Ο Όγκαστ επιστρέφει, ο Σαντ-Ρόος έρχεται και ο ελληνικός πυρήνας ενισχύεται με ψηλά κορμιά

Ο καιρός των αοράτων

O Νίκος Παπαδογιάννης βλέπει τον Παναθηναϊκό της νέας εποχής να κινείται με γνώση, λογική και ευαισθησία. 

auguste

Όταν ξεκινήσει η νέα σεζόν, ο Παναθηναϊκός θα έχει τουλάχιστον πέντε Έλληνες στην μπροστινή γραμμή του: Παπαγιάννη, Μήτογλου, Όγκαστ, Παπαπέτρου, Κασελάκη. Οι ξένοι παίκτες που θα στελεχώσουν τις θέσεις από το «3» μέχρι το «5» θα είναι το πολύ δύο: ο Μπεντίλ και ένας …νεοσύλλεκτος.

Νομίζω ότι πρέπει να ανατρέξουμε στην προ Μποσμάν εποχή των 1-2 ξένων για να συναντήσουμε ομάδα που να πόνταρε σε τέτοιο βαθμό σε Έλληνες ψηλούς. Ακόμα και ο ΠΑΟΚ του Παναγιώτη Φασούλα πλαισίωνε τον «πύργο» του με φόργουορντ από τις ΗΠΑ, άσχετα αν είχε την πολυτέλεια να περάσει τον Πρέλεβιτς ως Έλληνα.

Ο ίδιος ο Παναθηναϊκός πόνταρε σε ξένους σέντερ από τον πρώτο κιόλας καιρό των εισαγόμενων (Έντγκαρ Τζόουνς, Αντόνιο Ντέιβις κ.α.), έχτισε μεγάλες ομάδες γύρω από θεόρατα θεριά (Βράνκοβιτς, Ράτζα, Ρέμπρατσα, Πέκοβιτς) και άνοιξε τις πύλες της νέας εποχής με «τεσσαροπεντάρια» λαχεία όπως ο Μίντλετον, ο Μπατίστ, ο Γκιστ, ο Σίνγκλετον και ο Λάσμε.

Εάν εξαιρεθεί η τραγική δεύτερη χρονιά του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς (1996-97, με Φεράν, Νουόσου, Αμίτσι), δεν υπήρξε σεζόν που να βρήκε τον Παναθηναϊκό χωρίς ικανότατο ξένο σέντερ.

Ακόμα και τότε, επιχειρήθηκε να διορθωθεί η ανορθογραφία με την πρόσληψη-σήριαλ του Bad Boy Τζον Σάλεϊ. Το σχέδιο ήταν να αποκτήσει η ομάδα λάμψη Χόλιγουντ, αλλά όσα έγιναν τότε θύμισαν περισσότερο τσίρκο.

Οι επιλογές του 2020 υπαγορεύονται περισσότερο από την κορμοστασιά της αγελάδας, παρά από το «θέλω» του προπονητή και του προέδρου. Εφ’ όσον το ταμείον είναι μείον, βασικό κριτήριο είναι το κόστος, σε συνδυασμό φυσικά με τη συναισθηματική φόρτιση που ωθεί Έλληνες παίκτες να φορέσουν την πράσινη φανέλα για λιγότερα.

Η ίδια ιδιομορφία επιτρέπει στον Ολυμπιακό να ξαναδώσει τα χέρια με τον Σλούκα, ο οποίος υπό άλλες συνθήκες θα υπέγραφε σε πλούσιο σύλλογο της αλλοδαπής. Αλλά αυτά θα τα (ξανα)πούμε σε επόμενο σημείωμα.

Στον Παναθηναϊκό του 2020, οι Έλληνες που κάνουν τη διαφορά δεν είναι τόσο ο Παπαπέτρου και ο Μήτογλου, όσο ο Διαμαντίδης, ο Αλβέρτης και οι άνθρωποι που απαρτίζουν το προπονητικό τιμ (Βόβορας, Παππάς κ.α.).

Όλοι τους, μέχρι ενός, γεννημένοι για να περνούν απαρατήρητοι. Ο Παναθηναϊκός πέρασε στον καιρό των αοράτων! 

Όλες ανεξαιρέτως οι μέχρι τώρα κινήσεις δείχνουν γνώση και λελογισμένη χρήση του κουμπαρά. Εάν τα συμβόλαια του Νέντοβιτς, του Σαντ-Ρόος και των δύο ξένων που αναμένονται χωράνε στον προϋπολογισμό, μαζί με όλα τα υπόλοιπα, πρόκειται για έναν μικρό θρίαμβο.

Οι δύο παίκτες που προανέφερα είναι μονάδες για ομάδα μεγαλύτερη από αυτό που αρχικά φαινόταν ότι θα είναι ο νέος Παναθηναϊκός. Βεβαίως, σε κάθε ακριβή συμφωνία παρεισφρέει η υποψία ότι πίσω του κρύβεται το πορτοφόλι του Δημήτρη Γιαννακόπουλου.

Ο συγχωρεμένος πατέρας του έφερε επί χρόνια το παρατσούκλι «αόρατος». Προσέφερε γενναιόδωρα πριμ στην ομάδα (την ποδοσφαιρική, αρχικά), αλλά δεν εμφανιζόταν πουθενά, οπότε ουδείς φίλαθλος γνώριζε το πρόσωπό του, ελλείψει ιδιωτικής τηλεόρασης και διαδικτύου.

Όταν έγινε …ορατός, άλλαξε και τη μοίρα του τμήματος μπάσκετ. Υποθέτω ότι διαβάσατε για το δωράκι του Δημήτρη στην πρωταθλήτρια Ελλάδας ομάδα βόλεϊ του Παναθηναϊκού. «Τήρησε την υπόσχεση που είχε δώσει», διαβάζω στα σχετικά ρεπορτάζ.

Υποσχέσεις, όμως, έδωσε και στο μπάσκετ. «Θα κάνω το παν για την ομαλή μετάβαση στα νέα εποχή», είχε πει στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του.

Η επιστροφή του Ζακ Όγκαστ είναι μία δεύτερη, αλλά πρώτης τάξης ευκαιρία για να γίνει ο Ελληνοαμερικανός σέντερ «παίκτης Euroleague». Η διετία του στη Γαλατασαράι ήταν ενθαρρυντική, αλλά η προηγούμενη θητεία του στον Παναθηναϊκό απογοήτευσε τους αισιόδοξους.

Τα περυσινά στατιστικά του στο περυσινό Eurocup με τη Γαλατά είναι σχεδόν όμοια με τα αντίστοιχα της παρθενικής χρονιάς του, με την Ουσάκ στο BCL.

Πριν προφτάσει κανείς να ισχυριστεί ότι οι 13,4 πόντοι και τα 7,1 ριμπάουντ είναι εξαιρετική συγκομιδή για το Eurocup (που αναμφισβήτητα είναι), σας επισημαίνω ότι κάπου εκεί κυμάνθηκε ο προκάτοχος του Όγκαστ, Τζέικομπ Ουάιλι, με τα χρώματα της Γκραν Κανάρια στο Eurocup. Και ο Μπεν Μπεντίλ, με το Περιστέρι στο Champions League.

Για τον Ζακ Όγκαστ της Εθνικής Ελλάδας ας μην ανοίξουμε ακόμη συζήτηση. Ο παίκτης αποφεύγει να υπογράψει τα χαρτιά για την απόκτηση της υπηκοότητας, οπότε δεν έχει αποκτήσει δικαίωμα συμμετοχής. Ίσως να γίνει πιο δεκτικός, εφ’ όσον ρίξει άγκυρα για τα καλά στην πατρίδα της μαμάς του.

Θυμίζω ότι μόνο ένας από τους Όγκαστ, Ντόρσεϊ, Μήτρου-Λονγκ (και …Μπράμος) μπορεί να παίξει ανά πάσα στιγμή στην Εθνική Ελλάδας, αφού ο κανονισμός τους θεωρεί «νατουραλιζέ».

Ελπίζεται ότι κάποια στιγμή αυτός ο περιορισμός θα αλλάξει, ώστε να μεταγγιστεί σύσσωμο το νεανικό κουαρτέτο του Παναθηναϊκού στην «επίσημη αγαπημένη», χωρίς να μπλοκαριστεί ο πολύτιμος Τάιλερ Ντόρσεϊ. Στο Προολυμπιακό τουρνουά που κορονοϊού επιτρέποντος έρχεται, δεν περισσεύει κανείς.

Για το «τριφύλλι», στο μεταξύ, το μπίνγκο του καλοκαιριού ήταν η απόκτηση του Σαντ-Ρόος, ένα σιωπηρό ριφιφί για το οποίο δεν ακουγόταν το παραμικρό στην πιάτσα. Ο Κουβανός είναι ένα σπάνιο πολυεργαλείο, ικανό να λύσει γρίφους σε τρεις αν όχι τέσσερις θέσεις της πεντάδας: ένας νέος Σάτο, με πρόσθετες ικανότητες πλέι-μέικερ.

Παράλληλα, είναι εξαιρετικά αγαπητός, εργατικός και συνολικά θετικό στοιχείο στα αποδυτήρια. Στην ΑΕΚ, τον λάτρευαν οι πάντες.

Η περιφέρεια του Παναθηναϊκού μπορεί να έχασε τον αναντικατάστατο Νικ Καλάθη, αλλά ξεφορτώνεται τις αμυντικές τρύπες τύπου Φρεντέτ, αποκτά «μέγεθος» και έκρηξη, οπότε γίνεται μία πρώτη γραμμή αντίστασης πριν η μπάλα φτάσει στα πιο ευάλωτα μετόπισθεν.

Όταν δεν υπήρχε χρήμα για τους ούτως ή άλλως δυσεύρετους αθλητικούς ψηλούς, το κέντρο βάρους της άμυνας μετατοπίζεται πιο έξω. Για να το πω διαφορετικά, ο Καλάθης θα ένιωθε πανευτυχής, εάν είχε δίπλα του τον Σαντ-Ρόος αντί του Φρεντέτ και πίσω του τον Λαπροβίτολα αντί του Ράις.

Ο Αργεντινός είναι ένας Λεκάβιτσιους με περισσότερο μπόι και μεγαλύτερη ποιότητα. Και με στόφα πρωταγωνιστή, όπως απέδειξε ντυμένος στα μαυροπράσινα της Μπανταλόνα. 

Κοντολογίς, ο νέος Παναθηναϊκός μπορεί να αποδειχθεί ανώτερος του αναμενομένου, ιδίως αν αντέξουν τα γυάλινα πόδια του Νέντοβιτς. Η πρόοδος των τριών Ελλήνων ψηλών θα είναι κλειδί για τις μάχες των αιθέρων, ενώ θα χρειαστεί ένα «stretch four» για να συμπληρωθεί η γραμμή κρούσης.

Βεβαίως, όσοι ονειρεύονται ευρωπαϊκά μεγαλεία κινδυνεύουν να πέσουν από τα σύννεφα και να χτυπήσουν άσχημα το ξερό κεφάλι τους.

Το πρώτο βήμα προς το αύριο θα είναι να χτιστεί ο νέος πυρήνας της ομάδας, να εδραιωθεί η αγωνιστική της ταυτότητα, να επανέλθει η ηρεμία και να αναδοθεί από το ΟΑΚΑ άρωμα υγείας.

Ίσως είναι πιο ρεαλιστικό να ποντάρει κανείς σε μία Άλμπα ή Βιλερμπάν αλα-ελληνικά, παρά στην αναγέννηση της υπερδύναμης. Η αυτογνωσία είναι ο καλύτερος σύμβουλος.