• Από αρθρογράφος της «Guardian», στον πάγκο της Τσέλσι

Όταν η Clearlake Capital με επικεφαλής τον Τοντ Μπόελι εμφανιζόταν στο προσκήνιο της Τσέλσι για να πάρει τη σκυτάλη από τα χέρια του Ρομάν Αμπράμοβιτς, το δικό της αφήγημα για τη νέα εποχή πήγαινε κόντρα σε όσα πρέσβευαν οι καιροί υπό τον Ρώσο μεγιστάνα. Οι όροι «σταθερότητα», η αποφυγή «περιττών ρίσκων» και η «εμπιστοσύνη σε πρόσωπα που θα αποτελέσουν τον πυρήνα ενός μακροπρόθεσμου πρότζεκτ» ήταν λόγια υποσχόμενα σε πλήρη αντιπαραβολή με τις πρακτικές που ακολουθούσε μέχρι εκείνη την περίοδο το λονδρέζικο κλαμπ, το οποίο είχε εξελιχθεί σε «ηλεκτρική καρέκλα» ακόμα και για τους πιο πολύπειρους προπονητές της Ευρώπης.

Στην αυγή του 2026 ωστόσο οι δεσμεύσεις των Αμερικανών ιδιοκτητών επικρίνονται ως κενά λόγια και ρηχές υποσχέσεις μετά την απόφασή τους να απομακρύνουν τον Έντσο Μαρέσκα από την τεχνική ηγεσία και να προκρίνουν την επιλογή του προπονητή του Στρασβούργου, Λίαμ Ροσένιορ, για να αναλάβει τη διάδοχη κατάσταση. Στα 41 του χρόνια ο Άγγλος τεχνικός αναλαμβάνει το πιο δύσκολο πρότζεκτ της σύντομης καριέρας του, μια μεγάλη «καυτή πατάτα» μετά το επιτυχημένο του πέρασμα από τη Γαλλία.

Υπό τις δικές του οδηγίες άλλωστε το Στρασβούργο εξασφάλισε την ευρωπαϊκή έξοδο για πρώτη φορά μετά από 19 ολόκληρα χρόνια και η επιτυχία του Άγγλου σε μια ομάδα «δορυφόρο» της Τσέλσι του επικύρωσε το χρυσό εισιτήριο για το επόμενο επίπεδο: εκείνο της Premier League. Την ίδια στιγμή, για τους ανθρώπους της Τσέλσι αποτελεί ένα «safe bet». Μια γνώριμη φιγούρα από τη συνεργασία τους στο Στρασβούργο, ένας «yes man» που γνωρίζει πως θα πρέπει να κάνει τις απαραίτητες υποχωρήσεις αν θέλει να κρατήσει για καιρό τη θέση του στον πάγκο. Και μπορεί ο παραπάνω χαρακτηρισμός να ακούγεται κάπως μειωτικός προς το πρόσωπό του, όμως η αλήθεια είναι ο πραγματισμός του είναι μέρος της επιτυχίας του.

Δείτε Επίσης

Gazzetta Awards 2025: Ψήφισε τους κορυφαίους της χρονιάς

Πραγματιστής, παρά ιδεολόγος

Ένας πραγματισμός που μεταφράζεται όχι μόνο στη γενικότερη φιλοσοφία του, αλλά και μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Σε μια εποχή όπου ο δογματικοί προπονητές αποθεώνονται σχεδόν άκριτα ακόμα κι όταν οι ιδέες τους δεν συνδυάζονται με τα απαραίτητα αποτελέσματα, ο Ροσένιορ πάει κόντρα στο ρεύμα των καιρών με «εργαλεία» την ποικιλομορφία και την προσαρμοστικότητα. Στο Στρασβούργο ο Άγγλος προπονητής απέδειξε πως προσαρμόζεται στα μέτρα του αντιπάλου και χρησιμοποιεί κάθε φορά κι από ένα διαφορετικό «όπλο» στη φαρέτρα για να αναδειχθεί νικητής. Την προηγούμενη σεζόν είδαμε το Στρασβούργο να μεταβάλλεται από μια ομάδα του 3-4-2-1, σε τετράδα στην άμυνα με διατάξεις 4-3-3 ή 4-2-3-1.

Ακόμα κι έτσι πάντως, αυτό δεν σημαίνει πως ο Ροσένιορ δεν έχει μια κεντρική ιδέα πίσω από το ποδόσφαιρο που θέλει να υιοθετεί στις ομάδες του. Στη Γαλλία μετέτρεψε το Στρασβούργο σε ένα σύνολο που αναπτύσσεται με κοντινές, ασφαλείς πάσες από τον άξονα, ποντάροντας στην ταχύτητα και την έκπληξη απέναντι σε ανοδιοργάνωτες άμυνες, παρά σε αργό και υπομονετικό build up που προκαλεί ρήγματα στις αντίπαλες άμυνες.

Ο Άγγλος πάντως δίνει την απαραίτητη σημασία και στη δομή εκτός κατοχής, εφαρμόζοντας υψηλό πρέσινγκ στις ομάδες του. «Μπορείς να κυριαρχήσεις στο παιχνίδι με πολλούς τρόπους» είχε παραδεχθεί ο Άγγλος σε δηλώσεις του στο «Athletic». «Το να έχεις την μπάλα είναι υπέροχο, αλλά μπορείς επίσης να κυριαρχήσεις στον χώρο και στην περιοχή. Όταν προπονώ μια ομάδα, θέλω να απολαμβάνουν αυτό που κάνουν, να νιώθουν σαν παιδιά, γιατί από εκεί προέρχεται ο ενθουσιασμός σου για το ποδόσφαιρο.

Συνήθως, για να αγαπήσεις το παιχνίδι, πρέπει να εκφράζεσαι με την μπάλα. Το πρέσινγκ είναι μια επέκταση αυτού. Είναι η προσπάθεια να πάρεις πίσω την μπάλα όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, να παίζεις με ενέργεια, και αυτός είναι απλώς ο τρόπος που μου αρέσει να παίζω ποδόσφαιρο» είχε τονίσει για τη φιλοσοφία του τον προηγούμενο Οκτώβριο.

Από αρθρογράφος της «Guardian», στον πάγκο της Τσέλσι

Πρόσφατα πάντως ο Πεπ Γκουαρδιόλα είπε μια μεγάλη αλήθεια για την μοίρα των προπονητών που ηχεί σαν... καμπανάκι προειδοποίησης και για την περίπτωση του Ροσένιορ. «Κάθε προπονητής προσλαμβάνεται για τις ιδέες του και απολύεται για τα αποτελέσματά του», με τελευταίους «μάρτυρες» το δίδυμο Ρούμπεν Αμορίμ - Έντσο Μαρέσκα στην Premier League. Και μπορεί την τελευταία πενταετία η καριέρα του Άγγλου να ακολουθεί μια εκθετική πορεία, όμως τίποτα δεν του εξασφαλίζει ένα ασφαλές μέλλον στην Τσέλσι. Ο ίδιος πάντως αρέσκεται στις προκλήσεις, να φέρνει τα πάνω-κάτω ακόμα και σε συνθήκες που δεν μαρτυρούν υποσχόμενες εξελίξεις.

Μια ματιά στο βιογραφικό του αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Ξεκίνησε άλλωστε τη δεκαετία ως αρθρογράφος στη «Guardian» και μια εξαετία αργότερα το αγγλικό Μέσο θα κρίνει την επιρροή του στην Τσέλσι. Οι ενδιάμεσες στάσεις στις ακαδημίες της Μπράιτον και σε δουλειές της Championship με Χαλ και Ντέρμπι Κάουντι τον σκληραγώγησαν πριν από το μεγάλο άλμα, το οποίο ίσως να προέκυψε συντομότερα από το αναμενόμενο. Πλέον θα βαδίσει στα χνάρια του Μαρέσκα, αλλά πριν κάθε του βήμα καλά θα κάνει να έχει τα λόγια του Πεπ στην άκρη του μυαλού του...

Διότι οι Αμερικανοί ιδιοκτήτες απέδειξαν πως συμβόλαια με διάρκεια έως το 2032, στην περίπτωση των προπονητών είναι περισσότερο για τα μάτια του κόσμου...