Κατράμι στο βάθος της σήραγγας

Όσοι παρακολουθούν από παλιά αυτή τη στήλη θα θυμούνται ότι αυτό το κακό όνειρο, τον τριπλό εφιάλτη που έζησε η επίσημη εξευτελισμένη λίγους μήνες μετά την εποποιία της Ρίγα τον Ιούλιο, το είχα δει από χρόνια. Όταν από το σώμα της Εθνικής αφαιρεθούν οι 7-8 πρωτοκλασάτοι που συμπτωματικά ανήκουν όλοι σε παλαιότερες γενιές και είναι από 30 ετών και πάνω, είμαστε Ρουμανία, είμαστε Πορτογαλία, είμαστε Μαυροβούνιο.

Και ίσως χειρότεροι από αυτούς, αφού στο βάθος της σήραγγας υπάρχει μόνο κατράμι. Δεν έχουμε ταλέντο, δεν έχουμε βάθος, δεν έχουμε κορμιά, δεν έχουμε αθλητικότητα, δεν έχουμε σουτέρ, δεν έχουμε πάθος, δεν έχουμε τίποτε εκτός από ψευδαισθήσεις μεγαλείου. Κύριος οίδε πού θα βρισκόταν η Εθνική Ελλάδας, αν δεν έπεφτε από τον ουρανό στην ποδιά της η οικογένεια Αντετοκούνμπο.

Η φανέλα της Εθνικής, όταν μυρίζει θαλασσινή αρμύρα και όχι ιδρώτα, δεν μπορεί πια να νικήσει κανέναν. Και σίγουρα δεν είναι αρκετή για να τρομάξει αντιπάλους που αντιλαμβάνονται ότι το θηρίο δεν δαγκώνει. Η ομάδα που εμφανίστηκε στο «παράθυρο» του Ιουλίου (αλλά και στο πρώτο ματς με το Μαυροβούνιο τον Φλεβάρη) έβαλε 65, 66 και 56 πόντους στους τρεις αγώνες που έχασε.

Το 2005 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης με παρόμοια νούμερα, αλλά το μπάσκετ του 2026 είναι ένα διαφορετικό άθλημα, το οποίο δεν ανέχεται ομάδες και παίκτες που μοιάζουν κολλημένες σε κινούμενη άμμο. Άλλωστε, τότε παίζαμε άμυνα. Τώρα την εγκαταλείψαμε και αυτή.

Δικαιολογίες υπάρχουν, αλλά μόνο για αυτούς που μπήκαν στο γήπεδο και έπαιξαν. Επειδή η FIBA δεν πρόκειται να ζητήσει συγγνώμη από κανέναν για τη φαρσοκωμωδία που έφτιαξε, όπως δεν απολογήθηκε στους ευρωπρωταθλητές Σλοβένους και τον Ντόντσιτς για τον αποκλεισμό τους από το Μουντομπάσκετ του 2019, θα θεωρήσω ασυγχώρητο όποιον διεθνή παίκτη εξαίρεσε αυτούς τους αγώνες από το προσωπικό καλεντάρι του.

Άλλος είχε γάμο, άλλος μεταγραφή, άλλος ενοχλήσεις, άλλος «ατομικό πρόγραμμα», άλλος μασάζ, άλλος εξωτικές διακοπές, άλλος τα μπάνια του λαού. Και από εκείνους που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, οι μισοί ήταν -σύμφωνα με τον προπονητή τους- ερείπια και ζητούσαν συνεχώς αλλαγή.

Στο επόμενο «παράθυρο», 28 και 31 Αυγούστου για όσους ψάχνουν από τώρα δικαιολογία, θα πρέπει να κληθούν όλοι μηδενός εξαιρουμένου. Ο Σλούκας, ο Ντόρσεϊ , ο Γουόκαπ, ο Καλάθης, ο Μήτογλου, ο Ρογκαβόπουλος, ο Καλαϊτζάκης, ο Αβδάλας, ο Σαμοντούροφ, ο Παπαγιάννης, ο Θανάσης, ο Κώστας.

Και, ακόμα και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, που δεν θα πάθει κάτι αν ακολουθήσει το παράδειγμα του Γιόκιτς και του Σενγκούν σε αυτό το κενό άλλων υποχρεώσεων καλοκαίρι. Θα πρέπει βέβαια πρώτα να ανοίξει δίαυλος συνεννόησης ανάμεσα στον Λιόλιο και στα νέα αφεντικά του Γιάννη στο Μαϊάμι, οπότε βράσε όρυζα…

Είναι απαίτηση των καιρών (και βλέπω ότι συμφωνεί και ο Σπανούλης) να κληθούν οι π-ά-ν-τ-ε-ς , είτε έχουν αλλού δουλειές είτε όχι, είτε βαριούνται είτε όχι, είτε πονάνε είτε όχι. Όποια φανέλα και αν φορούν, όσα ένσημα και αν γράφει το μητρώο τους. Όχι μόνο οι «υπηρεσιακοί», οι άνεργοι και τα κορόιδα. Το ίδιο και στα επόμενα «παράθυρα», Νοέμβριο και Φεβρουάριο, όταν θα χρειαστούν νίκες, πολλές νίκες.

Εάν η ανύπαρκτη Ομοσπονδία θέλει να παίξει διπλωματικά παιχνιδάκια, ας τα κάνει όταν πλησιάσουν οι αρχαιρεσίες ή το πρωτάθλημα και πάντως όχι στην πλάτη της Εθνικής ομάδας. Το ίδιο ισχύει και για τον προπονητή, ο οποίος -τώρα που εργάζεται και σε ελληνικό σύλλογο- είναι καταδικασμένος να ακροβατεί ανάμεσα σε μισόλογα και σε λοξά βλέμματα.Τα γαλόνια του Ομοσπονδιακού κερδίζονται καθημερινά και όχι μόνο στο παρκέ.

Οι κρίσιμοι αγώνες του επόμενου "παραθύρου" θα γίνουν τέλη Αυγούστου, κατακαλόκαιρο μεν, αλλά …όχι κατακαλόκαιρο, αφού οι επίσημοι αγώνες της Euroleague αρχίζουν μέσα Σεπτέμβρη. Tα δε κολέγια έχουν ακόμη αγρανάπαυση εκείνη την εποχή (όπως και τώρα).

Το Κατάρ είναι το τέλος του δρόμου για τη γενιά των τριανταφεύγα και το ελληνικό μπάσκετ δεν έχει την πολυτέλεια να το δει από απόσταση 4.654 χιλιομέτρων. Οι αιθεροβάμονες μπορούν να ανεμίζουν σημαιούλες μέχρι να σβήσει ο ήλιος, αλλά όσοι πατάμε τα πόδια μας στον πλανήτη Ελλάδα ξέρουμε ότι η επόμενη μέρα είναι μισοσκότεινη.

Το έτος 2028, με το «αντίο» των αστέρων που κέρδισαν το ευρωπαϊκό μετάλλιο πέρυσι θα μας προσγειώσει πιο κοντά στην Οραντέα, παρά στη Ρίγα. Και λυπάμαι που σας προσγειώνω, αλλά η -ο μη γένοιτο- αποτυχία του 2027 θα είναι πιο ηχηρή από την επιτυχία του 2025.

Στα τελευταία λεπτά του αποψινού αγώνα, οι Πορτογάλοι μετρούσαν τους πόντους για να βεβαιωθούν ότι δεν κινδύνευαν σε πιθανές ισοβαθμίες, ενώ ο ελληνικός πάγκος τρωγόταν με τα μπλε ρούχα του. Η πρωτιά του Ομίλου πήγε περίπατο όταν η διαφορά κάθισε σε διψήφιο νούμερο, οι πλάτες που θα δει μπροστά μας η Εθνική στο ξεκίνημα της β’ φάσης θα είναι τέσσερις για να μη πω πέντε, οπότε το εισιτήριο για το Μουντομπάσκετ απομακρύνεται.

Ευκαιρία για διακοπές, λεβέντες! Διότι που να τρέχεις στις Ντόχες Σεπτέμβριο μήνα το ’27; Πολύ πρόχειρα, υπολογίζω ότι η Εθνική μας θα περάσει στα τελικά εάν πετύχει 3-4 ροζ φύλλα στους αγώνες με Ουκρανία, Γεωργία, ενώ δεν αποκλείεται να χρειαστεί και νίκη επί των Ισπανών.

Η ελληνική ομάδα θα αντιμετωπίσει τον Αύγουστο την Ουκρανία στην ουδέτερη ...Ρίγα (28/8) και την Ισπανία εντός έδρας (31/8), ενώ τους Γεωργιανούς θα τους αντιμετωπίσει το Νοέμβρη. Καμία από τις τρεις δεν είναι ανίκητη, αλλά όλες φαίνονται μεγαθήρια στα μάτια της ομάδας που βάζει 56 πόντους εντός έδρας στην Πορτογαλία.

Θα είναι ίσως οι τελευταίες ευκαιρίες που θα βρει στον δρόμο της αυτή η Εθνική Ελλάδας για να ξαναγίνει επίσημη αγαπημένη, προτού ξαναμπούν στη ζωή της τα «τσάλεντζ ράουντ». Κάπως έτσι δεν έλεγαν εκείνα τα τουρνουά όπου χάναμε από τις Ρουμανίες;