Μία ευκαιρία που μετατράπηκε σε... πισωγύρισμα!

Μετά τη δύσκολη επικράτηση, μια ακόμη, επί του Παναιτωλικού για το πρωτάθλημα, ακολουθούσε για την ΑΕΚ ένα ματς το οποίο συνιστούσε, αν μη τι άλλο, ευκαιρία από όποια πλευρά κι αν το έβλεπε κανείς, αυτό για την League phase του Conference League με την Σάμροκ Ρόβερς: 1. για συνέχεια στην αντίδραση έπειτα από τα ανεπιτυχή αποτελέσματα στα μεγάλα ματς με ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό, 2. προκειμένου να αποδείξει πόσο μεγάλη σημασία έχει φέτος η Ευρώπη για την ίδια και να φτιάξει παράλληλα και το μέλλον της σε αυτή, 3. για την αυτοπεποίθηση της Ένωσης και ολοκλήρου του ποδοσφαιρικού τμήματος ενόψει Κρήτη και του αγώνα με τον ΟΦΗ (και της διακοπής που ακολουθεί), 4. για να επιβεβαιωθεί πως φτάνουμε στην εποχή που μας εξήγησε ο Μάρκο Νίκολιτς ότι δεν θα ανησυχεί για την εικόνα -και ως εκ τούτου για τα αποτελέσματα- του Δικέφαλου, 5. και το πιο σημαντικό για να κάνει ουσιαστικό βήμα πρόκρισης στη νοκ άουτ φάση του Conference League, μιας και τώρα οι "κιτρινόμαυροι" έβαλαν ακόμη πιο δύσκολα στην προσπάθειά τους. Αν μάλιστα επιχειρούσα να το αναλύσω σε μεγαλύτερο βάθος θα έβρισκα τουλάχιστον άλλους τόσους λόγους...

Τελικά η ΑΕΚ ήρθε ισόπαλη (1-1) με τους πρωταθλητές Ιρλανδίας, δεν αποτελεί κάνα σπουδαίο κατόρθωμα φυσικά για την Σάμροκ Ρόβερς, με αποτέλεσμα να απογειώσει από μόνη της την εσωστρέφεια και ταυτόχρονα τον βαθμό δυσκολίας για πρόκριση στη φάση νοκ άουτ της διοργάνωσης: στόχος πού (έπρεπε και) είναι αυτονόητος και αποτελούσε μετά την κλήρωση, για να είμαστε και ειλικρινείς αλλά και να μη γίνουμε ανακόλουθοι, το μίνιμουμ της υποχρέωσης της Ένωσης! Ο πρώτος στόχος ήταν άλλωστε η 8αδα και αυτό για να γίνει πλέον απαιτείται υπέρβαση, που σημαίνει νίκη σε Ιταλία με την Φιορεντίνα, ή με την Σάμσουνσπορ στην Τουρκία, κάτι άλλωστε που επί της ουσίας παραδέχθηκε και ο Νίκολιτς λέγοντας, ότι η ΑΕΚ πρέπει να βρεις τους δυο αυτούς χαμένους βαθμούς σε εκτός έδρας αναμετρήσεις: με βάση την εικόνα του Δικέφαλου εδώ και ενάμιση μήνα, δεν γίνεται να αισιοδοξεί κανείς για κάτι τέτοιο, αν και στο ποδόσφαιρο ποτέ μην λες ποτέ!

Ωστόσο στην πραγματικότητα την ποδοσφαιρική αυτό που ισχύει μετά την ισοπαλία της ΑΕΚ με την Σάμροκ Ρόβερς είναι πως: μια ευκαιρία μετατράπηκε σε ...πισωγύρισμα! Κάτι που συνέβη διότι η ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς παρουσιάστηκε ξανά απόλυτα αναποτελεσματική μα και στ' αλήθεια το ίδιο προβληματική σε επίπεδο αγωνιστικού σχεδίου στο χορτάρι και ειδικά στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου! Εκεί όπου φτάνει με ευκολία η μπάλα και έπειτα διακρίνεις ένα ...τουρλουμπούκι για να το γράψω με κάθε επιείκεια! Αν δεν προκύψει προσωπική καλή ενέργεια από παίκτη της Ένωσης δεν θα υπάρξει και ευκαιρία, πόσο μάλλον γκολ, όπου είναι ούτως ή άλλως κάτι που μοιάζει τόσο δύσκολο για την ΑΕΚ του Σέρβου τεχνικού. Εντελώς αδούλευτο μοιάζει το παιχνίδι του Δικέφαλου στο τελευταίο τρίτο και αντιποδοσφαιρικό με αποτέλεσμα να απειλεί ουσιαστικά από στατικές μόνο και στην ...αναμπουμπούλα με αποτέλεσμα να προκύπτει πρόβλημα αποτελεσματικότητας.

Μπορεί κανείς αν το επιθυμεί να σταθεί στις 28 τελικές (αντί μόλις μία του αντιπάλου), στον κάκιστο διαιτητή, ο οποίος εκτός του ανύπαρκτου πέναλτι που έδωσε στους Ιρλανδούς, κατάφερε σε ματς με τουλάχιστον 20 λεπτά καθυστερήσεις να δώσει μόλις 7 στο τέλος, αλλά και στο τι θα γινόταν αν έμπαινε η μία, ή η άλλη φάση νωρίς στο δεύτερο 45λεπτο! Θα εστιάσει στον θάμνο, ούτε καν στο δέντρο, με αποτέλεσμα να χάσει το δάσος! Η ΑΕΚ απέναντί της είχε μια ομάδα χειρότερη της Αμπερντίν, η οποία δεν κατάφερε να αλλάξει περισσότερο από τέσσερις πάσες (το ρεκόρ της χθες στην Νέα Φιλαδέλφεια) και όμως τσίμπησε τον πρώτο της βαθμό στο Conference League με αντίπαλο την Ένωση. Αν μη τι άλλο τραγικό για την ομάδα του Νίκολιτς και για τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές οι οποίοι αν εξαιρέσουμε τους Πινέδα, Μάνταλο και Ρότα (ξανά) δεν τα πήγαν ιδιαίτερα καλά όπως και ο προπονητής τους στο κοουτσάρισμα!

Στα παραπάνω προσθέστε διότι έχει τεράστια σημασία πως ήταν μια αναμέτρηση, αυτή της ΑΕΚ με την Σάμροκ Ρόβερς, την οποία επαναλαμβάνω είχε μεγάλη ανάγκη να κερδίσει η Ένωση και βαθμολογικά! Όμως για ένα ακόμη παιχνίδι η ομάδα του Νίκολιτς επιβεβαίωσε ότι στερείται ιδεών στο χορτάρι, κανονικού ποδοσφαιρικού σχεδίου, άσχετα αν έγραψε κοντά στο 80% κατοχή της μπάλας, 28 τελικές δέκα κόρνερ και είχε στηθεί ολόκληρη από τη σέντρα και προς την εστία της πρωταθλήτριας Ιρλανδίας. Το πιο ουσιαστικό από όλα τα ζητήματα που μπορεί να εστιάσει κανείς, μιας και το κομμάτι ενίσχυσης με ομάδες όπως αυτή που επαιξε χθες στην Νέα Φιλαδέλφεια γελοιοποιείται στο δικό μου το κεφάλι και ακυρώνεται (προφανώς και απαιτείται σημαντική ενίσχυση τον Γενάρη), είναι πως η ΑΕΚ δεν παρουσιάζει καμία εξέλιξη στο παιχνίδι της, καμία πρόοδο, καμία βελτίωση και ως εκ τούτου δεν δείχνει ικανή να λύσει τα αγωνιστικά (βασικά) ζητήματά της...

*Δεν είναι σωστό να σταθούμε σε πρόσωπα, ωστόσο αδυνατώ να καταλάβω γιατί τελείωσε το ματς ο Γκατσίνοβιτς (επίσης στην ΑΕΚ έχει παίξει μια χαρά μόνο ως αριστερό εξτρέμ και δεν ανταποκρίνεται δεξιά) και αφού θα παίζαμε σε κάποια φάση με σέντρες από τα άκρα, γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε έστω 20 λεπτά ο Πένραις, αντί του Πήλιου που δεν ήταν και καθόλου καλός στο ματς... Επιπρόσθετα αδυνατώ να εξηγήσω στο σύγχρονο ποδόσφαιρο την είσοδο στο παιχνίδι του Βίντα: ξέρω θα πηγαίναμε τη μπάλα ψηλά εεε; Και πάλι δεν... Γενικά κοουτσάρισμα απογοήτευση!