Εθνική ομάδα: Πρόεδρε, με 55 λέξεις και δουλειά δεν γίνεται και θα «κάψουμε» και τον Σπανούλη

• Πού είναι οι καθαρές εξηγήσεις;
• Αντίδραση κάτω από τη βάση

Όταν ασχολείσαι με τον αθλητισμό και πολύ περισσότερο με τον επαγγελματικό αθλητισμό, συμβιβάζεσαι ειδικότερα όσο περνούν τα χρόνια, με το γεγονός ότι υπάρχει η νίκη και η ήττα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Εθνική ομάδα προφανώς και έχει δικαίωμα στο «κακό φεγγάρι», προφανώς έχει δικαίωμα στο βράδυ που θα πάνε όλα στραβά και προφανώς έχει δικαίωμα στα αρνητικά αποτελέσματα, ειδικότερα όταν το ρόστερ της στελεχώνεται από παιδιά τα οποία δεν τα... βλέπουμε όλη τη χρονιά και τώρα καλούνται να σηκώσουν στις πλάτες τους τις ευθύνες άλλων.

Είναι πάνω - κάτω μια πολύ άδικη πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια στον κόσμο του μπάσκετ, που σε πολλές περιπτώσεις ομάδων, άλλοι παίκτες τραβάνε το ζόρι για να εξασφαλίσουν την πρόκριση στην τελική φάση ενός Ευρωπαϊκού ή Παγκοσμίου Κυπέλλου και άλλοι καρπώνονται στο τέλος τη συμμετοχή στα μεγάλα ραντεβού του καλοκαιριού.

Για παράδειγμα, φανταστείτε να είστε ο Λούκα Ντόντσιτς, ο πρωταθλητής Ευρώπης το 2017, Λούκα Ντόντσιτς και δύο χρόνια αργότερα, το 2019 να μην βρίσκεσαι στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Κίνας γιατί προφανώς η διαδικασία των Προκριματικών είναι μια εντελώς διαφορετική και αλλοιωμένη ιστορία.

Πού είναι οι καθαρές εξηγήσεις;

Πάμε, όμως, στα δικά μας και είναι τελικά απαραίτητο να διερευνήσουμε το τι είναι πραγματικά αυτό που έχει εξοργίσει και έχει πικράνει το φίλαθλο κοινό -που είναι πάντα εκεί και γεμίζει το όποιο γήπεδο, ανεξάρτητα από τη στελέχωση του ρόστερ- μετά τις ήττες από Ρουμανία και Πορτογαλία. Και μιλάμε για ένα κοινό, που μεγάλο ποσοστό του διαμόρφωσε τις πρώτες του αναμνήσεις με Γκάλη, Γιαννάκη, Χριστοδούλου κλπ. και ακόμα ένα μεγάλο ποσοστό του έχει δει την υπερομάδα των Παπαλουκά, Διαμαντίδη, Σπανούλη κλπ. να κατακτά Ευρωμπάσκετ και να «κερνά» εκατοστάρα στις ΗΠΑ.

Αυτό που πραγματικά ενοχλεί, είναι ότι τα τελευταία χρόνια και χωρίς καν να εξαιρείται η προσπάθεια της ομάδας στο πρόσφατο Ευρωπαϊκό που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο, αυτός ο οργανισμός της Εθνικής ομάδας φαίνεται να βαδίζει μόνο με το ταλέντο κάποιων μονάδων, με την αύρα του Σπανούλη και το κυριότερο η Ομοσπονδία της, λειτουργεί πίσω από κλειστές πόρτες και σβησμένα φώτα, σαν να είναι απαραίτητο ότι κάποια πράγματα πρέπει να μένουν κρυφά από το κοινό.

Ναι, έμειναν εκτός παίκτες όπως οι Αντετοκούνμπο, ο Ντόρσεϊ, ο Γουόκαπ, ο Μήτογλου, ο Αβδάλας, ο Σλούκας, ο Καλάθης κλπ. Εξήγησε ποτέ κάποιος από την Ομοσπονδία τους λόγους που έμεινε ο καθένας από αυτούς εκτός κλήσεων;

Είπε ποτέ η Ομοσπονδία ποιοι είναι τραυματίες και ποιοι όχι; Είπε ποιοι αρνήθηκαν γιατί ήθελαν να κάνουν διακοπές;

Είπε ποτέ η Ομοσπονδία τι συμβαίνει με την περίφημη υπόθεση Γουόκαπ, που είναι μία από τις κύριες αιτίες «τοξικότητας» στο δίπολο του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, καθώς ακριβώς του δόθηκε διαβατήριο για να είναι παρών σε αυτές τις αναμετρήσεις;

Τίποτα...

Το ξέσπασμα του Βασίλη Σπανούλη στη συνέντευξη Τύπου για το ματς με την Πορτογαλία, άργησε να έρθει, με πολλούς να κρύβονται πίσω από την «ασπίδα», που φέρει το όνομά του και το κύρος του. Ωστόσο, έτσι δεν γίνεται η δουλειά.

Με την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου, αποδεικνύεται περίτρανα ότι η πραγματική μας εικόνα δεν έχει καμία σχέση με αυτή την επιτυχία και ο ρεαλισμός επιτάσσει να δίνουμε τελικούς με χώρες χωρίς την παραμικρή παράδοση, τύπου Ρουμανία και Πορτογαλία.

Έχουμε να κάνουμε με λανθασμένη λειτουργία, που ξεπερνά ως πρόβλημα το αν οι Έλληνες παίκτες έχουν σουτ, αν λειτουργούν σωστά υπό πίεση, αν μπορούν να ξεπεράσουν τον προσωπικό τους αντίπαλο κ.ο.κ.

Για όσους θυμούνται τις δηλώσεις του Γιάννη Αντετοκούνμπο, ότι θα παίζει στην Εθνική όσο θα είναι προπονητής ο Βασίλης Σπανούλης, ακόμα κι αυτές αποτελούν πειστήριο αποτυχίας για όλο τον οργανισμό που λειτουργεί η Εθνική, καθώς αλίμονο, αν ένας παίκτης ακόμα κι αν αυτός είναι ο κορυφαίος του κόσμου, επιλέγει να αγωνιστεί με το εθνόσημο ανάλογα με το αν είναι ο προπονητής της αρεσκείας του ή όχι. Τον παίκτη πρέπει να τον «ψήνεις» μέσω του πλάνου, μέσω της οικογένειας που χτίζεται και όχι επειδή τη δεδομένη χρονική συγκυρία είναι προπονητής ο Βασίλης Σπανούλης, που έτυχε να είναι το ίνδαλμα του Γιάννη Αντετοκούνμπο.

Αντίδραση κάτω από τη βάση

Τι είπε, λοιπόν, ο Βασίλης Σπανούλης; Ότι πρέπει και η Ομοσπονδία, δηλαδή ο Βαγγέλης Λιόλιος να αναλάβει τις ευθύνες του για τη σημερινή κατάσταση.

Ποια ήταν, λοιπόν, η πρώτη αντίδραση; Μια δήλωση - ξεπέτα, 55 λέξεων, που λέει ότι φταίει κι αυτός. Είναι περίπου μια ατάκα τύπου «έχεις δίκιο» που λέμε πολλές φορές για να αποφύγουμε έναν καβγά, που βαριόμαστε να εμπλακούμε.

Αν αυτή ήταν μια κίνηση με την οποία ο Βαγγέλης Λιόλιος ήθελε να δείξει ότι είναι παρών, τότε να με συγχωρείτε, αλλά τότε και ο ίδιος δεν έχει αντιληφθεί ποιο είναι το πρόβλημα, οι συμβουλάτορές του, όποιοι κι αν είναι αυτοί βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου και στο τέλος Αυγούστου θα φτάσουμε σε ένα σημείο που θα αναρωτιόμαστε τελικά για το τι φταίει για τον αποκλεισμό.

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ίσως μία από τις λίγες επιτυχίες που έχει να παρουσιάσει ο Βαγγέλης Λιόλιος στη θητεία του, δηλαδή η πρόσληψη του Βασίλη Σπανούλη, του οποίου η παρουσία από μόνη της «ψήνει» παίκτες για να αγωνιστούν υπό τις οδηγίες του, θα «καεί» και μαζί θα «καεί» και ο ίδιος ο Βασίλης Σπανούλης και μετά άντε να βρούμε τον επόμενο, που θα είναι καταδικασμένος να αποτύχει κι αυτός.

Αν τελικά ο πρόεδρος της ΕΟΚ ενδιαφέρεται ενδιαφέρεται για την πορεία της Εθνικής, ενδιαφέρεται για τη δικαιοσύνη, ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη του αθλήματος, ε ας το κάνει τώρα που το ελληνικό μπάσκετ προσέλκυσε για κάποιο λόγο κάποιους τρελούς «λεφτάδες» και φαίνεται ότι αυτό το προϊόν μπορεί να έχει και ουσιαστικό περιεχόμενο.