Πέιτον για Αντετοκούνμπο: «Ο Γιάννης έκανε όλο τον κόσμο να συνδέει την Ελλάδα με το μπάσκετ»

• Ο Γκάρι Πέιτον στην κάμερα του Gazzetta:

Ένας από τους σπουδαιότερους παίκτες όλων των εποχών, ο Γκάρι Πέιτον, βρέθηκε στην Ελλάδα για το Novibet 3on3 Road to Glory και είχε πολλά να πει.

Ο Γκάρι Πέιτον είδε από κοντά την διοργάνωση που έλαβε χώρα στην Πλατεία Κοτζιά, με το Gazzetta να είναι εκεί και να μην χάνει την ευκαιρία να... ανακρίνει για λίγο τον θρύλο του NBA.

Το μπάσκετ στην Ελλάδα, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, αλλά και οι... Λέικερς ήταν λίγα από αυτά για τα οποία μας μίλησε ο Γκάρι Πέιτον, που αναφέρθηκε ακόμη και στο παρατσούκλι του.

Δείτε Επίσης

Η καρδιά του NBA χτύπησε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο κέντρο της Αθήνας με το “3on3 Road to Glory” της Novibet 

Ο Γκάρι Πέιτον στην κάμερα του Gazzetta:

Κάμερα και μοντάζ: Θοδωρής Σανιδάς

-Πώς είναι η εμπειρία να βρίσκεστε εδώ, στο «Novibet Road to Glory», και να βλέπετε όλα αυτά τα νέα ταλέντα;

«Αυτή είναι μια διαφορετική γενιά. Γι’ αυτό έρχομαι κι εγώ, όπως και πολλοί από εμάς τους θρύλους του μπάσκετ που ταξιδεύουμε σε ευρωπαϊκές πόλεις, για να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά. Το 3x3 έχει γίνει πλέον πολύ μεγάλο. Είναι ολυμπιακό άθλημα. Ναι, είναι ολυμπιακό άθλημα και έχω υπάρξει προπονητής στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Big3, οπότε είναι λίγο διαφορετικό, καταλαβαίνετε τι λέω. Προσπαθούμε να δώσουμε σε αυτά τα παιδιά κάτι που θα τα εμπνεύσει να γίνουν καλύτεροι μπασκετμπολίστες και καλύτεροι άνθρωποι. Αυτό κάνουμε τώρα και γι’ αυτό μου αρέσει να έρχομαι και να είμαι πρεσβευτής τέτοιων διοργανώσεων».

-Όταν ακούτε τη λέξη «Ελλάδα», ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό;

«Πρέπει πάντα να λες τον Γιάννη. Πρέπει πάντα να λες τον Γιάννη όταν ακούς Ελλάδα. Όμως η Ελλάδα έχει σπουδαία μπασκετική παράδοση. Έχει σπουδαίους μπασκετμπολίστες που θέλουν να έρθουν και να πετύχουν, και ο Γιάννης έκανε όλο αυτό να γίνει γνωστό. Και όταν έρχεσαι εδώ, απλώς διευρύνεις την κουλτούρα του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Αυτό κάνουμε. Όπου κι αν πάω, βλέπουμε πολλούς διαφορετικούς μπασκετμπολίστες στο πρωτάθλημά μας, αλλά όταν έχεις έναν σπουδαίο παίκτη όπως ο Γιάννης, που κατάγεται από εδώ, γίνεται ακόμη πιο όμορφο να έρχεσαι και να βλέπεις αν θα βρεθεί ο επόμενος Γιάννης. Αυτό κάνουμε».

-Όταν τον γνωρίσατε για πρώτη φορά, πριν από 10 ή 12 χρόνια, περιμένατε ότι θα γινόταν ο τεράστιος σταρ που είναι σήμερα;

«Ποτέ δεν περιμένεις από κανέναν να γίνει τεράστιος σταρ. Πολλοί παίκτες εμφανίζονται και γίνονται αυτό που είναι να γίνουν. Καταλαβαίνετε τι λέω; Όπως ο ΛεΜπρόν Τζέιμς, που ήταν ήδη σπουδαίος σούπερ σταρ όταν έβγαινε από το λύκειο, κι εγώ τον είχα δει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Γιάννη δεν τον είδαμε έτσι, γιατί βρισκόταν εδώ. Δεν ξέραμε τι θα γινόταν και οι Μιλγουόκι Μπακς πήραν το ρίσκο να τον επιλέξουν στο ντραφτ. Δεν το γνωρίζαμε. Για άλλους παίκτες το ξέραμε, αλλά δεν περιμέναμε ότι εκείνος θα γινόταν αυτό που έγινε. Τα κατάφερε μόνος του».

-Υπάρχει, ας πούμε, ένας «νέος Γιάννης»; Βλέπετε κάποιο νέο ταλέντο που μπορεί να του μοιάσει ή είναι μοναδικός;

«Μοναδικούς παίκτες βλέπεις μόνο μία φορά. Δεν λέω ποτέ ότι κάποιος πρέπει να γίνει σαν κάποιον άλλον. Να είσαι μοναδικός. Να φτιάξεις τον εαυτό σου. Πάντα λέω ότι κάθε δέκα χρόνια εμφανίζεται ένας ξεχωριστός παίκτης και εκείνος ήταν ένας από αυτούς τους ξεχωριστούς παίκτες. Δεν μπορούμε να πούμε "ίσως είναι αυτός, ίσως είναι ο άλλος". Δεν το γνωρίζουμε. Όταν έρθει αυτός ο παίκτης, θα μας το δείξει ο ίδιος».

-Πρέπει να σας ρωτήσω ως φίλαθλος των Λέικερς. Τι πήγε πραγματικά στραβά εκείνη τη χρονιά; Ήσασταν μια ομάδα γεμάτη αστέρια, αλλά δεν καταφέρατε να φτάσετε μέχρι το τέλος.

«Συμβαίνουν αυτά. Είχαμε τραυματισμούς. Ο Καρλ Μαλόουν τραυματίστηκε. Ο Σακίλ ήταν τραυματίας. Ο Κόμπι περνούσε πολλά πράγματα. Έτσι είναι. Και μετά βρεθήκαμε απέναντι σε μια εξαιρετική ομάδα του Ντιτρόιτ, η οποία μας νίκησε. Δεν μπορούμε να αφαιρέσουμε τίποτα από το Ντιτρόιτ.Έτσι είναι ο αθλητισμός. Αυτό είναι ο αθλητισμός. Πρέπει να παίξεις το παιχνίδι. Συμβαίνουν πράγματα. Υπάρχουν τραυματισμοί. Συμβαίνουν πολλά και εκείνοι μας νίκησαν».

Και μια τελευταία ερώτηση. Το «The Glove» είναι ένα παρατσούκλι επιπέδου Hall of Fame, ένα από τα καλύτερα όλων των εποχών. Υπάρχει κάποιο άλλο που να πλησιάζει τόσο πολύ; Κάποιο παρατσούκλι εξίσου καλό με το «The Glove»;

«Δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερο παρατσούκλι από το δικό μου, αλλά θα πω ένα: το "Iceman", του Τζορτζ Γκέρβιν. Ήταν σπουδαίο. Αυτό θα διάλεγα. Ήταν ένα εξαιρετικό παρατσούκλι. Τον φώναζαν "Ice" επειδή ήταν τόσο ψύχραιμος, τόσο "παγωμένος", με όσα έκανε μέσα στο γήπεδο. Το "The Glove" είναι ένα από τα παρατσούκλια που εξελίχθηκαν σε ένα από τα κορυφαία που δόθηκαν ποτέ. Οπότε πιστεύω ότι το δικό μου είναι το καλύτερο».