να βρει γκολ στις πέντε σπουδαίες στιγμές που δημιούργησε εκεί! Απλό είναι το ποδόσφαιρο και ας είναι άδικο όπως σωστά δήλωσε ο Πέρεθ που υποκλίθηκε στην Ένωση.

Δεν το συναντάμε και συχνά, προπονητής αντιπάλου να δηλώνει ανοιχτά, ότι η ομάδα που αποκλείστηκε ήταν εκείνη που έπρεπε βάση εικόνας συνολικής των δυο αναμετρήσεων να προκριθεί. Μπράβο του και γενικά στον ποδοσφαιρικό πολιτισμό τους μιας και το χειροκρότημα όλης της αποστολής των Ισπανών στους παίκτες της ΑΕΚ στην ολοκλήρωση του αγώνα, στα δικά μου μάτια, απογειώνει και το δικό τους ιστορικό επίτευγμα! Για την Ένωση ισχύει το: «Μήτε νικών αμφάδην αγάλλεο, μήτε νικηθείς, εν οίκω καταπεσών οδύρεο» το οποίο αν μεταφράσουμε για όσους δεν γνωρίζουν σημαίνει: Ούτε αν νικήσεις να χαίρεσαι πολύ, ούτε αν νικηθείς να κλαις και να οδύρεσαι κλεισμένος στο σπίτι σου. Ακριβώς όπως το είχε αναδείξει ο λυρικός ποιητής Αρχίλοχος όπου και το νόημα στην ουσία του είναι η εγκαρτέρηση, η μετριοπάθεια και η συναισθηματική ισορροπία. Νομίζω ότι το τελευταίο έχει και τη μεγαλύτερη σημασία για τον Δικέφαλο έπειτα από τον συγκεκριμένο αποκλεισμό μιας και το ερώτημα που τίθεται είναι αν θα την επηρεάσει ενόψει του πρωταθλήματος...

Προσωπικά εκτιμώ ότι δεν γίνεται να της δημιουργήσει πρόβλημα αυτός ο αποκλεισμός έπειτα από το πώς το αντιμετώπισε όλος ο οργανισμός της ΑΕΚ εντός γηπέδου. Η δύναμη της αναγνώρισης, η αποθέωση με την ολοκλήρωση του αγώνα, η στάση του κόσμου που δεν έφυγε κανείς θαρρείς και προκρίθηκε η ομάδα του Νίκολιτς, ήταν όσα χρειάζονται για να μην προκύψει αρνητικό αποτέλεσμα στο πνευματικό κομμάτι και τη διαχείριση του αποκλεισμού. Η Ένωση το έζησε, το πίστεψε, το παλέψε και κυρίως το άξιζε και αυτό μένει σαν ουσιαστικό ποδοσφαιρικό παράσημο και ας μην υπάρχει κάτι το απτό για να το απογειώνει. Εδώ εστιάζουμε άλλωστε στο πνευματικό, στη ψυχολογία, στο πώς θα είναι η επόμενη μέρα ενόψει πρωταθλήματος στο εσωτερικό του κιτρινόμαυρου ποδοσφαιρικού τμήματος. Νομίζω ότι η ομάδα πήρε αυτό που απαιτούνταν, το μπουστάρισμα για το φίνις να πιστέψει ότι το 'χει και ας το έχει αποδείξει ήδη περισσότερο από ότι περίμενε ο οποιοσδήποτε...

Η εικόνα στο τέλος του αγώνα αυτό μου έδωσε, αλλά και τα λόγια όλων των πρωταγωνιστών, τη στιγμή που δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθούμε με τις λεπτομέρειες που ίσως να έκαναν τη διαφορά: να ήταν διαθέσιμος ο Μάνταλος για μετά το 60', ή να είχε αποκτηθεί ο game changer χαφ, να υπήρχε ο Γιόβιτς, να έδιναν κάτι από το τίποτα τελικά οι αλλαγές, να έπαιρνε και ένα παραπάνω σφύριγμα στις ανατροπές του Βάργκα, όπως πήρε έδρας τέτοιο (από τον VAR) στην Μαδρίτη η Ράγιο για να βρει τρίτο γκολ. Δεν έχει νόημα να σταθούμε σε όλα τα παραπάνω και αν το κάνουμε θα είναι λάθος (άλλωστε θα υπάρξει-προκύψει υπέρ ανάλυση στα ΜΜΕ) γιατί θα χάσουμε το δάσος ψάχνοντας να βρούμε ένα, ένα τα δέντρα... Θα ήθελα να σταθώ στον φανταστικό Πινέδα, στον υπέροχο Ρότα, να εστιάσω στους σούπερ Ζίνι (θα μπορούσε χατ τρικ) και Μαρίν, αλλά και στον Κοϊτά, όμως δεν χρειάζεται, όλοι ξέρουμε τι είδαμε και καταλαβαίνουμε τα πάντα.

Στο τέλος της όποιας κουβέντας ήταν μία υπέροχη ποδοσφαιρική βραδιά (η οποία άξιζε για την ΑΕΚ να είναι η τέλεια) σε μια συγκλονιστική ατμόσφαιρα μιας μοναδικής ποδοσφαιρικής αρένας όπως είναι αυτή στης Φιλαδέλφειας τα μέρη!