Μάσιμο Καντσελιέρι: Έκοψε γλώσσες κι έγινε ξανά Rock Star

• Η όψη του καθηγητή και τα αρχαία ελληνικά
• Οι… σκληρές κιθάρες που τον εμπνέουν
• Στον ΠΑΟΚ δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να βγάλει τον εαυτό του

Στη συγκεκριμένη περίσταση ταιριάζει απόλυτα ένα από τα πολλά που συνηθίζει ο θυμόσοφος λαός και καλεί τους τους βιαστικούς… «μεγάλη μπουκιά να φάνε αλλά μεγάλη κουβέντα να μην πουν». Κι όσοι την είπαν το περασμένο καλοκαίρι, όταν ο πρόεδρος της ΚΑΕ ΠΑΟΚ Θανάσης Χατζόπουλος αποφάσισε γενική ανοικοδόμηση και την πρόσληψη του Μάσιμου Καντσελιέρι στην τεχνική ηγεσία, πλέον είναι κρυμμένοι στα λαγούμια τους.

Τότε που σημειωνόταν μετά βεβαιότητας ότι ο 52χρονος «γενειοφόρος», μετά βίας θα προλάβαινε την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου επειδή τα «ψώνια» είχαν γίνει από το πανέρι – λόγω περιορισμένου προϋπολογισμού – και το επίπεδο ποιότητας ήταν εξαιρετικά χαμηλό. Στο ίδιο διάστημα, αυτή η ομάδα δεν θα ξέφευγε από το γκρουπ αυτών που θα πάλευαν για την επιβίωσή τους και η απόφαση συμμετοχής σε ευρωπαϊκή διοργάνωση ήταν τουλάχιστον κακή γιατί ήταν αδύνατο να αντέξει δύο καρπούζια σε μια μασχάλη. Και τί δεν είχε ακουστεί…

• Το Παλατάκι του ΠΑΟΚ περιμένει τη δική του νύχτα

Έξι μήνες μετά, η ίδια ομάδα ετοιμάζεται για τους τελικούς του FIBA Europe Cup έχοντας ανοίξει μια τρύπα στο ταβάνι της… ίσα με την τρύπα του όζοντος γιατί τίποτε από τα παραπάνω δεν επιβεβαιώθηκε αλλά διαψεύστηκε πανηγυρικά. Ο δε Ιταλός προπονητής όχι μόνο αποδείχθηκε επαρκέστατος αλλά απολαμβάνει την εκτίμηση και την αναγνώριση του κοινού γιατί κατάφερε τον σχηματισμό μιας ομάδας η οποία, υπάρχουν φορές που, δίνει την αίσθηση ότι μετρά χρόνια συνύπαρξης.

Προφανώς διατηρούσε και ο ίδιος τις επιφυλάξεις του αφού καθετί νέο εμπεριέχει έντονο ρίσκο, πλέον όμως ζει κάτι που είχε βιώσει και πριν από μερικά χρόνια, όταν ήταν στο ξακουστό Λιμόζ και απολάμβανε αναγνώριση Rock Star. Ναι, τότε που όλο το πρωτοσέλιδο του φημισμένου γαλλικό περιοδικού Basket Magazine είχε το πρόσωπό του και ο τίτλος έγραφε… «La Rock Star de Beaublanc» καθώς είχε προηγηθεί η φανταστική χρονιά με τη Λιμόζ. «Στην πορεία της χρονιάς αποτύχαμε και μετά από ήττα σε ντέρμπι με περίμεναν έξω από το γήπεδο», είχε θυμηθεί σε μια συνέντευξή του τονίζοντας την ταχύτητα εναλλαγής των συναισθημάτων.

Η όψη του καθηγητή και τα αρχαία ελληνικά

Η φιγούρα του Μάσιμο Καντσελιέρι είναι γνώριμη για όλους όσοι παρακολουθούν ευρωπαϊκό μπάσκετ καθώς δεν έχει αλλάξει το παραμικρό στην όψη του από τότε που ήταν στο τεχνικό επιτελείο της Αρμάνι Μιλάνο. Και τότε ήταν ο ψιλόλιγνος προπονητής με τη μακριά και παχιά γενειάδα ο οποίος σηκώνονταν από τη θέση του για την παροχή επιπλέον πληροφοριών, υπό τον ρόλο του άμεσου συνεργάτη (αρχικά) του Λούκα Μπάνκι, (στη συνέχεια) του Γιάσμιν Ρέπεσα και τέλος, του Σιμόνε Πιανιτζιάνι. Αστειευόμενος ή μη, είχε ερωτηθεί κάποτε για το πείσμα του στη μακριά γενειάδα ξεκαθαρίζοντας ότι… «δεν θα κόψω το μούσι ακόμη κι αν μου προσφέρουν τη θέση του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών», καθώς επίσης και ότι η απόφαση περαιτέρω ενίσχυσής τού προήλθε στη διάρκεια οικογενειακού γεύματος κι όταν του είπαν… «τελικά ήσουν πιο όμορφος με το μούσι».

Αντικειμενικά, το διαπεραστικό βλέμμα σε συνδυασμό με το μούσι μάλλον καλλιεργούν την αίσθηση ότι θα μπορούσε να ήταν καθηγητής πανεπιστημίου και η αλήθεια είναι ότι τούτο θα μπορούσε να είχε συμβεί αν η ζωή δεν του χαμογελούσε τόσο εκκωφαντικά από την ημέρα που αποφάσισε να ασχοληθεί με το μπάσκετ.

• Έφτασε η μεγάλη ώρα του δεύτερου τελικού για τον ΠΑΟΚ με τη Μπιλμπάο

Ο Καντσελιέρι σπούδασε αρχαία ελληνικά και λατινικά στο πανεπιστήμιο της Ρώμης αλλά ξόδευε το περισσότερο μέρος της ανεξάντλητης ενέργειάς του στο μπάσκετ. Ένα project της Τέραμο ήταν αυτό που τον γοήτευσε αρχικά, παράλληλα της αναγκαιότητας επάνδρωσης του προπονητική επιτελείου. Κι έτσι πήρε μια απόφαση η οποία προφανέστατα άφησε άναυδο το περιβάλλον του, εγκαταλείποντας τις σπουδές του. Πτυχίο δεν πήρε ποτέ, ίσως γιατί αντιλήφθηκε ότι η δουλειά του καθηγητή δεν ταίριαζε στο ταμπεραμέντο του και κυρίως στη φιλοσοφία ζωής του.

Για τον Ιταλό ισχύει σε απόλυτο βαθμό η άποψη που θέλει το ταξίδι να έχει μεγαλύτερη αξία από τον προορισμό κι αυτός ήθελε απελπισμένα να επιβιβαστεί στο καράβι της προπονητικής και να πιει τη θάλασσα στο ποτήρι. Μια τυποποιημένη καθημερινότητα με καταρτισμένο ωράριο δουλειάς και συναναστροφή με τα ίδια πρόσωπα θα ήταν πραγματική «αυτοκτονία» για τον ίδιο. Η ανακάλυψη του εαυτού του και των συναισθημάτων που μπορεί να εξωτερικεύσει η ψυχή του παράλληλα της συνάντησης με ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας ήταν το πραγματικό του «θέλω». Κι έτσι το μπάσκετ έπαψε να είναι χόμπι αλλά εξελίχθηκε σε επαγγελματική κατεύθυνση. Τον απορρόφησε τόσο πολύ που σήμερα πια δεν θυμάμαι ούτε μία λέξη των αρχαίων ελληνικών. Και να τελείωνε εξάλλου τη σχολή, πιθανότερο ήταν να ασχοληθεί με τη μουσική.

Οι… σκληρές κιθάρες που τον εμπνέουν

Η απαλή μουσική, η κλασική ή ακόμη και η ατμοσφαιρική δεν ανήκουν στα στιλ που τον ενθουσιάζουν δίχως αυτό να σημαίνει ότι τα απορρίπτει ή δεν θα απολαύσει. Χρειάζεται όμως κάτι πιο ενισχυμένο και «σκληρό» ως πηγή έμπνευσης. Μεταξύ άρπας και κιθάρας, με κλειστά μάτια θα επιλέξει τη δεύτερη. Για παράδειγμα, νιώθει το ρεύμα να διαπερνά το κορμί του όταν η ηλεκτρονική κιθάρα εισβάλλει αυθόρμητα, αλλά καταλυτικά, στο Gazoline (σ. σ. putting out the fire) του Ντέιβιντ Μπάουι.

Ουδέποτε υπήρξε fan του Heavy Metal αλλά αυθεντικός υποστηρικτής της ροκ μουσικής με ιδιαίτερη αδυναμία σε αμερικανικές και βρετανικές μπάντες. Λατρεύει τα νέα ακούσματα και την ανακάλυψη μουσικών συγκροτημάτων τα οποία δεν είναι γνωστά παγκοσμίως. Τελευταία είχε «φορτωμένα» στο κινητό του μερικά «κομμάτια» της συλλογής των Karate, μιας μπάντας από τη Βοστόνη κι έβαζε τσίτα το ηχείο στα ρεφρέν.

Ως ένα βαθμό, τα μουσικά ακούσματα αποτελούν ένδειξη του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του καθενός. Ο Ιταλός δεν είναι των άκρων, δεν μπορεί να αντέξει όμως και τη μονοτονία. Φαίνεται εξάλλου στη διάρκεια των αγώνων μέσα από τις αντιδράσεις, τους μορφασμούς και την έντονη γλώσσα του σώματός. «Όταν είμαι στο παρκέ, ζω το παιχνίδι στα όριά του. Η ενέργεια είναι η πηγή συγκέντρωσή μου. Μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι μέσα από την ενέργεια που σπαταλώ, χάνω τη συγκέντρωσή μου και κομμάτια του παιχνιδιού. Δεν ισχύει. Αν με δείτε να στέκομαι ήσυχος, δίχως αντίδραση να είστε σίγουροι ότι κάτι δεν πάει καλά. Γίνομαι ο χειρότερος προπονητής.

• ΠΑΟΚ – Μπιλμπάο: Ολα όσα πρέπει να ξέρετε για την πρόσβαση στο «Παλατάκι»

Χρειάζομαι την πίεση και το rock n’ roll. Δεν είμαι εύκολος άνθρωπος γιατί συνηθίζω να λέω αυτό που σκέφτομαι. Κάνω λάθη, πάντα όμως είμαι ο εαυτός μου. Μου είχαν πει ότι θα έπρεπε να είμαι περισσότερο διπλωμάτης αλλά δεν μπορώ να προσποιηθώ παρουσιάζοντας κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είμαι. Νιώθω τυχερός αλλά και ευλογημένος με τους ανθρώπους που με περιβάλλουν και με στηρίζουν στις αποφάσεις μου», είχε πει σε συνέντευξή του στο ALL STAR BASKET σε μια προσπάθεια σκιαγράφησης του χαρακτήρα του και η αλήθεια είναι ότι έδειξε ότι τον ξέρει πολύ καλά.

Μέσα από τη σταδιοδρομία αλλά και τις επιλογές του μπορεί να αντιληφθεί κανείς ότι έχει τα ψυχικά αποθέματα στη λήψη ριζοσπαστικών αποφάσεων. Δεν είναι εξάλλου τόσο απλή η εγκατάλειψη μιας εξασφαλισμένης ζωής για ένα μπασκετικό πείραμα, σαν αυτό του Τέραμο που τον οδήγησε στην αγκαλιά του μπάσκετ. Ευκολότερη όλων ήταν αυτή της «απόσυρσης» από την ενεργό δράση καθώς συνηθίζει να λέει με αρκετή δόση αυτοσαρκασμού ότι… «δεν άξιζε στο μπάσκετ ένας παίκτης σαν και μένα. Μπορεί να υπήρξα ένας από τους χειρότερους που έπαιξαν αυτό το άθλημα στην Ευρώπη».

Γι’ αυτό σταμάτησε σε ηλικία 20 ετών. Βέβαια, η ευθύνη δεν ανήκε αποκλειστικά στον ίδιο. Είχε την ατυχία να διαθέτει (περίπου) το σημερινό μπόι του από μικρή ηλικία και οι προπονητές τον έβαζαν να παίζει σέντερ. Και που να’ ξεραν ότι αυτός σιχαινόταν τις επαφές και το σκληρό παιχνίδι. Ναι, αυτό που σήμερα απαιτεί από τους παίκτες του!

Στον ΠΑΟΚ δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να βγάλει τον εαυτό του

Εστιάζοντας στη συνεργασία του με τον ΠΑΟΚ, όσοι δίνουν αξία στη σημειολογία, προφανώς υποψιάστηκαν πολλά την ημέρα της παρουσίασής του από τον Θανάση Χατζόπουλο. Ο Ιταλός έχει ρητορική ικανότητα. Σε μια χαλαρή συζήτηση επιδεικνύει τη διαύγειά του κατά την εξιστόρηση γεγονότων και τότε είχε μιλήσει για έναν φίλο του ο οποίος ζει στη Θεσσαλονίκη και του είχε πει ότι ο ΠΑΟΚ του ταιριάζει σαν ομάδα. Σ’ εκείνο το σημείο είχε παρέμβει ο πρόεδρος της ΚΑΕ και του είχε πει… «είσαι ΠΑΟΚ και δεν το ξέρεις». Εννιά μήνες μετά αισθάνεται ότι ο Θανάσης Χατζόπουλος μάλλον είχε δίκιο στην αρχική και πρώιμη τοποθέτησή του. Βέβαια, ο ισχυρός άνδρας του Δικεφάλου νιώθει δικαιωμένος γι’ αυτό εξάλλου πήρε και το μικρόφωνο – μετά την πρόκριση επί της Φριμπούρ – δίνοντας στην κερκίδα το σύνθημα… «μείνει και μετά το καλοκαίρι, Καντσελιέρι, Καντσελιέρι».

Για την ιστορία, αυτό το deal έγινε επειδή ο Ιταλός ήταν φευγάτος από τον πάγκο της Στρασμπούρ η οποία κάλυπτε μάλιστα το μισό μέρος του συμβολαίου των 120.000 ευρώ και στον ΠΑΟΚ εκτίμησαν ότι διέθετε όλο το πακέτο. Γνώση, εμπειρία, υψηλό επίπεδο προσαρμογής, παραστάσεις από το υψηλό επίπεδο και κυρίως, άγνοια κινδύνου. Ο Καντσελιέρι δεν τρόμαξε όταν άκουσε για μπάτζετ 600.000 ευρώ και την αυστηρή οικονομική πολιτική της εταιρίας. Γοητεύτηκε από το project και κυρίως από τη ιδέα κατεύθυνσης μιας ιστορικής ομάδας την οποία ήξερε από τα καλά ευρωπαϊκά χρόνια του club. «Το μπάτζετ μας υποχρεώνει να μην κάνουμε ούτε μία λάθος επιλογή», είχε πει.

• Καντσελιέρι: «Να κάνουμε το παιχνίδι μας και να είμαστε οι εαυτοί μας»

Κατά την επίσημη παρουσίασή του ξεκαθάρισε ότι… «δεν είμαι εδώ για να πω ψέματα αλλά για να υπερασπιστώ την αλήθεια». Μόνο που έπεσε έξω σε μια εκτίμηση. Λίγους μήνες μετά, σε μια συνέντευξή του είχε ερωτηθεί για το ενδεχόμενο κατάκτησης του FIBA EUROPE CUP και είχε πει… «η κατάκτηση ενός τροπαίου είναι δύσκολη. Καλά-καλά δεν γνωρίζω ως διοργάνωση το FIBA EUROPE CUP. Είναι μια καινούργια εμπειρία για μένα. Είδα τις ομάδες που ηγούνται στους ομίλους έπειτα από τις πρώτες αγωνιστικές. Όλες αγωνίστηκαν πέρυσι στο BCL. Δεν είναι εύκολη διοργάνωση». Την αλήθεια είχε πει και ήταν εξίσου λογικός να διατηρήσει τα πόδια του στο έδαφος.

Βασικός άξονας της δουλειάς του ήταν η δημιουργία υψηλού επιπέδου ομοιογένειας παράλληλα της ευχαρίστησης των παικτών με απώτερο σκοπό την προσέλκυση των φιλάθλων. Υπάρχει κάτι που δεν πέτυχε; Προφανώς όχι. Ο ΠΑΟΚ δείχνει ομάδα η οποία δίνει την εντύπωση μεγαλύτερου διαστήματος συνύπαρξης. Οι παίκτες απολαμβάνουν αυτό που κάνουν και οικονομικά η σεζόν «βγήκε» μέσα από τα εισιτήρια των αγώνων. «Στη δουλειά ενός προπονητή δεν υπάρχουν τα σημαντικά και τα ασήμαντα. Κάνει τα πάντα για να βοηθήσει τους παίκτες μου βγάζοντας εκτός εξίσωσης οτιδήποτε μπορεί να τον επηρεάσει στη δουλειά του…

Ο προπονητής οφείλει να είναι ευέλικτος και να ξεκινά με τον εαυτό του. Τι πρέπει να κάνει ο ίδιος για να ζητήσει πράγματα από τους παίκτες του. Μια ομάδα είναι σαν το μωσαϊκό. Οι παίκτες πρέπει να ταιριάξουν μεταξύ τους, κυρίως όμως έχουν τη διάθεση της βελτίωσης και αγωνιστικής ανάπτυξης. Η διάθεση των παικτών έχει πρωταρχική σημασία. Εκεί βρίσκεται το καλύτερο που έχει συμβεί στην ομάδα», είχε πει σε συνέντευξή του.