Η Εuroleague πασχίζει φιλότιμα να ολοκληρώσει τη φετινή σεζόν, σε μια άρρωστη Ευρώπη που βυθίζεται σε οικονομική κρίση

Μπάσκετ με μάσκες και γάντια

Ο Νίκος Παπαδογιάννης πιστεύει ότι τα πλάνα για ομαλή συνέχιση της Εuroleague μπορεί να γίνουν έρμαιο των ανέμων.

Μπάσκετ με μάσκες και γάντια

Την ερχόμενη Δευτέρα συμπληρώνεται μήνας από το τελευταίο ματς Εuroleague πριν το ξέσπασμα της πανδημίας. Στην πραγματικότητα, βέβαια, η κλεψύδρα της διακοπής θα πρέπει να ξεκινήσει όχι από τις 6 Μαρτίου, αλλά από την εβδομάδα που ακολούθησε.

Oμάδες επιβιβάστηκαν σε αεροπλάνα και ταξίδεψαν, άλλες ετοίμασαν τα γήπεδά τους για διεξαγωγή αγώνων με ημίμετρα, ορισμένες πούλησαν εισιτήρια με ενθουσιασμό, ενώ υπήρξαν και κάποιες που αρνήθηκαν να παίξουν.

Περισσότερο από όλους, ταλαιπωρήθηκε ο Ολυμπιακός, ο οποίος ταξίδεψε κλήθηκε αρχικά να ταξιδέψει στο Μιλάνο της κρίσης, έπειτα πέταξε για το Βερολίνο και τελικά επέστρεψε άπραγος στη βάση του, για ένα ματς που δεν έγινε ποτέ.

Θα βρισκόμασταν, σήμερα, στο τελευταίο βιράζ. Η κανονική περίοδος είχε προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί στις 10 Απριλίου, ενώ τα πλέι-οφ θα ξεκινούσαν στις 21 του μήνα και το final-4 είναι προγραμματισμένο για τις 22-24 Μαϊου στην Κολωνία.

Γράφω «είναι», επειδή η Euroleague δεν το έχει ακυρώσει ακόμη. «Αναστολή όλων των αγώνων μέχρι νεωτέρας», είναι η επίσημη γραμμή.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το σχέδιο του Μπερτομέου και των μετόχων (δηλαδή των ομάδων) είναι να γίνει η σεζόν λάστιχο και να ολοκληρωθεί στα μέσα του καλοκαιριού, εάν χρειαστεί. Αυτό που κάνουν και στο ποδόσφαιρο.

Η αναβολή των Ολυμπιακών Αγώνων και των Προολυμπιακών τουρνουά ευνόησε το ξεχειλωμένο χρονοδιάγραμμα, ενώ τα εθνικά πρωταθλήματα των εμπλεκόμενων ομάδων παραμένουν μετέωρα.

Το πιθανότερο είναι να κλειδωθούν αυτά στο χρονοντούλαπο. Ήδη έγινε το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, σε χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα.

Όσο δεν υπάρχει διάταγμα για τερματισμό της σεζόν στην Euroleague, οι 18 είναι υποχρεωμένοι να κρατούν τους παίκτες σε ετοιμότητα, χωρίς να ακυρώνουν συμβόλαια και χωρίς να αποδεσμεύουν αθλητές.

Από αυτή την άποψη, ο Παναθηναϊκός ήταν ο «τυχερός» της υπόθεσης, αφού βρήκε πάτημα για να ξεφορτωθεί το βαρύ συμβόλαιο του Ρικ Πιτίνο χωρίς πραγματικές επιπτώσεις.

Τα κερδισμένα μηνιάτικα του Αμερικανού ήταν μία χρήσιμη ένεση για το ταμείο, που ελλείψει εσόδων βγάζει αράχνες. Όπως και στις άλλες ομάδες.

Η Εuroleague λειτουργεί ως κερδοσκοπική εταιρία και πολύ σωστά. Το κριτήριο των επιλογών της δεν είναι κάποια άυλη και αόριστη ευημερία του μπάσκετ, αλλά το bottom line όπως λένε οι καπιταλιστές: το κρίσιμο κλάσμα εσόδων-εξόδων.

Η ακύρωση της σεζόν που προσέκρουσε στα βράχια του κορονοϊού θα έχει αξιοσημείωτο οικονομικό κόστος, από τα συμβόλαια που αφορούν χορηγίες, τηλεοπτικά και εμπορικά δικαιώματα, ρήτρες γηπέδων, αποζημιώσεις κ.ο.κ. 

Δεν μιλάμε βεβαίως για μεγέθη Ολυμπιακών Αγώνων ή Φόρμουλα 1, ωστόσο η χασούρα θα είναι δυσβάσταχτη, ακόμα και με σημερινά δεδομένα. Πόσο μάλλον, σε συνθήκες πανευρωπαϊκής οικονομικής κατάρρευσης. 

Η Εuroleague δεν μπορεί να ποντάρει (όπως η FIBA) στη στήριξη οργανισμών όπως η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ή σε επί μέρους κρατικές επιχορηγήσεις.

Η πρόοδός της βασίζεται αποκλειστικά στα λειτουργικά έσοδα.  Όταν η μηχανή πάψει να παράγει ζεστό χρήμα, το θωρηκτό ξεμένει από καύσιμο και ακινητοποιείται στη μέση του δρόμου.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με το ΝΒΑ, το οποίο ωστόσο είναι χτισμένο σε έδαφος πολύ πιο στέρεο. Η σοσιαλίζουσα Ευρώπη δεν είναι Αμερική για να ευδοκιμούν χωρίς λίπασμα στο έδαφός της οι upstart επιχειρήσεις-μαμμούθ.

Όποιος πιστεύει το ευρωπαϊκό μπάσκετ κορυφής θα παραμείνει εύρωστο χωρίς τους λεφτάδες που το χρηματοδοτούν στην Τουρκία, στη Ρωσία, στην Ελλάδα και αλλού μάλλον ζει στα σύννεφα.

Παγιδευμένη στους δυσοίωνους ανέμους της εποχής, η Εuroleague θα κληθεί πολύ σύντομα να πιάσει τη σφαίρα με τα δόντια και να απορροφήσει τη ζημιά εκούσα άκουσα.

Όσο και αν είναι κατανοητή και εν πολλοίς απαραίτητη η αισιοδοξία, είναι δύσκολο να πιστέψει κάποιος ότι χώρες μακελεμένες όπως η Ισπανία και η Ιταλία θα παίξουν μπάσκετ -ή οτιδήποτε άλλο- μέσα στο επόμενο τρίμηνο.

Νομίζω ότι ο τερματισμός της σεζόν είναι το μοναδικό ρεαλιστικό σενάριο, εκτός αν αποφασιστεί ρηξικέλευθη -και ελαφρώς ανορθόγραφη- πρωτοβουλία σαν αυτή του Basketball Champions League.

Χωρίς μια επανάσταση τέτοιου είδους, δεν θα ανακηρυχθεί πρωταθλητής για την ταλαίπωρη περίοδο 2019-20, παρά την προφανή υπεροχή της Αναντολού Εφές.

Υπεροχή τον Φεβρουάριο δεν συνεπάγεται πάντοτε υπεροχή τον Μάιο. Πόσο μάλλον τον Ιούλιο, στην μετά την πανδημία εποχή.

Μπορεί κάποιες χώρες να επικύρωσαν ως τελική τη νυν βαθμολογία των εθνικών πρωταθλημάτων τους, αλλά τέτοιου είδους αποφάσεις δεν θα αντέξουν σε κανένα δικαστήριο, αθλητικό ή άλλο. Ιδίως όσες ελήφθησαν μονομερώς ή χωρίς ομοφωνία.

Για διοργανώσεις που περιλαμβάνουν τη διεξαγωγή πλέι-οφ, είναι παράλογο να προκύψει ο πρωταθλητής από την κανονική περίοδο, ημιτελή μάλιστα.

Νομικά, η Εuroleague έχει ένα «πλεονέκτημα», σε σύγκριση με τα κατά τόπους πρωταθλήματα: δεν προβλέπει υποβιβασμό ομάδων. Τουλάχιστον όχι με αγωνιστικά κριτήρια.

Δεν πρόκειται λοιπόν να προσβληθεί από κάποιον χρεοκοπημένο ουραγό τυχόν επικύρωση της τωρινής βαθμολογίας, εφ’ όσον αποφασιστεί τέτοιο πράγμα (που δεν το βλέπω).

Ωστόσο υπάρχει η παράμετρος του Eurocup, του οποίου ο νικητής προβιβάζεται για έναν χρόνο στην πολύ πιο κερδοφόρο Εuroleague. Τι θα γίνει με αυτό;

Το μέχρι τώρα δείγμα γραφής αφήνει να εννοηθεί ότι οι όποιες αποφάσεις θα είναι κοινές για τις δύο αδελφές διοργανώσεις, με γνώμονα την -στο μέτρο του εφικτού- οικονομική σιγουριά.

Γιατί να μη προσφύγει στα δικαστήρια π.χ. ο Προμηθέας, εάν δοθεί κατ’ απονομή το εισιτήριο για την Euroleague λ.χ. στην Παρτίζαν, που τελείωσε τη β’ φάση του Eurocup με το καλύτερο ρεκόρ;

Ή ο ...ΠΑΟΚ με τον Άρη, εάν πέσει σήμερα η αυλαία της δικής μας Basket League με οριστικοποίηση της υπάρχουσας βαθμολογίας; 

Όπως γίνεται αντιληπτό, τα ζητήματα είναι πολλά, περίπλοκα και όχι απαραίτητα εστιασμένα στο αγωνιστικό σκέλος.

Σε παρόμοιο αδιέξοδο βρίσκονται η UEFA, οι εύρωστες ποδοσφαιρικές λίγκες τα Ευρώπης, οι κατά τόπους Ομοσπονδίες όλων των αθλημάτων και κάθε είδους αθλητικό μαγαζί, μεγάλο ή μικρό.

Η μοναδική αρχή που έδωσε μια κάποια λύση ήταν -κάπως απρόσμενα- η FIBA, με τη μετάθεση της τελικής φάσης του ΒCL για το φθινόπωρο, με αλλαγή μάλιστα του συστήματος διεξαγωγής.

Θα ακολουθήσει άλλος το παράδειγμά της ή θα τηρηθεί στάση αναμονής μέχρι τελικής πτώσης όλων των ενδιαφερομένων;

«Πρώτα θα έρθει το τέλος του κόσμου και μετά θα βγει πρωταθλητής Ευρώπης ο Εργκίν Αταμάν», αστειευόμασταν ένα Σαββατόβραδο του Μαϊου, κουτσοπίνοντας βάσκικες μπίρες υπό το θολό αλλά άγρυπνο βλέμμα της Τζάνις Τζόπλιν, στο μπαρ Οxido στη Βιτόρια.

Προφήτης έπρεπε να γίνω εγώ, αδικούμαι στη δημοσιογραφία.