Άρα πίσω από τον Ρότα στο Champions League θα είναι ο Γκατσίνοβιτς ή άμυνα τριών

• Το πρωτάθλημα αντέχει, η Ευρώπη όμως;
• Λογικά σενάρια ή μόνο αλχημείες;

Θα ξεκινήσω από κάτι που μοιάζει μικρό, αλλά δεν είναι: η απόφαση του Μάρκο Νίκολιτς να αφήσει εκτός ευρωπαϊκής λίστας τον Μάρτιν Γκεοργκίεφ. Δεν είναι απλή διαχειριστική κίνηση, είναι δήλωση προθέσεων. Ο ίδιος ο προπονητής είχε αναλύσει, χωρίς περιστροφές, ότι είναι ο δεύτερος δεξιός μπακ της ομάδας πίσω από τον Ρότα.

Άρα το ερώτημα είναι διπλό: πέρα από το «γιατί μένει εκτός», υπάρχει και το «τι σημαίνει αυτό για την ΑΕΚ όταν ο Ρότα θα λείψει, έστω για ένα ματς». Και ναι, μπορεί να λείψει… Από κάρτες, με κόπωση, λόγω τραυματισμού (φτου μακριά), για οτιδήποτε. Δεν είναι προφητεία, είναι ποδόσφαιρο.

Το πρωτάθλημα αντέχει, η Ευρώπη όμως;

Με μια αισιόδοξη ματιά: για το Κύπελλο και για κάποια ματς πρωταθλήματος, η απουσία εναλλακτικής λύσης στα δεξιά μπορεί να καλυφθεί. Υπάρχει βάθος αλλού, μαζί και το περιθώριο να «στριμωχτεί» μια λύση ανάγκης χωρίς μεγάλο κόστος όταν δεν αναφερόμαστε στα ντέρμπι.

Στο Τσάμπιονς Λιγκ, όμως, τα πράγματα δεν λειτουργούν έτσι. Εκεί κάθε αδυναμία εντοπίζεται, μεγεθύνεται και τιμωρείται. Κι εκεί, μέσω μιας στρατηγικής απόφασης που ελήφθη με ρίσκο, η ΑΕΚ επιλέγει να πορευτεί στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση χωρίς δεύτερο πλάγιο μπακ δεξιάς πτέρυγας. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό στην πορεία της. Ό,τι κι αν σημαίνει αν ο Ρότα, για οποιονδήποτε λόγο, χρειαστεί να απουσιάσει.

Δεν είναι κακή πρόθεση αυτό που γράφω, είναι απλή λογική. Όταν αφαιρείς τη μοναδική καθαρή εναλλακτική σε μια θέση της ενδεκάδας, οφείλεις να έχεις σχέδιο. Ας δούμε τα πιο πιθανά:

Λογικά σενάρια ή μόνο αλχημείες;

Ελλείψει Γκεοργκίεφ, κι αν δεν υπάρχει κάτι που εμείς δεν βλέπουμε και έχει σκαρφιστεί ο κόουτς, τα κάπως πιο λογικά σενάρια είναι δύο. Το πρώτο: να παίξει εκεί ο Γκατσίνοβιτς, σε ρόλο κατά συνθήκη πλάγιου μπακ. Το δεύτερο: να επιλέξει άμυνα με τρεις ο προπονητής, ντύνοντας τις πτέρυγες με παίκτες που καλύπτουν όλη την πλευρά σε ένα 3-5-2.

Μετά όμως πάμε σε αλχημείες (αν δεν είναι τέτοιες και οι προηγούμενες σκέψεις). Να παίξει κάποιος από τους στόπερ ως δεξιός μπακ και απλώς να κρατάει τη θέση -βλέπε Βίντα- , προφανώς και είναι λύση ανάγκης, όχι σχέδιο.

Να παίξει η ομάδα και στις δύο πτέρυγες με δύο αριστερούς μπακ, τους Πήλιο και Λυκογιάννη, είναι ακόμα πιο ενδεικτικό του πόσο στριμωγμένη μπορεί να γίνει η κατάσταση. Κι αν προκύψει και κάποιο άλλο σενάριο στην πορεία, το πιθανότερο είναι να ανήκει κι αυτό στην ίδια κατηγορία: της αλχημείας, όχι της καθαρής λύσης.

Κι εδώ είναι το σημείο που θέλω να σταθώ, γιατί δεν είναι απλώς τακτική συζήτηση. Είναι θέμα ρίσκου. Μια ομάδα που φιλοδοξεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν μπορεί να βασίζει μια ολόκληρη πτέρυγα στην αντοχή ενός και μόνο παίκτη, όσο καλός κι αν είναι αυτός. Ο Ρότα είναι σημαντικός, ίσως από τους πιο σημαντικούς στο ρόστερ, δεν έπρεπε όμως να μείνει χωρίς σκιά.

Δεν γράφω αυτά για να «καταδικάσω» μια απόφαση προτού καν φανεί το αποτέλεσμά της. Σκέφτομαι για να καταγράψω το προφανές: ότι η ΑΕΚ μπαίνει στο Τσάμπιονς Λιγκ με ένα σημείο ευαλωτότητας που το γνωρίζει, το έχει αποδεχτεί και το έχει, ουσιαστικά, επιλέξει. Αν όλα πάνε καλά, κανείς δεν θα το θυμάται. Αν όχι, θα είναι από τα πρώτα πράγματα που θα συζητηθούν.

Και επειδή στο ποδόσφαιρο η τύχη έχει πάντα τον λόγο της, δεν μένει παρά μία ευχή: τράβα Λάζαρε κουπί, έχοντας μόνιμα υγεία και ενέργεια.