Σε μάχη 180 λεπτών ο Άρης εμφανίστηκε μόλις στα τριάντα...

Οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, τα σενάρια διαφέρουν αλλά το αποτέλεσμα είναι ίδιο και απαράλλαχτο. Έξι χρόνια η ίδια κατάσταση. Κάθε καλοκαίρι κι ένας εφιάλτης λες κι αυτή η ομάδα καταδιώκεται από μιας μορφής κατάρα. Μόνο που τούτη τη φορά δεν δικαιούται να επικαλεστεί τα… κακά πνεύματα αλλά να εστιάσει σ’ αυτά που έκανε ή μάλλον σ’ αυτά που δεν έκανε στη διάρκεια των αγώνων με την Αράζ Ναχτσιβάν. Γιατί με καλή απόδοση τριάντα λεπτών (βαριά βαριά) στο σύνολο των 180, μην αναζητάς αλλού τις ευθύνες. Κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέπτη. Γιατί ο Άρης παρουσιάστηκε ανέτοιμος σε όλα τα επίπεδα, ενοχλητικά κατώτερος των περιστάσεων και εκνευριστικά προς αυτούς τους είκοσι χιλιάδες που γέμισαν το γήπεδο στις 31 του Ιούλη.

Είναι αλήθεια ότι η ομάδα προσπάθησε να αντλήσει ορμή και ενέργεια από τις κραυγές αισιοδοξίας από το κοινό της αλλά δεν έκανε τίποτε περισσότερο από αυτό. Το πρώτο ημίχρονο στο «Κλ. Βικελίδης» ήταν η συνέχεια του δευτέρου στο Μπακού. Πλήρης αποδιοργάνωση, με κινήσεις που σε καμία περίπτωση δεν έδειξαν συγκεκριμένο αγωνιστικό σχέδιο κι ένα σωρό ποδοσφαιριστές οι οποίοι λειτούργησαν με αφέλεια και χωρίς ίχνος εξυπνάδας παρότι οι περισσότεροι εξ’ αυτών συμμετείχαν στο σύνολο της προετοιμασίας!

Κατ’ επέκταση ήταν ανέτοιμοι αγωνιστικά και πνευματικά. Γιόμα στη γιόμα μπας και βρεθεί ένα ψηλό κορμί, από τα πολλά που διαθέτει αυτή η ομάδα, για μια κερδισμένη εναέρια μονομαχία. Θαρρώ ότι το σχέδιο δεν περιλάμβανε κάτι τέτοιο, αλλά αυτό είδαμε στη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου. Ο Μαρίνος Ουζουνίδης έκανε λόγο για συγκυρίες στην επίτευξη του πρώτου τέρματος της Αράζ το οποίο επηρέασε τους παίκτες. Κι όμως, από παίκτες τέτοιας εμπειρίας είναι λογική η απαίτηση της καλύτερης διαχείρισης καταστάσεων.

Στο σύνολο των 180 αγωνιστικά λεπτών, ο Άρης ήταν καλύτερος μόνο στο διάστημα κατά το οποίο έπαιξε με παίκτη περισσότερο. Ναι, εκεί έβαλε την μπάλα κάτω και προσπάθησε να επιτεθεί με ορθολογικό τρόπο. Ανοίγοντας το παιχνίδι, παίρνοντας σωστές αποστάσεις και με σωστές κινήσεις από τους ακραίους επιθετικούς. Καθόλου τυχαία, σ’ αυτό το διάστημα νίκησε με 2-0 και θα μπορούσε να είχε πετύχει κι άλλα γκολ αν ο Λορέν Μορόν είχε μια στοιχειώδη συμμετοχή στο παιχνίδι της ομάδας του. Πλην του Μόντσου, τα βαριά χαρτιά αποδείχθηκαν ελλιποβαρή. Ένας Γιαννιώτας προσπάθησε να φέρει την άνοιξη μέσα από το πείσμα και το συναίσθημα, αυτός εξάλλου «έστρωσε» τη φάση του γκολ του Φαμπιάνο. Μετά μπήκε στην εξίσωση ο Κλέιτον Ντιαντί ο οποίος ομολογουμένως άλλαξε τη ροή του αγώνα μαζί με τους δύο πλάγιους back (Τεχέρο και Φρίντεκ) οι οποίοι συμμάζεψαν κάπως την κατάσταση στα μετ’ όπισθεν.

Συνολικά όμως, οι αντιδράσεις της αμυντικής τετράδας φανέρωσαν την έλλειψη ετοιμότητας και στην πορεία της χρονιάς θα φανεί αν αυτή η λειτουργία αγγίζει και το πραγματικό επίπεδο ποιότητας. Πελαγοδρομούσε όταν οι μπάλες έφταναν στον Φελίπε Σάντος ή στον Μπολί. Γενικός συναγερμός δίχως ουσιαστική αντιμετώπιση των δύο ακραίων επιθετικών της Αράζ. Μεντίλ και Φαντιγκά καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος του αγωνιστικού προβλήματος του Άρη στα παιχνίδια με την Αράζ μαζί με τον ποδοσφαιριστή που αυτή τη στιγμή λείπει στον άξονα της μεσαίας γραμμής. Ναι, επιμένω ότι αυτή η ομάδα χρειάζεται ένα «τρεχαντήρι» στο κέντρο. Τον συνδετικό κρίκο μεταξύ αμυντικής και μεσαίας γραμμής, αυτόν που θα κάνει δουλίτσα στην transition άμυνα και θα «δαγκώνει» τον αντίπαλο. Ο Ούρος Ράτσιτς δεν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Είναι άδικο να κριθεί στην παρούσα στιγμή και προφανώς θα βελτιωθεί αλλά σε όποιο επίπεδο κι αν φτάσει, τρεχαντήρι δεν θα γίνει ποτέ.

Η ασπίδα προστασίας που άπλωσε ο Μαρίνος Ουζουνίδης για τους ποδοσφαιριστές του αγγίζει και τον ίδιο. Αντιλαμβάνεται το μέγεθος της αποτυχίας, γι’ αυτό ανέλαβε την ολοκληρωτική ευθύνη με τη σημείωση της απαίτησης που είχε από τους παίκτες του. Πολύ ξεκάθαρα ζήτησε χρόνο εκφράζοντας τη βεβαιότητα για τα σκαλιά βελτίωσης που θ’ ανέβει αυτή η ομάδα. Προφανώς δεν γίνεται να παίζει έτσι όπως έπαιξε με την Αράζ. Ο κόσμος δεν έχει άλλη επιλογή από την παροχή χρόνου, αλλά είναι απόλυτα ξενερωμένος. Απελπισμένα αναζητεί μια χαρά. Η προηγούμενη φορά που ξεχείλισε από ευχάριστα συναισθήματα κι έζησε μια ονειρική βραδιά ήταν τη νύχτα της ανατροπής με την ΑΕΚ στο «Κλ. Βικελίδης». Εκ τότε, ένα βήμα προς τα εμπρός και δύο προς τα πίσω.

Έλλειψη αντανακλαστικών φανέρωσε και η διαιτησία του Σκοτσέζου Ντίκινσον. Δεν αποτελεί δικαιολογία αλλά ο συγκεκριμένος κύριος έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα. Δεν απέβαλε τον Αντράντε στο 6ο λεπτό σε φάση που δεν σηκώνει κουβέντα καθώς πάτησε τον Ράτσιτς στον αστράγαλο. Δεν καταλόγισε πέναλτι σε ξεκάθαρη κλωτσιά στον Φαμπιάνο στο 16ο λεπτό. Έδωσε την εσχάτη των ποινών υπέρ της Αράζ δίχως να δικαιολογείται η απόφαση μέσα από τις εικόνες που προσφέρει η φάση. Ο Άρης δεν θα έπρεπε να φτάσει στο σημείο αποστολής βίντεο διαμαρτυρίας στην UEFA. Όχι μόνο δεν διασφάλισε ούτε το 50-50 μέσα στην έδρα του απέναντι σε μια ομάδα η οποία έκανε πρεμιέρα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αλλά την είδε να ευνοείται κραυγαλέα μέσω των αποφάσεων του διαιτητή.