Παναθηναϊκός: Σαν… πεινασμένα λιοντάρια

• Πράσινη ΑΠΟΛΥΤΗ κυριαρχία
• Οι δύο λόγοι που… ήχησε το ξυπνητήρι
• Η προσαρμογή του Χέιζ-Ντέιβις
• Παρασύρει και τους συμπαίκτες του

Πραγματικά πρέπει να γυρίσουμε πολύ πίσω για να βρούμε μια τόσο επιβλητική εμφάνιση και μια τόσο εύκολη νίκη του Παναθηναϊκού επί του Ολυμπιακού. Ειδικά εάν μιλάμε για παιχνίδι όπου κρίνεται τίτλος. Τρόπαιο. Όποιο και αν είναι αυτό. Στην προκειμένη περίπτωση το Κύπελλο Ελλάδας, το οποίο είναι -κακά τα ψέματα- το λιγότερο σημαντικό σε σχέση με την Euroleague και την GBL.

Όμως θεωρώ ότι φάνηκε ξεκάθαρα ποια ομάδα το ήθελε περισσότερο βάσει της φόρμας και της κατάστασης που είχε περιέλθει το τελευταίο διάστημα. Και αυτή ήταν ο Παναθηναϊκός. Οι παίκτες ήταν πεισμωμένοι. Θυμωμένοι. «Πεινασμένοι» θα μπορούσα να πω. Από την πρώτη ημέρα που ξεκίνησε το Final-8 έως και τη λήξη του τελικού. Έβλεπαν αυτό το τρόπαιο όπως κοιτάζουν τα λιοντάρια το θήραμα τους και ετοιμάζονται να χιμίξουν για να το κατασπαράξουν.

Πράσινη ΑΠΟΛΥΤΗ κυριαρχία

Λίγο - πολύ αυτό έκανε ο Παναθηναϊκός στον τελικό. Κατασπάραξε τον Ολυμπιακό. Τον έκανε μια χαψιά. Ούτε που κατάλαβαν οι «ερυθρόλευκοι» τι έγινε και… από που τους ήρθε. Δεν πιστεύω ότι ήταν ο Ολυμπιακός μπλαζέ ή ότι μπήκαν οι παίκτες του Μπαρτζώκα στο παρκέ με υπεροψία λόγω των πρόσφατων αποτελεσμάτων και του ντέρμπι στο Telekom Center Athens στις 2 Ιανουαρίου. Αυτά δεν υπάρχουν σε αυτό το επίπεδο και με αυτές τις ομάδες.

Ο Ολυμπιακός ήθελε να κατακτήσει το τρόπαιο όσο και ο Παναθηναϊκός αλλά δεν ήταν το ίδιο καλά προετοιμασμένος ψυχικά, σωματικά και αγωνιστικά για να το καταφέρει. Και οι «πράσινοι» του έκοψαν το βήχα σχεδόν από τα… αποδυτήρια.

Ουσιαστικά τελείωσαν το παιχνίδι πριν καν ξεκινήσει. Και αυτό δεν αφήνει το παραμικρό περιθώριο για να αμφισβητήσει κάποιος την ΑΠΟΛΥΤΗ κυριαρχία του «τριφυλλιού» από την αρχή έως και το τέλος του αγώνα.

Οι δύο λόγοι που… ήχησε το ξυπνητήρι

Ουσιαστικά δύο είναι τα στοιχεία που γύρισαν το τσιπάκι στον Παναθηναϊκό.

1) Η ήττα από τον Κολοσσό Ρόδου και το πόσο πολύ λειτούργησε ως ξυπνητήρι για όλο το αγωνιστικό τμήμα και 2) η έλευση του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις.

Σε καμία περίπτωση δεν έβλεπαν στον Παναθηναϊκό την κατάκτηση του Κυπέλλου ως ευκαιρία «εξιλέωσης» για το μέτριο (έως και κακό) διάστημα των τελευταίων 50 ημερών. Φυσικά και όχι. Απλά τους έδωσε έξτρα κίνητρο. Βέβαια υπήρχε έτσι και αλλιώς κίνητρο από τη στιγμή που το διακύβευμα ήταν η κατάκτηση ενός τίτλου.

Όμως το χαστούκι από τον Κολοσσό Ρόδου ήχησε δυνατά σε όλους τους διαδρόμους του Telekom Center Athens και το ωστικό κύμα έφτασε έως και τα αποδυτήρια. Εκεί οι παίκτες τα έβαλαν κάτω, τα συζήτησαν και είπαν «έως εδώ και μη παρέκει». Έπρεπε να γίνει κάτι και έπρεπε να γίνει άμεσα. Και ιδού τα αποτελέσματα. Αν ο προημιτελικός με τον ΠΑΟΚ και ο ημιτελικός με τον Ηρακλή δεν ήταν ενδεικτικά παραδείγματα λόγω της διαφοράς δυναμικότητας, ο τελικός με τον Ολυμπιακό αποτέλεσε την ΠΙΟ εμφατική απόδειξη.

Και ενδεχομένως τίποτε απ’ όλα αυτά να μην είχε συμβεί εάν και εφόσον ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις δεν είχε πάρει ποτέ το αεροπλάνο για να φτάσει έγκαιρα στην Αθήνα, δεν είχε προλάβει να ενσωματωθεί, δεν είχε προλάβει να προπονηθεί, δεν είχε προλάβει να παίξει, δεν είχε προλάβει να δείξει με το «καλημέρα» τα αδιαμφισβήτητα διαπιστευτήρια του. Η τόσο γρήγορη και άμεση προσαρμογή του Αμερικάνου είναι φόργουορντ είναι μνημειώδης.

Η προσαρμογή του Χέιζ-Ντέιβις

Έως τις 4 Φεβρουαρίου, δηλαδή 17 ημέρες πριν από τον τελικό του Κυπέλλου, η λέξη «Ελλάδα» δεν υπήρχε ούτε ως σκέψη στο μυαλό του, θεωρώντας ότι θα παρέμενε και ότι θα συνέχιζε στο NBA. Όμως μέσα σε διάστημα μικρότερο των δύο εβδομάδων ήρθαν τα πάνω-κάτω στη ζωή και στην καριέρα του.

Έγινε trade στους Μπακς, μέσα σε μια μέρα έγινε waive, άρχισε να σκέφτεται την Ευρώπη, έφτασε πολύ κοντά στη Χάποελ αλλά ο Παναθηναϊκός είχε παρακολουθήσει στενά την περίπτωσή του και όταν «ζύγισε» καλά την κατάσταση, πραγματοποίησε και το δυναμικό μπάσιμο εξασφαλίζοντας την υπογραφή του.

Και άντε και ήρθε. Πίστευε κανείς ότι θα είχε τόσο άμεση επίδραση στον Παναθηναϊκό έχοντας γνωρίσει τους συμπαίκτες του σε μία προπόνηση πριν από το ταξίδι στο Ηράκλειο; Ο Χέιζ-Ντέιβις έδειξε άμεσα την ποιότητα του και το ταλέντο του. Τόσο στην επίθεση όπου είχε κατά μέσο όρο 13.3 πόντους στα τρία πρώτα του ματς και έχοντας αγωνιστεί σχεδόν 30 λεπτά στον τελικό με τον Ολυμπιακό. Αν αυτό δεν είναι άμεση προαρμοστικότητα, τότε τι είναι;

Σίγουρα γνωρίζει πολύ καλά το ευρωπαϊκό μπάσκετ και ούτε του ήταν άγνωστοι οι παίκτες των δύο ομάδων. Όμως είναι διαφορετική η θεωρία από την πράξη. Άκρως εργατικός και «locked in» όπως λέει και εκείνος στο… χωριό του στο Γουισκόνσιν. Και όταν όλοι οι παίκτες βλέπουν τον νέο παίκτη της ομάδας να είναι τόσο «locked in» αυτομάτως γίνονται και εκείνοι έτσι. Ακολουθούν.

Παρασύρει και τους συμπαίκτες του

Παρασύρονται με την καλή έννοια. Όπως «παρασύρθηκαν» οι Ρογκαβόπουλος και Μήτογλου, οι οποίοι ήρθαν από το δεύτερο rotation της ομάδας και συνμπλήρωσαν ιδανικά τον Χέιζ-Ντέιβις ως οι παίκτες-κλειδιά του τελικού. Α! Μιας και είπα Χέιζ-Ντέιβις. Ξέρετε ποιος ήταν ο μοναδικός παίκτης που δεν έδωσε το «παρών» στα μεθεόρτια του γλεντιού;

Ω, ναι. Ο Χέιζ-Ντέιβις. Ο MVP. Αυτός που θα γνώριζε την μεγαλύτερη αποθέωση εάν «έσκαγε» μύτη σε κεντρικό νυχτερινό μαγαζί διασκέδασης στο Ηράκλειο. Όμως ξέρετε κάτι; Δεν τον νοιάζει όμως κάτι τέτοιο και ΔΕΝ έχει ανάγκη κάτι τέτοιο. Έχει ανάγκη να παίξει μπάσκετ. Και θα σας πω το εξής απλό.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του Παναθηναϊκού στο Ηράκλειο, ο Αμερικανός φόργουορντ πήγαινε νωρίτερα στο γήπεδο για να κάνει σουτ ενώ έφευγε μία ώρα μετά την προπόνηση καθώς συνέχιζε να κάνει σουτ. Αν δεν αποτελεί με αυτά που κάνει παράδειγμα προς μίμηση, τότε τι αποτελεί;

Μπορεί να μην συνεχίσει έτσι δυναμικά και να κάνει κοιλιά στην απόδοση του. Όμως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το ταλέντο του και τις ικανότητες του. Και ο Παναθηναϊκός χτύπησε φλέβα χρυσού για τα επόμενα 2.5 χρόνια.

Πλέον άπαντες θα κοιτάξουν την επόμενη ημέρα. Όπως έγραψα και την ημέρα του αγώνα, μπορεί το Κύπελλο να αποτελεί το «τρόπαιο της εφήμερης χαράς» αλλά «θα είναι διαφορετικά φέτος«. Οι «πράσινοι» πήραν την ώθηση που ήθελαν. Την ψυχολογική και αγωνιστική ώθηση με καλό και πειστικό μπάσκετ.

Μένει να σταθεροποιηθούν και να το δείξουν και στη συνέχεια…

ΥΓ: Μπορεί να περάσει στα ψιλά και να μην δοθεί έκταση, αλλά δεν γίνεται να μην αναφερθεί. Εάν είχε χάσει ο Παναθηναϊκός ενδεχομένως να είχε πάρει μεγάλη έκταση αλλά τα σφυρίγματα των διαιτητών ήταν… ένα προς ένα. Ξεκάθαρα οι «πράσινοι» πρέπει να έχουν παράπονα. Και αν το ματς πήγαινε πόντο-πόντο και δεν ήταν τόσο επιβλητικός ο Παναθηναϊκός, σήμερα μπορεί να κάναμε άλλες κουβέντες. Όμως δεν παύει να είναι κάτι που πρέπει να προβληματίσει.