Ολυμπιακός: Κοιτάζοντας τον πάγκο

• Το μόνιμο άλυτο πρόβλημα
• Τι έκανε ο Ιμανόλ
• Ο ΟΦΗ είναι σε άριστη κατάσταση

Ο Ολυμπιακός γνώρισε την πρώτη του ήττα στην σεζόν χάνοντας από τον ΟΦΗ στο Καραϊσκάκη: κάποτε θα μιλούσαμε για έκπληξη, όχι τώρα. Το αποτέλεσμα έκανε κατανοητό, σε όποιον θέλει βέβαια να καταλάβει, το τεράστιο μπλέξιμο που έχει μπροστά του ο Ολυμπιακός, που θα είναι αληθινά δύσκολο να σώσει την εφετινή σεζόν του – το λέω κι ας είμαστε ακόμα στα μέσα του Σεπτέμβρη.

Ο Ολυμπιακός έπαιζε για καιρό κρυφτούλι από την πραγματικότητα. Επρεπε με το τέλος της περσινής σεζόν του να κάνει μια αποτίμηση της αγωνιστικής του κατάστασης και να προχωρήσει στην δημιουργία μιας νέας ομάδας γιατί η προηγούμενη είχε κάνει τον κύκλο της κι όχι μόνο γιατί έχασε το πρωτάθλημα: τον είχε κάνει γιατί της ήταν αδύνατο να παίξει κάποιου είδους παραγωγικό ποδόσφαιρο. Δεν το έκανε αυτό από σεβασμό στον προπονητή, που η ομάδα είχε, αλλά και εξαιτίας της τρομερής σχέσης του συγκεκριμένου προπονητή με τον πρόεδρο της ομάδας: δεν είναι τυχαίο ότι ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στο αντίο του αναφέρεται ονομαστικά μόνο στον κ. Βαγγέλη Μαρινάκη και τον ευχαριστεί για την σχέση και την συνεργασία.

Τις προηγούμενες μέρες μιλήσαμε πολύ για την συναισθηματική σχέση του κόσμου του Ολυμπιακού με τον προπονητή: η σχέση του Μαρινάκη με τον Μεντιλίμπαρ είναι ανάλογη. Μόνο που συναισθηματικά ούτε δημιουργούνται ομάδες, ούτε λύνονται αγωνιστικά προβλήματα. Δεν αρκεί να αγαπάς ένα προπονητή για να παίζει μια ομάδα καλή μπάλα κι όσο κι αν φωνάζει η εξέδρα το όνομά του, αν οι παίκτες δεν μπορούν να βάλουν γκολ δεν γίνεται τίποτα.

Το μόνιμο άλυτο πρόβλημα

Ο Ολυμπιακός έχει μεγάλο πρόβλημα στο γκολ από πέρυσι τον Ιανουάριο. Φέτος σε τρία ματς στο Καραϊσκάκη έχει πετύχει ένα γκολ. Δεν σκόραρε με την Ναϊμέγκεν που εξαιρουμένων των παιγνιδιών με τον Ολυμπιακό δέχεται τρία γκολ στο ματς. Πέτυχε ένα γκολ με τον Ατρόμητο που δέχεται γκολ σε κάθε εμφάνιση – και στο Καραϊσκάκη το δέχτηκε στο 80΄. Όχι ότι ο Ολυμπιακός σκοράρει πιο πολύ εκτός έδρας: αλλά ειδικά στο Καραϊσκάκη το πρόβλημα του είναι τεράστιο και χθες ήταν και μεγαλύτερο γιατί έλειπε ο Ελ Καμπί, δηλαδή το μοναδικό σοβαρό σημείο αναφοράς στην επίθεσή του. Χωρίς αυτόν, και επί της ουσίας και χωρίς εξτρέμ μέχρι να μπει στο ματς (μάλλον κατά λάθος) ο Ζέλσον στη θέση του τραυματία Τσικίνιο, ο Ολυμπιακός παιδευόταν να ανοίξει την άμυνα του ΟΦΗ προσπαθώντας να παίξει διαφορετικά από ότι με τον Μεντιλίμπαρ, αλλά ούτε κι αυτό αποδείχτηκε η καλύτερη ιδέα: οι παίκτες του έμοιαζαν να παίζουν κοιτάζοντας τον πάγκο για να δουν αν ο νέος κόουτς ήταν ευχαριστημένος με την προσπάθεια.

Τι έκανε ο Ιμανόλ

Αν με τον Μεντιλίμπαρ ο Ολυμπιακός έμοιαζε να κάνει προετοιμασία με ένα προπονητή που πόνταρε στους παλιούς του παίκτες (και έδειχνε πως θα ήθελε απλά πίσω τους προηγούμενους), χθες ο Ολυμπιακός έμοιαζε να κάνει προετοιμασία με ένα προπονητή που χρησιμοποίησε το ματς για να καταλάβει τι υλικό έχει στα χέρια του. Με μια τέτοια προσέγγιση θα ήταν θαύμα αν ο Ολυμπιακός κέρδιζε.

Ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ και οι συνεργάτες του (μεταξύ των οποίων κακώς δεν υπάρχει κάποιος Ελληνας…) είδαν προφανώς το ματς κυπέλλου με τον Βόλο και το πήραν στα σοβαρά: λάθος τους. Η πρώτη ενδεκάδα του νεοφερμένου Βάσκου είχε μια εμφανέστατη ανισορροπία. Ο Ολυμπιακός έπαιξε χωρίς κόφτη (αφού και ο Πουέρτα και ο Φρόιλερ κάνουν άλλες δουλειές), είχε τον Τσικίνιο πίσω από τον Γκονζάλες και τους Φορτούνη και Ζότα στα πλάγια, δηλαδή συνολικά έξι παίκτες από τους οποίους δεν μπορεί να περιμένεις σοβαρή ανασταλτική δουλειά.

Ο νέος προπονητής πόνταρε σε μεγάλα παιδιά (Φρόιλερ, Φορτούνη, Τσικίνιο) ελπίζοντας πως μπορεί να πάρουν το ματς φτιάχνοντας κάποιες φάσεις με την εμπειρία τους: το αποτέλεσμα ήταν ο ΟΦΗ να βρει χώρους και να κάνει ό,τι θέλει – αν το ματς έμεινε ανοιχτό ήταν απλά γιατί δυο γκολ των φιλοξενούμενων στο πρώτο ημίχρονο ακυρώθηκαν (σωστά) γιατί οι σκόρερς ήταν σε θέση οφσάιντ, αλλά οι ίδιες οι φάσεις πρόδωσαν ανασταλτικά αδυναμίες που ήταν δύσκολα διαχειρίσημες. Όταν ο Κόντρα στο 66΄ έκανε το 0-1, εντελώς ξεχασμένος μέσα στην περιοχή μετά από μια καταπληκτική πάσα του Αθανασίου που ο Ολυμπιακός έχει απορρίψει δυο φορές, ήταν φανερό πως το παιγνίδι τελείωσε: ο έτσι κι αλλιώς αγχωμένος Ολυμπιακός θα ήταν δύσκολο να βγάλει μια κάποια αντίδραση.

Ο Ιμανολ προσπάθησε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα με τον Εσε, έβαλε τον εντελώς ανέτοιμο Μπέιλ για να τον δει όπως και τον Γιάρεμτσουκ που επίσης έχει χάσει την φρεσκάδα του μετά το καλοκαιριανό σκούριασμα. Ο Ολυμπιακός πίεσε λίγο στο τέλος όταν ο μοναδικός του κανονικός εξτρέμ, ο Ζέλσον, του έδωσε λίγη κίνηση, αλλά και όταν εξαιτίας της πίεσης του χρόνου άρχισε να σεντράρει, να κάνει δηλαδή στην επίθεση το μόνο πράγμα στο οποίο είναι συνηθισμένος: ο Γιάρεμτσουκ κάπως έτσι έχασε την μοναδική ευκαιρία για την ισοφάριση κι αφού προηγουμένως ο Πιρόλα πήγε να βάλει το αυτογκόλ της σεζόν. Όλα αυτά κι ενώ υπήρχαν συνθήματα υπέρ του Μεντιλίμπαρ που αποτελούν έκφραση διαμαρτυρίας για την διοίκηση του Ολυμπιακού και τον Μαρινάκη προσωπικά. Που ειλικρινά δυσκολεύομαι να καταλάβω πως μπορεί να αλλάξει το κλίμα: δεν θα μου έκανε εντύπωση αν σε κανά δίμηνο – ίσως και πιο νωρίς – φέρει πίσω τον Μεντιλίμπαρ για να μην ακούει το όνομά του σε κάθε ευκαιρία ως σύνθημα εναντίον του.

Πολλά μπορώ να φανταστώ για την συνέχεια: ακόμα και νέες μεταγραφές σήμερα, αύριο. Αυτό που δυσκολεύομαι να φανταστώ είναι μια ήρεμη σεζόν για τον Ολυμπιακό: οι απαιτήσεις είναι μεγάλες, η ανασφάλεια στα ύψη, το ματς με την Γιαγκελόνια είναι σε τρεις μέρες και τα περιθώρια για δουλειά είναι ελάχιστα. Κι ο Ολυμπιακός αυτό χρειάζεται: καλή και πολλή δουλειά. Γιατί αυτή που προηγήθηκε ήταν κακής ποιότητας. Και φαίνεται.

Ο ΟΦΗ είναι σε άριστη κατάσταση

Ο ΟΦΗ ήταν πολύ καλός όπως καλός είναι από τα μισά της περσινής σεζόν: η ομάδα του Κόντη έχει οργάνωση, έχει παίκτες που νιώθουν υπέροχα και έχει φυσικά και συνέχεια. Ο Κόντης δεν χρησιμοποίησε τους Νους και Αποστολάκη για να μην δώσει λαβές για σχόλια, έχασε γρήγορα τον άτυχο Νικολάου αλλά δεν είχε πρόβλημα να τον αντικαταστήσει στο 5-4-1 με τον Κρίζμανιτς, έχει βρει ένα κανονικό σέντερ φορ όπως ο Κόντρο. Η απόδοσή του και η νίκη του μετά από οκτώ χρόνια στο Καραϊσκάκη δεν είναι έκπληξη: στον περσινό τελικό του Σούπερ Καπ ο Ολυμπιακός τον λύγισε στην παράταση με ένα γκολ του Καλογερόπουλου, που μάλιστα μετά από αυτό του το κατόρθωμα δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά βασικός. Ο ΟΦΗ είναι μια ωραία ομάδα και έκλεισε και τα στόματα πολλών που πριν το ματς τον μπέρδευαν με άλλες ομάδες. Ο Ολυμπιακός δεν είναι καν ομάδα. Ποια είναι η έκπληξη;