Ριφιφί στο συρτάρι με τη ναφθαλίνη

Το κλισέ «μια ήττα σαν νίκη» σαρκάζεται σε όλους τους τόνους στα οπαδικά φόρα, αλλά ο ΠΑΟΚ κάπως έτσι θα τον θυμάται τον τελικό του Σούπερ Καπ του 2026: έχασε το ματς, αλλά κατόρθωσε να ρίξει μία (όχι κλεφτή, αλλά) γενναία ματιά στο μέλλον. Το οποίο μπορεί να μην είναι ακριβώς εδώ, ασφαλώς όμως πλησιάζει με ταχύτητα αδιανόητη για τα δεδομένα της προ Μυστακίδη εποχής.

Ο βόρειος «Δικέφαλος» μπορεί να μη νίκησε τον πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό, αλλά κέρδισε τον εαυτό του, αυτόν που αράχνιαζε σε κάποιο χρονοντούλαπο της δεκαετίας του ’90 σκεπασμένος από κουβέρτες που μυρίζουν ναφθαλίνη, μαζί με τα τελευταία του κύπελλα και τις παλιές του δόξες.

Ο ΠΑΟΚ του 2025 ή οποιουδήποτε από τα προηγούμενα έτη θα έβγαζε προκαταβολικά εισιτήρια επιστροφής για μεσάνυχτα Σαββάτου και θα παρακαλούσε τους διαιτητές να σφυρίξουν όσο γίνεται λιγότερο ώστε να προλάβει το τελευταίο αεροπλάνο. Ο ΠΑΟΚ του 2026, ωστόσο, είχε κρατήσει ειδική θέση για την κούπα, δεύτερη σειρά διάδρομος δεξιά, εκεί όπου συνήθιζε να κάθεται ο μακαριστός Σούλης Μαρκόπουλος. Στη δική του μνήμη άλλωστε θα αφιέρωνε το τρόπαιο.

Δεν το κέρδισε ο ΠΑΟΚ, αλλά ήταν σαν να το κέρδισε. Στο φτωχό μου το μυαλό, η μεγάλη νύχτα του Ανρέα Τρινκιέρι και των παικτών του αυτό το διήμερο δεν ήταν το Σάββατο, αλλά η Κυριακή.

Διότι απέναντί του ίχε τον σχεδόν πλήρη πρωταθλητή Ευρώπης και όχι τον ελλιπέστατο Παναθηνακό. Διότι κλήθηκε να ξεπεράσει την ακραία κόπωση του ημιτελικού, λες και ήταν η Εθνική Ελλάδας της Σαϊτάμα. Διότι διαχειρίστηκε το -21 του πρώτου ημιχρόνου με την ψυχραιμία, τη σιγουριά και τη μεθοδικότητα μεγάλης ομάδας. Διότι τέλος πάντων στρίμωξε τον συγκριτικά ξεκούραστο Ολυμπιακό στα σχοινιά και τον υποχρέωσε να ραβήξει από τη φαρέτρα όσα βέλη είχε και δεν είχε.

Για να κατακτήσουν αυτό το κυπελλάκι οι «ερυθρόλευκοι» χρειάστηκε να αφήσουν τον Σάσα Βεζένκοφ 35 λεπττά στο παρκέ (με απολογισμό 25+10), να φορέσουν και πάλι στον Γιαν Μοντέρο τη μπέρτα του υπερήρωα, να ξανασυναντήσουν τον Φουρνιέ του περασμένου Μαΐου και Ιουνίου, να γεννήσουν και έναν μικρό ήρωα από τα σπλάχνα τους (Εντιάι).

Ακόμα και έτσι, η διαφορά που χώριζε τις δύο ομάδες 1:10 πριν από το τέλος ήταν μόλις ένας πόντος, η ελάχιστη δυνατή. Δύο καλάθια παγκόσμιας κλάσης από τους Μοντέρο και Φουρνιέ έβγαλαν τον Ολυμπιακό από τη δύσκολη θέση και έσκισαν το σενάριο της ανατροπής.

Ο ΠΑΟΚ έφυγε από το γήπεδο ηττημένος, αλλά πιθανότατα θα είχε κερδίσει εάν ο Νικ Καλάθης ευστοχούσε σε ένα από τα δύο σουτ ισοφάρισης που επιχείρησε ανανόχλητος στο τελευταίο λεπτό, με το σκορ στο 99-96. Ο Μπαρτζώκας του τα έδωσε απλόχερα (όπως έκανε και ο Ομπραντοβιτς στον ημιτελικό) και τελικά δικαιώθηκε.

Από την άλλη, ο ΠΑΟΚ έβαλε αυτό που έπρεπε: την τορπίλη του Τσέντι Όσμαν στο φινάλε του ημιτελικού. Εάν το έχανε αυτό το ματς, με τα δύο τρίποντα του Φρανσίσκο στο φινάλε, το «παραλίγο» και το «γαμώτο» θα έμεναν στα αζήτητα της Ιστορίας και αυτό το κείμενο θα σχολίαζε ένα ακόμη ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού, από τα δεκάδες που μας χαλάνε τη ζαχαρένια ετησίως. Πιο βαρετό δεν έχω.

Όλο το διήμερο, ο Ολυμπιακός έπαιζε εκθαμβωτικό μπάσκετ όποτε άναβε τις μηχανές, ιδίως όταν έπιανε το τιμόνι στα χέρια του ο απολαυστικός Μοντέρο. Επειδή όμως δεν βγαίνει κάθε μέρα περιπολία το «εκατό», θα χρειαστεί να παίξει και άμυνα (όπως έπαιξε στο πρώτο ημίχρονο του τελικού) και να τιθασεύσει την τάση προς χαλαρότητα και ναρκισσισμό. Ίσως και να αναζητήσει παίκτη για να γεμίσει τα παπούτσια του Πίτερς. Ζήτω που καήκανε στο λιμάνι -ή μάλλον στα Λιόσια- εάν ξεκινήσουν από τον Σεπτέμβριο οι υπερωρίες του Βεζένκοφ.

Η παρέλαση στη Βιτόρια και το αρχικό +21 επί του ΠΑΟΚ έφεραν επιφωνήματα θαυμασμού, αλλά στον πραγματικό κόσμο η νίκη επί του «Δικεφάλου» σημειώθηκε in extremis και η μπίλια μπορούσε κάλλιστα, ή κάκιστα, να καθίσει στο ζερό, όπως κάθισε στον τελικό του Άμπου Ντάμπι. Και τότε η νέα εβδομάδα θα ξημέρωνε με εντελώς διαφορετικό φως.

Τα υπόλοιπα τα είπαμε νωρίτερα στο Gazz Floor. Eάν το χάσατε, περάστε αύριο πρωί πρωί με τον κηδεμόνα σας. Όποιος θέλει να αποφύγει την τιμωρία, μπορεί να παρακολουθήσει την εκπομπή ετεροχρονισμένα, με ένα απλό κλικ σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο. Ή, ακόμα καλύτερα, να συντονιστεί στο YouTube του Gazzetta μεσημέρι Δευτέρα στις 12 για το Gazz Floor της επόμενης ημέρας.