Δύο τελικοί, δύο ενοχλητικές απουσίες

Το επαναλαμβανόμενο ακυρώνει το επιχείρημα της σύμπτωσης και στην προκειμένη περίπτωση, μάλλον αναδεικνύει το υψηλό επίπεδο πνευματικής αδυναμίας στα παιχνίδια που κρίνουν στόχους. Σαν αυτό στη Ρουμανία απέναντι στην Κλουζ όπου δέχθηκε 111 πόντους παρουσιάζοντας εικόνα ανέτοιμου γκρουπ. Κι αν εκεί η άποψη περί καλύτερης και περισσότερο δουλεμένης ομάδας ηγήθηκε στη λίστα των δικαιολογιών, τι είδους επιχείρημα μπορεί να σταθεί στη χθεσινή (17/2) ήττα από το Μαρούσι το οποίο παλεύει για την παραμονή του στην Basket League και παρουσιάστηκε με δύο απουσίες; Δεν υπάρχει. Απλά κοιτάς τον καθρέπτη και μόνο αυτόν.

Πέραν της τακτικής προσέγγισης και του διαβάσματος του τρόπου παιχνιδιού του Άρη, η ειδοποιός διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων ήταν στον τομέα της επιθυμίας, γι’ αυτό είναι αδικαιολόγητη η ομάδα του Ιγκόρ Μίλιτσιτς. Ξεκινώντας από τα απλά πράγματα (πίεση στην μπάλα), συνεχίζοντας στην μάχη για την κάθε κατοχή και καταλήγοντας στην αφοσίωση στο τακτικό πλάνο. Ο Άρης μπήκε στο παιχνίδι με ύφος «μπλαζέ» και τη νοοτροπία της ομάδας που νομίζει ότι έχει κατακτήσει πράγματα αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει καταφέρει πολλά. Καλά-καλά δεν χαρακτηρίζεται για την αφοσίωσή της σε νοκ άουτ αγώνες και δεν διδάχθηκε από το στραπάτσο στη Ρουμανία. Δύο «τελικούς» έπαιξε και ήταν απούσα, σα να μην είχε πλάνο.

Ακόμη πιο ενοχλητικό αλλά και αποδεικτικό ολοκληρωτικής έλλειψης συγκέντρωσης ήταν ότι το Μαρούσι δεν έκανε περισσότερα από 2-3 πράγματα στο γήπεδο. Το διάβασμα των σύνθετων αμυνών ζώνης – οι οποίες δεν δικαιώνουν τον Ιγκόρ Μίλιτσιτς – στο πρώτο ημίχρονο οι οποίες τιμωρήθηκαν με τις εννιά εύστοχες προσπάθειες τριών πόντων σε ελεύθερα σουτ και το αδιάκοπο σφυροκόπημα με τα πλάγια pick n’ roll στο δεύτερο όπου άλλαξε ολοκληρωτικά η επιθετική λογική του Αμαρουσίου. Κινγκ και Περάντες μοίρασαν 19 ασίστ με copy paste καλάθια, καθώς ο Σίλβιο Ντε Σόουζα εξέθεσε ανεπανόρθωτα τους ψηλούς του Άρη και ο Γιώργος Καλαϊτζάκης πραγματοποίησε την κορυφαία εμφάνισή του στη σεζόν. Το Μαρούσι τελείωσε το παιχνίδι με 26 τελικές πάσες, δύο λιγότερες από την Κλουζ. Ανεπίτρεπτος αριθμός συνεργασιών για μια ομάδα που θέλει να λέγεται δυνατή. Υποδηλώνει ότι δεν έχει ούτε… μυρωδιά στην άμυνα. Κι αυτό είναι θέμα νοοτροπίας.

Καταλήγοντας, ο μήνας Φλεβάρης είναι εξαιρετικά διδακτικός ως προς το τί θα χρειαστεί αυτή η ομάδα για να ανέβει αγωνιστικό επίπεδο και υποψιάζομαι ότι ο Νίκος Ζήσης ήδη έχει βγάλει τα συμπεράσματά του. Φέτος, κύριος στόχος ήταν η ολοκληρωτική απαλλαγή από τα χρέη παράλληλα των ενεργειών εκσυγχρονισμού της εταιρίας και των γηπεδικών εγκαταστάσεων. Αγωνιστικά, οι βλέψεις δεν επεκτάθηκαν πιο μακριά από την πρόθεση δημιουργίας ανταγωνιστικής ομάδας.

Καθώς την ερχόμενη σεζόν θα υπάρξει αναβάθμιση αγωνιστικών στόχων, ο Φλεβάρης έδειξε τι είναι αναγκαίο να γίνει για να μπορεί να υποστηρίξει υψηλότερες αγωνιστικές προσδοκίες. Σίγουρα το πλάνο δεν θα περιλαμβάνει one man show’s και πρόσωπα τα οποία αδυνατούν να καταλάβουν την ομαδικότητα του αθλήματος και την ανάγκη συνεργασιών και στις δύο πλευρές του παρκέ.