«Να νιώσεις ότι κάποιος νοιάζεται... »

Αθλητισμός δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε κάθε Κυριακή στα γήπεδα ή γενικότερα την ημέρα του εκάστοτε αγώνα, τόσο σε ομαδικό όσο και σε ατομικό επίπεδο. Αποτελεί κάτι ξεχωριστό και επηρεάζει την καθημερινότητα όλων μας. Οι σταρ του χώρου – μικροί και μεγάλοι, εντός και εκτός εισαγωγικών – αποτελούν πρότυπα και αν θέλουν, είναι σε θέση να δώσουν το σύνθημα για ένα καλύτερο αύριο. Βλέπετε, ακόμη στις δύσκολες εποχές που ζούμε, υπάρχουν τα φωτεινά παραδείγματα που μας «φωνάζουν» ότι υπάρχει ένας καλύτερος κόσμος, ο οποίος δεν στρουθοκαμηλίζει μπροστά στις δυσκολίες που βιώνει η κοινωνία μας.

Το τελευταίο διάστημα αναπτύσσεται μία κοινότητα με την ονομασία «Solidarity Athletes» ή αλλιώς «Αλληλέγγυοι αθλητές», οι οποίοι μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας βοηθούν όσο μπορούν τον συνάνθρωπό τους. Μάλιστα, παρατηρώντας την σελίδα τους στο Facebook, τείνει πλέον να δημιουργηθεί ένας μύθος γύρω από το όνομά τους.

Το gazzeta.gr έψαξε και ρώτησε για τους άγνωστους Χ που εισέβαλαν στην πραγματικότητά μας και σεβόμενο την ανωνυμία τους, προσπαθεί να αντιληφθεί το σκεπτικό της παραπάνω κίνησης. Η οποία κερδίζει συνεχώς νέα μέλη, διογκώνεται και παρουσιάζει μία άλλη πτυχή της σκληρής πραγματικότητας που βιώνει η χώρα μας. Εκείνη για την οποία μπορούμε και πρέπει να αισθανόμαστε περήφανοι.

Μάλιστα σήμερα κοινοποίησαν ακόμη δύο δράσεις τους. Η πρώτη αφορά τρόφιμα που παρέδωσαν σε δίκτυα διανομών και τα οποία αντιστοιχούν σε 10.000 μερίδες. Η έτερη έγκεινται στην παράδοση 100 κιβωτίων με φάρμακα πρώτης ανάγκης, που προσέφεραν στο κοινωνικό ιατρείο αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης. «Οσο ψάχναμε, τρομάζαμε...», έγραψαν χαρακτηριστικό και εύκολα μπορεί κάποιος να φανταστεί... συνάντησαν.

Αναζητώντας στοιχεία ξεκινήσαμε από το προφίλ τους στα social media, όπου ουσιαστικά δίνουν το στίγμα τους. «Είμαστε επαγγελματίες Αθλητές/τριες από όλο το φάσμα του αθλητισμού. Σκοπός μας είναι να κάνουμε δράσεις αλληλεγγύης σεβόμενοι τον άνθρωπο ανεξαρτήτως εθνικότητας ή χρώματος. Να μπολιάσουμε το νέο αθλητή με τις πραγματικές αξίες του αθλητισμού. Να αγαπήσουμε την ευθύνη ως αθλητές απέναντι στην κοινωνία, ειδικά στη βάση του ανθρώπου, τα παιδιά. Να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να έρθει στον αθλητισμό», αναφέρουν χαρακτηριστικά και προφανώς, εδώ έγκεινται το «κλειδί» του πώς λειτουργούν και σκέφτονται.

Μακριά από κόμματα, φυλετικές ή θρησκευτικές διακρίσεις και ότι άλλο μπορεί να διχάσει τους ανθρώπους, διακατέχονται από πνεύμα αλληλεγγύης και πήραν την απόφαση να το «μπολιάσουν» σε όλους μας. Να δείξουν πως οι επαγγελματίες αθλητές είναι σε θέση να αντιληφθούν το μέγεθος της ευθύνης τους ως πρότυπα, κυρίως απέναντι στη νέα γενιά.

Είναι ΜΚΟ λοιπόν, ίσως αναρωτηθεί κάποιος. Οχι, οχι... Μην πέφτετε στην παγίδα. Δεν πρόκειται για κάποιον οργανισμό με τη δομή σωματείου. Παρέα θα την λέγαμε, η οποία εξαπλώνεται κάτω από έναν κοινό σκοπό. Δεν υπάρχει καταστατικό, συνδρομές και όλα όσα χαρακτηρίζουν κάποια Μη Κυβερνητική Οργάνωση και κυρίως, δεν τίθεται ζήτημα χορηγιών. Τα παιδιά – νέοι άνθρωποι είναι και εκείνοι, ας μας επιτραπεί ο όρος – δεν προβαίνουν σε φιλανθρωπίες. Δεν υπάρχει από μέρος τους τέτοια πρόθεση. Απλά βοηθούν όπως και όποτε μπορούν. Με προσωπική εργασία και κόστος.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Η πρώτη τους δράση αφορούσε την ανακαίνιση ενός σπιτιού του «Χαμόγελου του Παιδιού». Οι ίδιοι βρήκαν χρόνο, εν μέσω των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων, ώστε να αλλάξουν ριζικά τον χώρο. Αγόρασαν τα υλικά και προχώρησαν στην ανακατασκευή του. Πρόθεσή τους είναι να δηλώσουν παρόντες/παρούσες σε κάθε ενέργειά τους, καθώς ο ανθρώπινος παράγοντας είναι για εκείνους πάρα πολύ σημαντικός.

Οπως συνέβη και στη διανομή τροφίμων που δημοσιοποίησαν σήμερα. Ηταν εκεί και οργάνωσαν τον σκοπό τους. Δεν τους ενδιαφέρουν χορηγοί και κάθε τι που ενδέχεται να καπηλευθεί την προσπάθειά τους. Οτι κάνουν βγαίνει από την ψυχή και την καρδιά τους. Θέλουν να μεταφέρουν στον διπλανό τους πως δεν είναι μόνος του, αλλά υπάρχει ένα χέρι βοηθείας να τον τονώσει ψυχολογικά, ενώ ως ανταμοιβή τους αρκεί ένα χαμόγελο ή κάποιο φιλικό χτύπημα στην πλάτη. Αλλωστε δεν αρκούνται απλά σε μία δράση αλληλεγγύης. Να το πούμε σε απλά ελληνικά, με κάθε έναν που συναναστρέφονται γίνονται φίλοι και σαν ίσος προς ίσο, μοχθούν από κοινού για την επόμενη ημέρα.

Λόγια του Νίκου Καζαντζάκη κοσμούν τη σελίδα τους στα social media και αντανακλούν τα πιστεύω τους. Οπως και εκείνα αθλητών από όλο τον κόσμο, οι οποίοι κατά καιρούς μοιράστηκαν δημόσια τους προβληματισμούς τους.

Ψάχνοντας περαιτέρω για εκείνους, πέφταμε σε έναν απροσπέλαστο πέπλο ανωνυμίας. Δεν αναζητούν τη δημοσιότητα και προτιμούν να στέκονται αθόρυβα στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Αλήθεια πόσο περίεργο είναι... Πρόκειται για αθλητές πρώτης γραμμής του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ και αρκετών ατομικών σπορ, οι οποίοι ενώθηκαν και αποφάσισαν να χαράξουν από κοινού έναν διαφορετικό δρόμο. Προέρχονται μάλιστα από πολλούς διαφορετικούς συλλόγους, αφού στην αλληλεγγύη δεν υπάρχουν διαχωρισμοί, αλλά «πιστεύω» και «θέλω».

Το ειρωνικό, αν μας επιτραπεί η έκφραση, της υπόθεσης είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους. Το νέο διαδόθηκε από στόμα σε στόμα, μετά στα social media και σταδιακά άρχισε να γιγαντώνεται. Ετσι η «οικογένειά» τους διευρύνεται. Οποιος διακατέχεται από ανάλογους προβληματισμούς και αντίστοιχο αίσθημα ευθύνης, είναι ευπρόσδεκτος στο μονοπάτι που χάραξαν. Την αλληλεγγύη και τη διάδοση της ιδέας πως οι επαγγελματίες αθλητές πρέπει να αποτελούν πρότυπα για την κοινωνία, όχι μόνο με τις επιδόσεις τους μέσα στα γήπεδα, αλλά και για τις πράξεις τους εκτός των αγωνιστικών χώρων.

Απαντες βοηθούν όπως μπορούν, αφού ας μην ξεχνάμε πως αναφερόμαστε σε πρωταθλητισμό υψηλού επιπέδου και ο ελεύθερος χρόνος είναι λίγος. Ακόμη όμως και η πιο απλή, για εμάς, συνεισφορά, αντανακλά σε ένα καλύτερο «αύριο». Κυρίως αν πρόκειται για παιδιά. Φέρτε στο μυαλό σας την εξής σκηνή. Σα να είστε εκεί, νοερά και να παίζετε σε μία αυλή με πιτσιρικάδες που μεγαλώνουν σε ιδρύματα και έχουν ανάγκη από ζεστασιά. Πόσο απλοϊκό ακούγεται, αλλά εμείς το κάνουμε δύσκολο και περίπλοκο.

Παιδιά, αλληλεγγύη, ανθρωπιά... Τι ωραίες λέξεις, εύηχες. Ετσι ξεκίνησαν οι πρωταγωνιστές της ιστορίας μας. Μία παρέα που αποφάσισε να βοηθήσει όπου μπορεί και με όσα μέσα διαθέτει. Θέλοντας να πει σε όλο τον κόσμο πως ο αθλητής δεν κλωτσά μόνο μία μπάλα ή την στέλνει με ευκολία στο καλάθι, αλλά δύναται να αποτελέσει έμπνευση για έναν καλύτερο κόσμο. Μάλιστα οι ίδιοι γράφουν χαρακτηριστικά πως «μάθαμε πως ευτυχία δεν είναι να έχεις δεύτερο ζευγάρι παπούτσια, ευτυχία είναι να θέλει κάποιος να παίξει μαζί σου, να νιώσεις ότι πραγματικά νοιάζεται για εσένα. Και είναι εδώ χωρίς να ζητά ανταλλάγματα. Αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα». Διαφωνεί κανείς;

Ετσι οι λίγοι γίνονται πολλοί και η σπίθα φουντώνει... Η Γιόκο Ονο έχει πει πως «ένα όνειρο που ονειρευόμαστε μόνοι μας είναι απλά ένα όνειρο. Ενα όνειρο που ονειρευόμαστε μαζί με άλλους είναι πραγματικότητα». Ας το έχουμε στο μυαλό μας...