Τι πήγε στραβά για την ΑΕΚ στο Etihad (και τι δεν πήγε)

• Οι αδυναμίες «γιγαντώθηκαν» αλληλοκάλυψη
• Τι κρατάει η ΑΕΚ

Το 5-1 στο Etihad δεν συνιστά ούτε έκπληξη μα ούτε και καταστροφή. Η Μάντσεστερ Σίτι έχει διαστημικό ρόστερ, ταχύτητα στη μεταφορά της μπάλας και ποιότητα στην τελική πάσα που καμία ελληνική ομάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει σε ίσους όρους. Η ΑΕΚ ήξερε ότι θα δυσκολευτεί και το αποτέλεσμα, όσο βαρύ κι αν φαίνεται, ταιριάζει με τη διαφορά δυναμικού.

Ο αγώνας όμως είχε αποχρώσεις. Η ΑΕΚ μπήκε με πρόθεση να πιέσει ψηλά και να μη δώσει στην Σίτι την ησυχία που ζητάει. Για ένα σύντομο διάστημα το πέτυχε. Το γκολ του Άντερσον στο 12' από στατική φάση έδειξε ότι ακόμα και η καλή αρχή τιμωρείται εύκολα σε τέτοιο επίπεδο, ενώ το δεύτερο του Φόντεν λίγο πριν το ημίχρονο μετέφερε το ματς εκεί που ήθελαν οι Άγγλοι.

Στο δεύτερο 45λεπτο η ΑΕΚ εμφανίστηκε πιο τολμηρή και μείωσε με τον Πήλιο στο 52'. Στο σημείο εκείνο το παιχνίδι απέκτησε επιπλέον ενδιαφέρον, αυτό το που εδράζεται στην ερώτηση «πως το διαχειρίζομαι τώρα που κατάφερα να ξαναμπώ στο ματς;».

Η απάντηση δόθηκε μέσα σε πέντε λεπτά όταν έγινε το 3-1 και όχι απλώς ματαίωσε τις όποιες φιλόδοξες σκέψεις, μα και έφερε την κατάρρευση. Ακολούθησε το διάστημα που κατά τη γνώμη μου, η Ένωση «πόνεσε» περισσότερο από κάθε άλλο.

Οι αδυναμίες «γιγαντώθηκαν» αλληλοκάλυψη

Το πιο ανησυχητικό ήταν η συμπεριφορά της άμυνας στους χώρους. Η Σίτι βρήκε επανειλημμένα «πεδίο δράσης λαμπρό» στις πτέρυγες της ΑΕΚ, οι μπακ είχαν τεράστια δυσκολία στις αλληλοκαλύψεις απέναντι σε παίκτες που ψάχνουν διαρκώς τη μεταξύ τους κίνηση. Όταν ένας αντίπαλος δουλεύει σε αυτή την ταχύτητα, ένα λάθος στο πρώτο φιλτράρισμα γίνεται αμέσως ευκαιρία.

Δεύτερον, η αντίδραση μετά το γκολ. Η μείωση σε 2-1 θα μπορούσε να αποτελέσει ψυχολογικό εφαλτήριο. Αντί γι' αυτό, η ΑΕΚ δέχθηκε δεύτερο γκολ σχεδόν αμέσως, κι εκεί χάθηκε η ευκαιρία να κρατήσει το ματς πιο ισορροπημένο. Στο υψηλό επίπεδο, η διαχείριση των λεπτών που ακολουθούν ενός γκολ που πετυχαίνεις είναι τόσο σημαντική όσο το ίδιο το γκολ που επιτυγχάνεται.

Τρίτον, το ζήτημα του ρυθμού στην επίθεση. Η ΑΕΚ είχε συνολικά 11 τελικές έναντι 16 της Σίτι, αριθμός που δείχνει ότι δεν ήταν αδρανής. Πολλές όμως από τις επιθέσεις αυτές ήταν αργές και προβλέψιμες, με αποτέλεσμα η Σίτι να οργανώνεται εύκολα πίσω από την μπάλα και να βγαίνει σε γρήγορες μεταβάσεις.

Τέλος, υπήρξε ένα τακτικό δίλημμα που δεν λύθηκε. Ο προπονητής παραδέχθηκε μετά το ματς ότι η ομάδα έδειξε υπερβολικό σεβασμό και θα έπρεπε να παίξει με περισσότερη τόλμη. Παρ' όλα αυτά, και ο συγκρατημένος και ο πιο ανοιχτός τρόπος παιχνιδιού οδήγησαν στο ίδιο αποτέλεσμα. Τούτο καταδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η στρατηγική αλλά και η πρακτική εφαρμογή του.

Τι κρατάει η ΑΕΚ

Η ήττα δεν σβήνει τα όποια θετικά συμπεραίνονται. Η ομάδα δεν φοβήθηκε, δεν κλείστηκε και δεν έπαιξε μόνο για να περιορίσει τη ζημιά στηριζόμενη σε παλαιομοδίτικες ιδέες. Σκόραρε απέναντι σε έναν από τους ισχυρότερους συλλόγους της Ευρώπης, θα μπορούσε τουλάχιστον ένα γκολ ακόμα αν ήταν καλύτερες οι εκτελέσεις της σε 2-3 στιγμές απέναντι στον Ντοναρούμα.

Το αδιαπραγμάτευτο συμπέρασμα είναι ότι η League Phase δεν συγχωρεί. Με τρεις βαθμούς μετά από τρεις αγωνιστικές, η ΑΕΚ χρειάζεται να μετατρέψει σύντομα την εμπειρία που αποκτά μέσα από την παρουσία της σε βαθμούς.

Η επόμενη δοκιμασία είναι η Ρεάλ Μαδρίτης στη Νέα Φιλαδέλφεια στις 4 Νοεμβρίου, σε ένα γήπεδο που την μεταμορφώνει. Εκεί θα φανεί αν η ομάδα έχει διορθώσει αυτά που της κόστισαν στο Μάντσεστερ και (κυρίως) στο Λονδίνο, ιδίως την ασφάλεια στις πλευρές και τη μετάβαση στην επίθεση. Το 5-1 είναι πάθημα φυσιολογικό, όχι καταδίκη. Αρκεί να αντιμετωπιστεί ως τέτοιο.