Ο Μουρίνιο πρόκειται για μια φιγούρα που πολώνει. Άλλοι τον μισούν, τον απεχθάνονται, κι άλλοι τον αγαπούν με όλη τους την ψυχή. Στην Τσέλσι ο Πορτογάλος άφησε ένα μοναδικό αποτύπωμα στον κόσμο των Μπλε. «Έδιωξε τα φαντάσματα» όπως εξηγεί για μια ομάδα που πίσω στο 2003 πάλευε να κατακτήσει την πρώτη της Premier League. Και το κατάφερε χτίζοντας ένα σύνολο πολεμιστών που τα έδιναν όλα στο γήπεδο στο όνομά του.
Ντιντιέ Ντρογκμπά, Φρανκ Λάμπαρντ, Πετρ Τσεχ, Τζον Τέρι. Όλοι τους παρόντες στο ντοκιμαντέρ, με ατάκες φωτιά για τον προπονητή τους. «Πριν ξεκινήσει η σεζόν, έκανα ντουζ όταν μπήκε μέσα ο Ζοσέ: ''Είσαι ο καλύτερος στον κόσμο. Αλλά μέχρι να κατακτήσεις τίτλους, δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι ως τέτοιος''. «Εκείνη η κουβέντα ήταν από τις πιο επιδραστικές στη ζωή μου» παραδέχεται ο Φρανκ Λάμπαρντ, άλλοτε αρχηγός της Τσέλσι, μπροστά στον φακό του Netflix.
Αυτός ήταν κι ο τρόπος μέσα από τον οποίον κατάφερε να χτίσει και να συσπειρώσει την ομάδα του γύρω του. Ο Τέρι θυμάται πως ο Ζοσέ είχε τον τρόπο για να σου δείξει πως είναι ενοχλημένος μαζί σου. Μια φορά ο Πορτογάλος τον είχε απαξιώσει μπροστά σε ολόκληρο το ιατρικό επιτελείο, καθώς δεν ήθελε να προπονηθεί λόγω πόνων στον αστράγαλο. «Είπε κατευθείαν στον φυσιοθεραπευτή να μου κάνει ένεση και μπήκα στην προπόνηση. Όταν τον είδα μετά, μου έγνεψε καταφατικά. Για εκείνον, θα έφευγα από το γήπεδο μέσα σε φέρετρο...».
«Συνήθιζα να λέω στον Αμπράμοβιτς πως '' αυτή είναι η πρώτη μου επιλογή, αυτός η τρίτη, αυτός η τέταρτη, αυτός η πέμπτη. Αλλά μου απαντούσε να ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο και να αφήσω εκείνον να ανησυχεί για τα λεφτά. Ο Αμπράμοβιτς είχε μεγάλο πάθος με το ποδόσφαιρο, αλλά δεν ξέρει τίποτα για το άθλημα» θα πει στο ντοκιμαντέρ, ρίχνοντας ωστόσο στη συνέχεια στα βέλη του προς τον Ρώσο μεγιστάνα και άλλοτε ιδιοκτήτη της Τσέλσι.
Όπως αποδείχθηκε άλλωστε, η σχέση τους ράγισε τα τελευταία χρόνια. «Νομίζω πως ο Ρόμαν άλλαξε. Μια μέρα ένας δικός του άνθρωπος μου είπε πως οι υπάλληλοι που δουλεύουν στο γιοτ του Ρόμαν έπαιζαν ποδόσφαιρο με τους υπαλλήλους του ξενοδοχείου και έχαναν. “Το αφεντικό θέλει να μάθει αν μπορείς να πας εκεί και να τους βοηθήσεις να κερδίσουν”. Του είπα: “Όχι, Πίτερ. Έχω προπόνηση σήμερα, δεν μπορώ να πάω”. Και ο Ρόμαν δεν χάρηκε καθόλου μ’ αυτό…».
Κι όταν είχε την ευκαιρία να τεθεί αντίπαλος της Τσέλσι ως προπονητής της Ίντερ, έβγαλε τον θυμό που έβραζε μέσα του. «Ειλικρινά έπαιζα αντίπαλος με τον Ρόμαν εκείνη τη βραδιά. Το ματς εξελίχθηκε υπέροχα. Εγώ πήγα σπίτι χαρούμενος, εκείνος θυμωμένος. Ήθελα εκδίκηση, γιατί το ποδόσφαιρο ανήκει σε ανθρώπους σαν κι εμένα. Οι άλλοι είναι οι παρείσακτοι. Το ποδόσφαιρο ανήκει στους παίκτες, στους προπονητές, στους φιλάθλους. Το ποδόσφαιρο θα ανήκει πάντα σε εμάς».
Όλοι θυμόμαστε το ιστορικό τρεμπλ που κατέκτησε πίσω στο 2010 στον πάγκο της Ίντερ. Με τον Σαμουέλ Ετό και τον Ντιέγκο Μιλίτο στην εμπροσθοφυλακή για να οδηγούν το άρμα. Ο Καμερουνέζος ήταν η μεγάλη μεταγραφή από τη Μπαρτσελόνα εκείνη τη σεζόν, με τον Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς να ακολουθεί το αντίθετο δρομολόγιο και να παίρνει το αεροπλάνο για Βαρκελώνη από Μιλάνο. Στο «Καμπ Νόου» άλλωστε θεωρούσε πως είχε τις καλύτερες πιθανότητες για να στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης, ως μέλος της κορυφαίας ομάδας εκείνης της εποχής. Μόνο που ο Ζοσέ τον είχε προειδοποιήσει...«Τα τελευταία λόγια που μου είπε πριν πάω στη Μπαρτσελόνα ήταν''' Πας εκεί για να κατακτήσεις το Champions League. Αλλά να θυμάσαι αυτό: ΕΓΩ θα κατακτήσω το Champions League».
Στην Ίντερ ο Μουρίνιο έφυγε σαν βασιλιάς. Αποχώρησε ως ο κορυφαίος, ως το πρόσωπο που έφερε όλα τα τρόπαια στο Μιλάνο. Το καλοκαίρι του 2010 έφυγε δακρυσμένος για χάρη της Ρεάλ Μαδρίτης, όμως μια στιγμή θα μπορούσε να είχε χαράξει μια πολύ διαφορετική πορεία στην καριέρα του. Και μια απόφαση καρδιάς ίσως να τον είχε κρατήσει στο Μιλάνο.
«Δεν είχα υπογράψει με τη Ρεάλ Μαδρίτης πριν από τον τελικό του Champions League. Ήθελα πρώτα να παίξω τον τελικό, χωρίς να έχω υπογράψει επίσημα τίποτα. Μετά τον αγώνα πήγα στα αποδυτήρια, αλλά ύστερα έφυγα. Πήγα προς το πούλμαν γιατί ήθελα να αποχαιρετήσω τους πάντες. Όμως δεν κατάφερα ούτε καν να τους σφίξω όλους το χέρι. Γιατί ήξερα τον εαυτό μου.
Αν έμενα σε εκείνα τα αποδυτήρια, αν ανέβαινα σε εκείνο το πούλμαν, αν επέστρεφα στο Μιλάνο μαζί με την ομάδα, θα με κυρίευαν τα συναισθήματα. Και ήξερα πως, αν άφηνα το συναίσθημα να με παρασύρει, μπορεί τελικά να μην πήγαινα στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Αλλά ήθελα να πάω. Ήθελα αυτή τη νέα πρόκληση. Γι’ αυτό έπρεπε να φύγω. Να ξεφύγω Μερικές φορές στο ποδόσφαιρο πρέπει να πάρεις μια απόφαση με το μυαλό, προτού η καρδιά σου σε κάνει να αλλάξεις γνώμη.
Έχω αντίγραφα των τροπαίων. Έχω τα αυθεντικά μετάλλια. Αλλά, ειλικρινά, δεν με νοιάζουν τα μετάλλια. Αυτό που έχει σημασία για μένα είναι αυτό που κουβαλάω εδώ, μέσα μου, και αυτό που κουβαλούν στις καρδιές τους οι άνθρωποι της Ίντερ. Τα τρόπαια μένουν στην προθήκη. Οι αναμνήσεις, οι σχέσεις και τα συναισθήματα μένουν μαζί σου για πάντα».
Στη Μαδρίτη ο Πορτογάλος κατάφερε να χτίσει κι εκεί τον δικό του μύθο. Ο πρώτος καιρός ωστόσο ήταν δύσκολος. «Η Ρεάλ τότε είχε κορυφαίους ποδοσφαιριστές, αλλά κάκιστη νοοτροπία» εξηγεί με παράπονο στα μάτια του. «Την πρώτη φορά που μίλησα με τον Κασίγιας, τον αρχηγό της ομάδας, μου ζήτησε περισσότερες ημέρες διακοπών για τους παίκτες της εθνικής Ισπανίας. Τη δεύτερη φορά μου ζήτησε να αναβάλω την προπόνηση κατά μια ώρα γιατί είχε κίνηση στους δρόμους. Την τρίτη, μου είπε ότι οι παίκτες δεν ήθελαν να μείνουν στο ξενοδοχείο και προτιμούσαν να πάνε στο γήπεδο κατευθείαν από το σπίτι τους την ημέρα του αγώνα. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, συνειδητοποίησα ότι ήταν κακομαθημένοι».
Η κόντρα του με τον Ίκερ Κασίγιας ωστόσο δεν σταμάτησε εκεί. Πίσω στο 2012 η μάχη ανάμεσα στη Ρεάλ Μαδρίτης του Μουρίνιο και τη Μπαρτσελόνα του Πεπ Γκουαρδιόλα είχε φτάσει σε κορύφωση. Τα Clasico θύμιζαν όλο και και περισσότερο εμπόλεμη ζώνη, παρά ποδοσφαιρικούς αγώνες, με την τοξικότητα να έχει χτυπήσει... ταβάνι.
Ήταν τότε που ο Ίκερ Κασίγιας, ως αρχηγός της εθνικής Ισπανίας, έκανε μια κλήση στον Τσάβι προκειμένου οι δυο πλευρές να ρίξουν τους τόνους για το καλό της εθνικής. Μια κίνηση ωστόσο που θεωρήθηκε ως πρόκληση από τον Μουρίνιο. «Πάντα έλεγα πως όταν θες να περάσεις ένα μήνυμα, πας κατευθεία στα μεγάλα ψάρια, όχι στα μικρά. Είπα στον Κασίγιας πως εδώ είναι Ρεάλ εναντίον Μπαρτσελόνα. Όταν πας στην Ισπανία μπορείς να φιλάς και να αγκαλιάζεις τους συμπαίκτες σου. Αλλά όχι τώρα. Τώρα έχουμε πόλεμο».
Στο τέλος εκείνης της σεζόν, η Ρεάλ Μαδρίτης ανέβηκε για πρώτη φορά στην κορυφή της La Liga έπειτα από τέσσερα χρόνια και μάλιστα με αριθμούς ρεκόρ. Η ομάδα του Ζοσέ Μουρίνιο ήταν η πρώτη της ιστορίας που έπαιρνε πρωτάθλημα με 100 βαθμούς και με 121 γκολ ενεργητικό, επίδοση που ακόμα δεν έχει καταρριφθεί από καμία από τις ομαδάρες που ακολούθησαν στο μέλλον. Ήταν η στιγμή που για πρώτη φορά η Μπαρτσελόνα ένιωσε ευάλωτη στην Ισπανία. Κι όπως αποδείχθηκε, το κύκνειο άσμα του Πεπ στη Βαρκελώνη...
«Εκείνη τη σεζόν άλλαξα τη Ρεάλ, άλλαξα τη νοοτροπία της» θυμάται. Κάθε ματς ήταν μάχη. Εκείνη την περίοδο ένιωθα πως ο χρόνος σταματούσε και όλα τα μάτια έπεφταν πάνω στην κορυφαία Ρεάλ, την κορυφαία Μπάρτσα, τον κορυφαίο Μέσι, τον κορυφαίο Κριστιάνο, στον Γκουαρδιόλα, στον Μουρίνιο. Στο τέλος εκείνης της σεζόν ένιβσα πως είχα ολοκληρώσει τη δουλειά για την οποία είχα έρθει, η οποία ήταν να σπάσω την κυριαρχία της Μπαρτσελόνα. Νομίζω τους σκοτώσαμε. Ο Γκουαρδιόλα εξαντλήθηκε από την καθημερινή μάχη».
Το 2012 ο Πεπ Γκουαρδιόλα παίρνει την απόφαση να κάνει ένα... break από το ποδόσφαιρο για μια σεζόν, προτού συνεχίσει την καριέρα του στη Μπάγερν Μονάχου. Το Netflix προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον Καταλανό ώστε να πάρει κι εκείνος μέρος στο ντοκιμαντέρ και να μιλήσει για εκείνο την περίοδο της ζωής του, αλλά ο Καταλανός δέχθηκε μόνο με την προϋπόθεση να του το ζητήσει ο ίδιος ο Μουρίνιο.
Ο Ζοσέ ωστόσο δεν έκανε ποτέ την κλήση... Κι όταν ρωτήθηκε για την απόφαση του Καταλανού να ξεκουραστεί για λίγο μετά τη διαρκή τους κόντρα, εκείνος βρήκε την ευκαιρία να χτυπήσει: «Κάποιοι χρειάζονται ένα διάλειμμα. Εγώ μισώ αυτή τη λέξη. Για μένα, το διάλειμμα σημαίνει αδυναμία. Μη μου μιλάτε για διαλείμματα . Εγώ δεν χρειάζομαι ποτέ ξεκούραση. Θα ξεκουραστώ όταν ο Θεός αποφασίσει να μου πει ότι ήρθε η ώρα να πάω εκεί πάνω».
Όταν τελικά αποφάσισε να φύγει από τη Ρεάλ Μαδρίτης το 2013, επέστρεψε σε ένα μέρος όπου ήθελε να νιώσει ξανά αγαπητός. Η Τσέλσι και το αγαπημένο του «Στάμφορντ Μπριτζ» τον υποδέχθηκε με ανοικτές αγκάλες, ενθουσιασμένοι για τον δικό τους Special One. «Υπάρχει όμως κάτι που δεν ξέρετε για εκείνη την εποχή» θα πει με ελαφρύ μειδίαμα μπροστά στην κάμερα. «Είχα υπογράψει στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για να αντικαταστήσω τον Σερ Άλεξ».
Το πλάνο αλλάζει κι η φωνή του Φέργκιουσον ακούγεται στο βάθος. «Είχε δεχτεί, ναι, αλλά δε μερικές ώρες άλλαξε γνώμη. με πήρε νωρίς το απόγευμα τηλέφωνο κλαίγοντας. ''Άλεξ, έχω δώσει τον λόγο μου στην Τσέλσι και δεν πρόκειται να τον σπάσω'' μου εξήγησε. Κατάλαβα τον λόγο, αλλά ήμουν απογοητευμένος».
Στο τέλος της ημέρας ήταν ένα ντοκιμαντέρ, όπου κάθε ατάκα θα μπορούσε να αποτελέσει τον επόμενο μεγάλο τίτλο. Ο Ζοσέ Μουρίνιο άλλωστε το συνηθίζει. Και μιλώντας για τη δική του προσωπική ιστορία, δεν απογοήτευσε. Το Gazzetta ξεχώρισε τις πιο δυνατές ατάκες του Πορτογάλου και τις παρουσιάζει σαν τις δέκα δικές του «εντολές», ως το αμάλγαμα της παρουσίας του μπροστά από τον τηλεοπτικό φακό ενός απολαυστικού ντοκιμαντέρ.
- «Πώς είναι να κερδίζεις; Φυσιολογικό! Αυτό έκανα πάντα»
- «Μην μου μιλάτε για άδειες, θα ξεκουραστώ όταν με πάρει ο Θεός»
- «Επί της ουσίας, θέλω να με αγαπάνε»
- «Δεν φτιάχνεις ντοκιμαντέρ για έναν τύπο που δεν έχει κερδίσει τίποτα»
- «Τους δυνατούς τους κάνω πιο δυνατούς, οι άχρηστοι έχουν πρόβλημα»
- «Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν στόχοι που σχετίζονται με την δυναμική της ομάδας. Εκείνους τους στόχους, σας υπόσχομαι ότι τους εκπληρώνω»
- «Κάνω μικρά θαύματα, μεγάλα θαύματα μόνο ο Ιησούς»
- «Πας στη Μπαρτσελόνα για να κατακτήσεις στο Champions League. Θυμήσου όμως ότι εγώ θα το κατακτήσω»
- «Το ποδόσφαιρο είναι για ανθρώπους σαν εμένα. Άνθρωποι σαν τον Αμπράμοβιτς είναι εισβολείς»
- «Αν πρέπει να κολυμπήσω σε μια θάλασσα απογοήτευσης, θα συνεχίσω να κολυμπάω. Δεν τα παρατάω ποτέ. Συνεχίζω μέχρι να σπάσω τον τοίχο».
