Καφού στο Gazzetta: «Ο Αντσελότι ήταν αυτό που έλειπε από τη Βραζιλία για να επιστρέψει στην κορυφή»

Ο κήπος της Ειρήνης, υπήρξε το σπίτι του. Η γειτονιά του. Η Ζαρντίμ Ιρένε αποτελεί διαχρονικά μια από τις πιο μικρές και φτωχές φαβέλες του Σάο Πάουλο, αλλά και έναν τόπο που για μερικά λεπτά το 2002 βρέθηκε στο επίκεντρο της προσοχής. Ήταν όταν ο Καφού σήκωνε το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου στον ουρανό της Γιοκοχάμα, με τη φανέλα του να φέρει το σημείωμα «100% Jardim Irene».

Η Σελεσάο ήταν από το πρώτο φως της ημέρας, το πεπρωμένο του. Ο Μάρκος Εβανγκελίστα Ντε Μοράις, που αργότερα θα επονομαζόταν Καφού από τον Βραζιλιάνο εξτρέμ, Καφουρίνγκα, γεννήθηκε την ημέρα (9/6/1970) που η παρέα του Πελέ, του Ριβελίνο, του Ζαϊρζίνιο και του Κάρλος Αλμπέρτο νικούσαν την τότε πρωταθλήτρια Κόσμου, Αγγλία στον δρόμο προς το τρίτο βραζιλιάνικο αστέρι στα γήπεδα του Μεξικού.

Το ποδόσφαιρο, η ευλογία του. Όχι μόνο η δική του, αλλά και όσων πρόλαβαν να τον δουν να παίζει. Να οργώνει τη δεξιά πλευρά, να κάνει κάθε του ομάδα καλύτερη, να κατακτά τρόπαια και τίτλους: Πρωτάθλημα και Λιμπερταδόρες με τη Σάο Πάουλο, Κυπελλούχων με τη Σαραγόσα, Πρωτάθλημα με τη Ρόμα, τα... άπαντα με τη Μίλαν και τη Βραζιλία.

Λίγοι παίκτες στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου μπορούν να καυχηθούν πως άλλαξαν το παιχνίδι όσο ο Καφού. Ελάχιστοι πως έμειναν στη συνείδηση του κόσμου ως οι κορυφαίοι σε μια θέση. Ουδείς άλλος πως έπαιξε σε τρεις διαδοχικούς τελικούς Μουντιάλ (1994, 1998, 2002).

Ο ρέκορντμαν συμμετοχών στην ιστορία της εθνικής Βραζιλίας, ακλόνητος εδώ και 20 χρόνια, αυτός που ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον είχε εγκωμιάσει λέγοντας πως «πρέπει να έχει δύο καρδιές», μίλησε στο Gazzetta για το παρελθόν και το άμεσο μέλλον της εθνικής ομάδας του, η οποία ελπίζει πως αυτή τη φορά του διαθέτει στην κατοχή της το «κλειδί» που θα την οδηγήσει πίσω στον θρόνο του Μουντιάλ: τον προπονητή του στη χρυσή ομάδα της Μίλαν των '00s, Κάρλο Αντσελότι.

Το Gazzetta είχε την τιμή να συναντήσει τον Καφού στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο του Kick-Off Event που διοργάνωσε η Adidas για το ερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο στις ΗΠΑ. Ένα μέρος που όπως δηλώνει, φέρνει χαμόγελα στους Βραζιλιάνους λόγω ενός πολύ… βολικού οιωνού που δείχνει τίτλο.

Βλέποντας μπροστά σου την Trionda, την επίσημη μπάλα της Adidas για το Μουντιάλ του 2026, μπορείς να θυμηθείς την πρώτη φορά που κράτησες την Questra (σ.σ. η μπάλα του 1994), στο παρθενικό σου Μουντιάλ και πάλι στις Ηνωμένες Πολιτείες;

«Καταρχάς, είναι χαρά μου που βρίσκομαι εδώ και επίσης, είναι χαρά μου που βλέπω μπροστά μου τη νέα μπάλα Trionda, η οποία ουσιαστικά ενώνει τρεις χώρες, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και το Μεξικό. Η πρώτη φορά το 1994, ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό, ήταν το πρώτο μου Παγκόσμιο Κύπελλο, και όταν θυμάμαι να την αγγίζω για πρώτη φορά, ήταν εξαιρετικά ξεχωριστό και συγκινητικό.

Πίσω στο παρόν, το Παγκόσμιο Κύπελλο επιστρέφει στη Βόρεια Αμερική, εκεί όπου η Βραζιλία έραψε τα δύο από τα πέντε αστέρια της. Πιστεύεις πως φέτος μπορεί να είναι η ώρα της Σελεσάο να επιστρέψει και στην κορυφή;

«Θεωρώ πως ναι. Οι ΗΠΑ φέρνουν πολλά χαμόγελα στα πρόσωπά μας, επειδή από το 1970 είχαν περάσει 24 χρόνια μέχρι το 1994 όταν και κερδίσαμε. Τώρα έχουν περάσει πάλι 24 χρόνια από το 2002. Έχουμε λοιπόν μεγάλες προσδοκίες».

View this post on Instagram

A post shared by Gazzetta.gr (@gazzetta.gr)

Ήσουν ηγετικό μέλος της θρυλικής Μίλαν του Κάρλο Αντσελότι. Πλέον, έχεις κάτι ακόμη μεγαλύτερο να σας συνδέει, τη χώρα σου, τη Σελεσάο. Πόσο θα ήθελες να αγωνίζεσαι στην εθνική υπό τις οδηγίες του; Πιστεύεις πως είναι το κομμάτι που έλειπε για τη Βραζιλία στα τελευταία Μουντιάλ;

«Έτσι νομίζω. Είναι το κομμάτι που χρειαζόταν η Βραζιλία σήμερα όσον αφορά τον προπονητή, ώστε να μπορέσει να δώσει ώθηση στην εθνική ομάδα. Κάποιο πραγματικά βαρύ όνομα με προσωπικότητα, κάποιον που έρχεται με μεγάλη ευθύνη, με πολλά επιτεύγματα. Έναν διεθνή προπονητή που είναι συνηθισμένος στο υψηλότερο επίπεδο. Και για μένα θα ήταν μεγάλη μου χαρά αν είχα σήμερα την ευκαιρία να παίξω με τον Κάρλο Αντσελότι στην εθνική Βραζιλίας. Κουβαλά μεγάλο βάρος με όλες αυτές τις επιτυχίες που έχει σημειώσει, έχει μεγάλη διεθνή παρουσία και θα ήταν απόλυτη χαρά να παίξω υπό τις οδηγίες του».

Πέρασαν 20 χρόνια σχεδόν από το τελευταίο σου Μουντιάλ και την απόσυρσή σου από την ενεργό δράση. Πώς είναι η αίσθηση βλέποντας να περνούν τα χρόνια από τότε και πώς νιώθεις που εξακολουθείς να είσαι ο ρέκορντμαν συμμετοχών στην ιστορία της Σελεσάο;

«Κοίτα, το συναίσθημα του να είσαι ο μόνος παίκτης στην ιστορία που έπαιξε σε τρεις συνεχόμενους τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου και να είσαι ο παίκτης που έπαιξε περισσότερες φορές με τη φανέλα της εθνικής ομάδας, σχεδόν 150 παιχνίδια, είναι υπέροχο. Είναι ένα συναίσθημα υπερηφάνειας. Νιώθω πως τώρα γεύομαι τους καρπούς για τη δουλειά που έκανα στο παρελθόν. Δεν μπορεί να το κάνει οποιοσδήποτε παίκτης αυτό, δεν είναι απλό ένας παίκτης να μπορεί να διατηρήσει αυτό το επίπεδο για περισσότερα από 16 χρόνια στην εθνική ομάδα. Και αυτά τα 20 χρόνια που πέρασαν ήταν υπέροχα για μένα. Μαθαίνω πολλά, δουλεύω ακόμα πολύ. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω συνειδητοποιήσει όλα όσα πέτυχα όλα αυτά τα χρόνια. Ακόμα μαθαίνω και δεν έχω καν καταφέρει να αφομοιώσω όλα όσα έχω κάνει. Ακόμα το απολαμβάνω».