Το «Πάνο, τι έκανε ο Ολυμπιακός ρε;», που δεν άκουσα ξανά...
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος...
Απίστευτο! Ο χρόνος κυλά με ρυθμό απροσδιόριστο. Και καλό είναι να τον μετράμε σε στιγμές, όχι σε λεπτά. Είναι σημαντικό γενικότερα στη ζωή να μετράμε το τι ζούμε. Όχι το πόσο. Τι θα πει για πόσο;
Από το βράδυ της 29ης Μαΐου του 2024 μέχρι σήμερα, κάθε μέρα για τον κόσμο του Ολυμπιακού, αυτές οι 365 ημέρες ήταν ίδιες: Ο Ολυμπιακός. Το καμάρι του Πειραιά, το κόκκινο και το άσπρο. Ανάμεσα στις ομάδες που έχουν κατακτήσει ευρωπαϊκό τρόπαιο. Η πρώτη ελληνική ομάδα που το πετυχαίνει. Η πρώτη ομάδα γενικά που κατακτά δύο τρόπαια στις διοργανώσεις της UEFA. Μη ξεχνάμε και τους πιτσιρικάδες του Youth League για τον άθλο τους απέναντι στη Μίλαν!
29/5 του 2024, λοιπόν! Η μέρα ξεκίνησε από πρωί γύρω στις 10.00 να φεύγω από το Παγκράτι για τις γειτονιές του Πειραιά. Το Δημοτικό Θέατρο, τα Καμίνια. Εκεί που είχαν στηθεί οι γιγαντοοθόνες και οι εκατοντάδες-χιλιάδες καρέκλες περίμεναν τους φίλους του Ολυμπιακού για το ιστορικό αυτό πάρτι.
Ο τελικός δεν ήταν... ένα ακόμα ματς. Όπου κι αν βρισκόσουν, ανέπνεες τον αέρα του διαφορετικού. Τον άνεμο της προσμονής. Δεν μπορώ να θυμηθώ το πόσα χιλιόμετρα έκανα με το αυτοκίνητο. Ούτε τις ώρες που έμεινα όρθιος στέλνοντας videos, φωτογραφίες και ρεπορτάζ στους συναδέλφους που υποδέχονταν όλον αυτόν τον όγκο υλικού στα κεντρικά του Gazzetta.
Ερυθρόλευκα κασκόλ και σημαίες με τον έφηβο ανέμιζαν. Μηχανάκια, κόρνερ, φασαρία... Παντού ήχοι που περίμεναν το σφύριγμα του Αρτούρ Σοάρες Ντίας για να ξεκινήσει το μεγαλύτερο ματς στην ιστορία του Ολυμπιακού.
Από τις... βόλτες στα σημεία του Πειραιά, μέχρι το ξενοδοχείο που ήταν η αποστολή της Φιορεντίνα στη Συγγρού και από εκεί στο ΣΕΦ, όπου οι φίλοι του Ολυμπιακού θα περνούσαν τα σημεία ελέγχου για να κατευθούν προς την Αγιά Σοφιά.
Όσο περνούσε η ώρα, ο ήλιος γινόταν πιο δυνατός. Ενας ήλιος που... φόρτιζε με αισιοδοξία τους χιλιάδες φίλους της ομάδας. Μπίρες, νερά και κάποιες εστίες δροσιάς ήταν απαραίτητα... συστατικά στην αναμονή, η οποία φούντωνε όλο και περισσότερο.
Αφού έφυγαν κι οι τελευταίοι συρμοί, οι δρόμοι με έβγαλαν στα Καμίνια. Η πλατεία Γεωργίου Γεννηματά είχε αρχίσει να γεμίζει από κόσμο από νωρίς. Μια γωνιά πάνω στα κάγκελα ήταν αρκετή και για μένα. Μαζί με τους άλλους φίλους του Ολυμπιακού. Όλοι κοιτούσαν το ματς με τεράστια αγωνία. Ζευγάρια, παιδιά, τύποι μόνοι τους. Άγνωστοι μεταξύ τους. Εχω δει τα περισσότερα ματς του Ολυμπιακού είτε με την οικογένειά μου είτε με φίλους μου είτε αργότερα από τα δημοσιογραφικά του Καραϊσκάκης. Ήταν το πρώτο ματς που γύρω μου δεν είχα κάποιον δικό μου. Ήταν η πρώτη φορά που είδα ένα ματς του Ολυμπιακού με τόσους, «δικούς μου» τελικά.
Οι φάσεις της Φιορεντίνα πέρασαν χωρίς αποτέλεσμα. Ενα τεράστιο... ουφ στο γκολ-οφσάιντ των Ιταλών και ένα απεριόριστο «πάμε» όταν το ματς πήγε στην παράταση.
Ο Έσε τη σέντρα, το πέταγμα του Ελ Καμπί, η κεφαλιά και το... γκολ! Πανηγυρισμοί! Χαμός! Κουτάκια μπύρας να πετάγονται στον αέρα και καπνογόνα να ανάβουν. Ώπα! Κάπου εδώ υπήρξε η... βουβαμάρα. Η παγωμάρα και τα λεπτά που ο VAR τσέκαρε τη φάση για το αν ο Μαροκινός ήταν οφσάιντ. «Άντε, μέτρησέ το». «Δεν μπορεί να ακυρωθεί αυτό το γκολ».
Κάτι τέτοια λόγια έφταναν στ' αυτιά μου! Με τα χέρια μου να είναι πατημένα από άλλα χέρια που προσπαθούσαν επίσης να κρατηθούν για να φτάσει το οπτικό τους πεδίο στην τεράστια οθόνη, έβλεπα μάτια καρφωμένα στις οθόνες.
Και τελικά... ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΛ! Η λύτρωση. Η απεριόριστη χαρά! Οι πολλές αγκαλιές που έγιναν μία!
Πώς μπορεί να μετρηθεί όλο αυτό; Σε πόσα συναισθήματα; Πόσα κιλά ζυγίζει η ευτυχία;
Δεν υπάρχει καμία μονάδα μέτρησης για να αποτυπωθεί όλο αυτό που είδαμε να ξεχύνεται στους δρόμους!
Από τα Καμίνια στη Συγγρού, έξω από το Mega. Οι θριαμβευτές θα έφευγαν με το ανοιχτό λεωφορείο από την Πλατεία Καραϊσκάκης στο Δημαρχείο του Πειραιά για να φτάσει έξω από το κτίριο του γνωστού καναλιού. Η κάθοδος της Συγγρού κλειστή. Η άνοδος με το ζόρι γινόταν. Παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεξιά, μέχρι να φτάσουν οι άνθρωποι που έχουν περάσει στην αιωνιότητα του συλλόγου.
Κάπου στις 4.30 τα ξημερώματα, έβαλα το κλειδί στη μίζα του αυτοκινήτου για να επιστρέψω στο σπίτι. Περίπου 13-14 ώρες στο δρόμο, στο πόδι, για μία νύχτα που περίμεναν να ζήσουν ακόμα κι όσοι δεν είναι πια εκεί. Κι όμως ήταν εκεί!
Ξαπλώνοντας στον καναπέ για να φύγει όλη η υπερένταση, το μυαλό μου πήγε ξανά στον παππού μου που είχε φύγει στις 13/3. Δύο μήνες πριν. Ο άνθρωπος που έβλεπα να κυκλοφορεί με το ΦΩΣ παραμάσχαλα και αγαπούσε τον Ολυμπιακό τόσο αγνά. Δύο μήνες από το θάνατό του, εκείνη τη βραδιά κατάλαβα ότι δεν θα τον ξαναδώ. Ότι την επόμενη μέρα δεν θα μιλούσαμε για να μου πει: «Πάνο, τι έκανε ο Ολυμπιακός, ρε;». Πάντα αυτό έλεγε μετά από μεγάλες νίκες. Κάπου εκεί ψηλά αυτό θα είπε ο κυρ Σταύρος.
Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.
