Θ. Κατσούλης: «Δεν μας άφησαν να θρηνήσουμε τον Κώστα»

Ο Κώστας Κατσούλης άφησε την τελευταία του πνοή στο γήπεδο του Ηροδότου τον Σεπτέμβριο του 2014. Τέσσερα χρόνια μετά, το δικαστήριο έκρινε ένοχους τρεις κατηγορούμενους, επιβάλλοντας ποινές κάθειρξής.

Ο αδερφός του Κώστα, Θύμιος Κατσούλης, μιλώντας Στο Κόκκινο 105.5 τόνισε: «Τέσσερα χρόνια ζήσαμε μια φρίκη. Δεν έχουμε προλάβει να θρηνήσουμε τον Κώστα γιατί από την πρώτη στιγμή μπήκαμε στην διαδικασία να προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες. Τον χτυπούσαν επί 40 δευτερόλεπτα πολλοί περισσότεροι… Τουλάχιστον 10-15 άνθρωποι έδωσαν έστω και μία κλωτσιά στον Κώστα. H περίπτωσή μας είναι ιδιόμορφη, δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη αντίστοιχη περίπτωση, να έχουν λιντσάρει το μέλος της οικογένειάς σου και το αμέσως επόμενο λεπτό εσύ να καλείσαι να αποδείξεις ότι δεν είσαι… ελέφαντας και να σου λένε πως αυτός ο άνθρωπος δεν είχε χτυπήματα που θα μπορούσαν να επιφέρουν τέτοια αιμορραγία.

Στο τέλος να βγαίνει και μια ιατροδικαστική γνωμάτευση ότι ο αδελφός μου είχε μία αρρώστια την οποία ακόμη και στο δικαστήριο μετά από τόσες συνεδριάσεις κανείς δεν μπορούσε να την πει σωστά. Ηταν μια άγνωστη ασθένεια με μηδέν περιστατικά στην Ελλάδα που πλήττει μόνο υπερήλικες ανθρώπους στις βόρειες χώρες. Αρχικά, είχαμε ενημερωθεί για ανεύρυσμα από τον γιατρό κ. Μωραιτη και μάλιστα μας επέπληξε γιατί δεν το γνωρίζαμε… Δεν υπήρχε ανεύρυσμα, πάει αυτό το "σενάριο" και "αντικαταστάθηκε" από αμυλοειδική εγκεφαλική αγγειοπάθεια.

Υπήρχαν φωτογραφίες με τα σημάδια στο πρόσωπο και το σώμα του οι οποίες δεν αξιοποιήθηκαν. Υποστήριξαν πως όλα αυτά τα χτυπήματα που δέχτηκε δεν μπορούσαν να επιφέρουν τον θάνατο. Αλλά δεν έγιναν τελικά στο δικαστήριο. Το δικαστήριο αποφάσισε και πρωτόδικα και στην δεύτερη δίκη ότι ο Κώστας πέθανε από τα χτυπήματα».

Το επόμενο στάδιο ήταν σύμφωνα με τον αδελφό του 46χρονου Κώστα το «ποιος θα βγει έξω από το κάδρο και θα καθαρίσει… Τα άτομα ήταν περισσότερα, το "6" ήταν ο ελάχιστος αριθμός που παραδέχτηκαν ακόμη και οι μάρτυρες υπεράσπισης. Ακολούθησε λιντσάρισμα. Αυτοί ήρθαν 30-40 άτομα, τελικά έμεινε μόνος του ο αδελφός μου, οι 30-40 τι έκαναν; Κοίταζαν τους 5-6 που τον χτύπαγαν;»…

Όσον αφορά τη δίκη, είπε πως δεκάδες ήταν αυτοί που «δεν είδαν και δεν άκουσαν»… Τα άτομα που ήρθαν από το Ηράκλειο και την Αλικαρνασσό ήρθαν να δηλώσουν ότι δεν είδαν τίποτα, ότι είχαν γυρισμένη την πλάτη εκείνη την στιγμή και κοιτούσαν έναν αγώνα… γυναικείου ποδοσφαίρου, κάτι τρελά πράγματα. Γι αυτό και στην δεύτερη δίκη δεν κλήθηκαν καν αυτοί οι μάρτυρες. Χαρακτηριστικά, ο πρόεδρος ρώτησε έναν «από την Αλικαρνασσό ήσαστε; "Ναι", "είδατε τίποτα;" "όχι" "ε και να βλέπατε δεν θα μας λέγατε". Δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά φόβος, τόσο από τους ανθρώπους που ζούσαν στη Νέα Αλικαρνασσό αλλά και από ανθρώπους του Εθνικού, αρνήθηκαν να καταθέσουν. Υπήρχαν αυτόπτες μάρτυρες που ήταν στους φιλάθλους του Εθνικού που ζουν στην Αλικαρνασσό, αυτοί όπως καταλαβαίνεις δεν δέχτηκαν να δώσουν ούτε κατάθεση σε συμβολαιογράφο.

Τελικά, οι μάρτυρες κατηγορίες ήταν τέσσερα παιδιά, τα δύο τότε ήταν 24 χρονών. Μικρά παιδιά σήκωσαν αυτό το βάρος όταν όλοι είπαν "εμείς φοβόμαστε και δεν ερχόμαστε". Όταν στην πρώτη δίκη ήρθε ακόμη και ποδοσφαιριστής του Ηροδότου και είπε πως "εγώ πιστεύω πως αυτός μόνος του έπεσε", ξέρεις τι είναι να το ακούς αυτό και μάλιστα από αθλητή; Ηταν κάτι που έγινε μπροστά σε 500 ανθρώπους, αν αυτό γινόταν σε ένα στενό, σε ένα δρόμο δεν θα ήταν κανείς στη φυλακή και ο Κώστας θα χε πεθάνει από… ανεύρυσμα και θα ήταν μια πελώρια σκιά, όχι πως και τώρα δεν υπάρχουν σκιές, απλά ήταν τόσα πολλά τα βλέμματα που από κάπου μπήκε το φως… Υπήρχαν 500 μάρτυρες, οι περισσότεροι κάτοικοι μιας συνοικίας που τους μάρτυρες τους ήξεραν από μικρά παιδιά».

Για το εάν τελικά η οικογένεια Κατσούλη νιώθει δικαίωση, υποστήριξε: «Το μεγάλο κόλπο που έγινε και έπεσαν στα πιο… μαλακά ήταν πριν από την πρώτη δίκη και η αλλαγή της κατηγορίας από ανθρωποκτονία από πρόθεση σε θανατηφόρα σκοπούμενη σωματική βλάβη. Αυτό έγινε πριν γίνει το πρώτο δικαστήριο και σε αυτό έπαιξαν ρόλο βέβαια τα σενάρια ότι ο Κώστας δεν είχε σημάδια, ότι είχε αμυλοείδωση… Όλα αυτά δεν ίσχυαν. Τον χτύπησαν τόσο πολύ που ακόμη και στους μάρτυρες υπεράσπισης των κατηγορούμενων ξέφευγαν λόγια, έλεγαν στις καταθέσεις τους πως "τέτοιο ξύλο δεν έχουμε ξαναδεί στη ζωή μας".

Αυτό που θέλω να πω τελικά για μας είναι ότι δεν προλάβαμε, δεν μας δόθηκε η ευκαιρία να πενθήσουμε τον Κώστα, από την πρώτη στιγμή μπήκαμε σε μια θέση μάχης να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες γιατί άντε και το χωνεύεις ότι κάποιοι λιντσάρανε τον αδελφό σου στο γήπεδο, αλλά να σου λένε κιόλας πως δεν είχε χτυπήματα και πέθανε από κάτι άλλο, αυτό δεν μπορείς να το χωνέψεις, δεν χωνεύεται με τίποτα».