Τουν: Τα 128 χρόνια αναμονής και η νύχτα που έγινε πρωταθλήτρια!
Σε 128 χρόνια ιστορίας, η μικρή ελβετική Τουν δεν είχε κατακτήσει ποτέ ούτε έναν μεγάλο τίτλο. Πλέον, όμως, βρίσκεται στην κορυφή του ελβετικού ποδοσφαίρου, γράφοντας μία από τις πιο εντυπωσιακές ιστορίες της σύγχρονης ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας.
Η ομάδα του Μάουρο Λουστρινέλι πέτυχε το αδιανόητο: επέστρεψε το 2025 στην πρώτη κατηγορία μετά από πέντε χρόνια απουσίας και, μόλις μία σεζόν αργότερα, κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας της, ακολουθώντας το θρυλικό παράδειγμα της Καϊζερσλάουτερν του 1998. Ο τίτλος «κλείδωσε» όταν η Σιόν νίκησε με 3-0 τη Σεν Γκάλεν, βασική αντίπαλο της Τουν στη μάχη της κορυφής, αφήνοντας τη νέα πρωταθλήτρια στο +10, τρεις αγωνιστικές πριν από το φινάλε. Το γεγονός ότι η ίδια η Τουν είχε ηττηθεί μία ημέρα νωρίτερα από τη Βασιλεία με 3-1 κάνει την κατάκτηση ακόμη πιο... κινηματογραφική.
Η επιτυχία αυτή μπαίνει δίπλα σε ιστορικά ποδοσφαιρικά θαύματα, όπως το πρωτάθλημα της Λέστερ το 2015-16 ή εκείνο της Καϊζερσλάουτερν ως νεοφώτιστης στη Bundesliga το 1997-98. Υπερβολή; Μπορεί, αλλά η ιστορία έγραψε έναν απίθανο θρίαμβο που έκανε τον γύρο του κόσμου.
Τουν, ένας σύλλογος που έμαθε πρώτα να επιβιώνει
Η Τουν δεν ήταν ποτέ σύλλογος πρώτης γραμμής. Με έδρα μία πόλη λιγότερων από 45.000 κατοίκων, 26 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Βέρνης, και με ένα από τα χαμηλότερα μπάτζετ της Super League, έμοιαζε περισσότερο με ομάδα επιβίωσης παρά διεκδικήτρια τίτλου. Η Τουν ήταν στο παρελθόν γνωστή κυρίως για τα αρνητικά πρωτοσέλιδα.
Το 2007, για παράδειγμα, αρκετοί παίκτες ενεπλάκησαν σε σεξουαλικό σκάνδαλο. Το 2016 βρέθηκε μια ανάσα από τη χρεοκοπία, ενώ για χρόνια η επιβίωσή της στηριζόταν και στις ετήσιες δωρεές των φιλάθλων μέσω του προγράμματος «Härzbluet», που μέχρι σήμερα έχει συγκεντρώσει πάνω από 1,6 εκατομμύρια ευρώ.
Ο πρόεδρος Αντρές Γκέρμπερ θυμάται καλά εκείνη την περίοδο: «Ο πρώτος μας στόχος ήταν απλώς να επιβιώσουμε. Οικονομικά και ψυχολογικά ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδος. Αυτό που ζούμε σήμερα μοιάζει σχεδόν εξωπραγματικό. Μπόνους τίτλου; Ποτέ δεν διαπραγματευτήκαμε με τους παίκτες κάτι τέτοιο. Θεωρήσαμε ότι θα ήταν αλαζονικό ακόμη και να ορίσουμε έναν στόχο να τερματίσουμε στην πρώτη εξάδα».
Οικογένεια, όχι απλώς ποδοσφαιρικός σύλλογος
Η λέξη που περιγράφει καλύτερα την Τουν είναι μία: οικογένεια. Ο ίδιος ο Γκέρμπερ αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ήρθε στην ομάδα ως ποδοσφαιριστής στα 30 του, έγινε ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου, έπαιξε μαζί της μέχρι και στους ομίλους του Champions League, συνέχισε ως προπονητής, αθλητικός διευθυντής και από το 2021 είναι πρόεδρος. «Το προσωπικό μας μετρά συνολικά πάνω από 100 χρόνια παρουσίας στην Τουν», εξηγεί.
Ο προπονητής Μάουρο Λουστρινέλι είναι ο δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της ομάδας και βρίσκεται στην τρίτη του θητεία στον σύλλογο. Ο βοηθός του, Νέλσον Φερέιρα, σταμάτησε το ποδόσφαιρο φορώντας τη φανέλα της Τουν και αμέσως μπήκε στο τεχνικό επιτελείο. Όλοι μαζί είχαν αγωνιστεί και στο πρώτο παιχνίδι Champions League της ιστορίας του συλλόγου απέναντι στην Άρσεναλ το 2005. «Μείναμε τόσα χρόνια εδώ γιατί τα χρήματα δεν ήταν ποτέ το πιο σημαντικό», λέει ο Γκέρμπερ.
«Πίεση ψηλά, επίθεση στον χώρο»
Η φιλοσοφία του συλλόγου αποτυπώνεται και στο γήπεδο. Ο Λουστρινέλι είχε ξεκάθαρη ιδέα: «Θέλω μια ομάδα επιθετική, γενναία και δυναμική. Να πιέζει ψηλά, να κερδίζει την μπάλα κοντά στην αντίπαλη περιοχή και όταν την έχει, να σκέφτεται αμέσως κάθετα. Να επιτίθεται στον χώρο».
Η φιλοσοφία αυτή δεν έγινε αποδεκτή αμέσως. Στην πρώτη του χρονιά, αρκετοί την αμφισβήτησαν έντονα. «Πολλοί έλεγαν πως αυτή η φιλοσοφία δεν δουλεύει. Ο Μάουρο θύμωνε. Οι παίκτες δεν έπαιζαν όπως ήθελε», θυμάται ο γυμναστής της ομάδας, Έρικ-Πιερ Ζούρχερ. Η απάντηση ήρθε στο γήπεδο. Η άνοδος ήρθε πέρυσι με διαφορά 11 βαθμών και το καλοκαίρι… κανείς δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε.
Το ρόστερ της Τουν αποτιμάται στα 22,4 εκατομμύρια ευρώ, όταν αυτά της Βασιλείας και της Γιουνγκ Μπόις προκαλούν ίλιγγο στη χώρα. Κι όμως, η ομάδα δεν άλλαξε σχεδόν τίποτα μετά την άνοδο. «Δεν πήραμε σχεδόν κανέναν νέο παίκτη. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια», λέει ο Ζούρχερ.
Ο αρχηγός Μάρκο Μπούρκι εξηγεί: «Χτίσαμε τα πάντα με μικρά βήματα. Αν ένα βήμα γινόταν σωστά, πηγαίναμε στο επόμενο. Και κάποια στιγμή, τα προηγούμενα έγιναν αυτόματα». Ο στόχος στην αρχή της χρονιάς ήταν απλός: είσοδος στην πρώτη εξάδα. Τίποτα περισσότερο. Η στιγμή που όλοι πίστεψαν Το σημείο καμπής ήρθε στις 20 Δεκεμβρίου απέναντι στη Ζυρίχη. Η Τουν έχανε 2-0 στο ημίχρονο, αλλά γύρισε το παιχνίδι και νίκησε 4-2, πετυχαίνοντας δύο γκολ στα τελευταία πέντε λεπτά.
«Εκείνη ήταν η στιγμή που αρχίσαμε πραγματικά να πιστεύουμε», λέει ο Γκέρμπερ. Από εκεί και μετά ακολούθησαν 11 αήττητα παιχνίδια, με 10 νίκες, και η κορυφή δεν χάθηκε ποτέ ξανά.
Ο γυμναστής της ομάδας είχε ξεκινήσει να κρατά screenshot της βαθμολογίας μετά από κάθε αγωνιστική. «Στην αρχή κάθε εβδομάδα τραβούσα άλλη μία φωτογραφία. Τώρα σταμάτησα. Είμαστε πρώτοι τόσο καιρό που δεν χρειάζεται πια».
Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.
