Παναθηναϊκός: Ποιος να πει, τι, σε αυτήν την ομάδα;

• Η άμυνα κερδίζει τα πρωταθλήματα
• Ο «εγκλωβισμός» του Ναν και ο μύθος που καταρρίφθηκε
• Ο MVP και ο... κρυφός MVP
• Και τώρα... Άμπου Ντάμπι

Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή; Ε, σιγά μην έλειπε ο Πρωταθλητής Ευρώπης από το Final Four της Euroleague. Σιγά μην απουσίαζε ο Παναθηναϊκός AKTOR από το Άμπου Ντάμπι. Θα είναι εκεί. Για να διεκδικήσει το 8ο τρόπαιο της ιστορίας του. Για να συνεχίσει αυτό που ξεκίνησε πριν από έναν χρόνο στο Βερολίνο. Για να προσπαθήσει να φτάσει στην πρώτη «back to back» Euroleague της ιστορίας του. Δύσκολο; Φυσικά! Ακατόρθωτο; Σε καμία περίπτωση. Μιλάμε για τον κάτοχο του τίτλου!

Η αλήθεια είναι ότι ήταν δύσκολο να ταξινομηθούν οι σκέψεις μου και να μπουν σε μια σειρά ύστερα από όλα όσα είδαμε και στο Game 5 της σειράς με την Έφες. Της συγκλονιστικής και άκρως ενδιαφέρουσας και συναρπαστικής σειράς θα συμπληρώσω. Αν μη τι άλλο οι δύο ομάδες πρόσφεραν πολλές συγκινήσεις, αμφίρροπα παιχνίδια, ματς που έσπαγαν καρδιές, ματς τα οποία θα μνημονεύουμε για πολύ καιρό ακόμα στην ιστορία των playoffs.

Η άμυνα κερδίζει τα πρωταθλήματα

Λίγο – πολύ η Αναντολού πιστοποίησε στη σειρά αυτό που περιμέναμε. Δεν ήταν καθόλου τυχαίες οι εμφανίσεις της το τελευταίο δίμηνο και ήταν μακράν της δεύτερης η πιο φορμαρισμένη ομάδα των playoffs. Θυμάστε τι έγραφα και ξαναέγραφα λίγο πριν από τέλος της κανονικής περιόδου; Ότι δεν ήθελα για τον Παναθηναϊκό στα playoffs α) την Ρεάλ Μαδρίτης λόγω εμπειρίας, ονόματος και ποιότητας πολλών παικτών και β) την Αναντολού Έφες γιατί θεωρούσα ότι δεν ταίριαζε καθόλου στην ομάδα του Άταμαν.

Ε θεωρώ ότι αποδείχθηκε περίτρανα. Όπως δεν του ταίριαζε πέρυσι η Μακάμπι, έτσι και φέτος δεν του ταίριαζε η Έφες. Η τουρκική ομάδα χρειάστηκε να... βγάλει το λάδι των «πρασίνων» μέχρι να εξασφαλίσουν την μεγάλη πρόκριση στο Final Four. Καλά διαβασμένη, πλήρως προετοιμασμένη πνευματικά και αγωνιστικά και πανέτοιμη για την μεγάλη ζημιά. Άλλωστε δεν... ήθελε και πολύ. Και ξέρετε. Όταν μια ομάδα επιστρέφει από το -23 και φτάνει το παιχνίδι στη μία κατοχή, αυτομάτως αλλάζει όλη η ψυχολογία και όλο το «mindset» και των δύο ομάδων.

Ναι μεν η Έφες πήρε το μομέντουμ και έδειχνε έτοιμη για την ολική ανατροπή αλλά όπως λένε και οι Αμερικανοί «οffense sells tickets. Defense wins championships», ήτοι ότι η επίθεση φέρνει τα εισιτήρια και τον κόσμο στο γήπεδο αλλά η άμυνα κατακτά τα πρωταθλήματα. Θυμηθείτε και πέρυσι. Όταν η άμυνα των «πρασίνων» έσφιγγε πιο δυνατά και από την καλύτερη μέγγενη του κόσμου, έφτασαν στο σημείο να σκαρφαλώσουν στο υψηλότερο σκαλί του ευρωπαϊκού βάθρου με την κατάκτηση της Euroleague. Ε δεν είναι λογικό και επόμενο να θέλουν να κάνουν το ίδιο και φέτος;

Ο «εγκλωβισμός» του Ναν και ο μύθος που καταρρίφθηκε

Και στη σειρά αποδείχθηκε και κάτι ακόμα, το οποίο σβήνει και ένα μεγάλο αφήγημα. Ποιο είναι αυτό το αφήγημα; Ότι ο Παναθηναϊκός είναι ο Ναν! Ότι αν δεν υπήρχε ο Ναν ή αν δεν παίζει καλά ο Ναν, τότε οι «πράσινοι» δεν θα ήταν η ίδια ομάδα που θα έφτανε έως το αβαντάζ της έδρας και ούτε που θα... σκεφτόταν να διεκδικήσει την πρόκριση στο Άμπου Ντάμπι. Ε, στη σειρά με την Έφες αυτός ο μύθος καταρρίφθηκε πανηγυρικά.

Παναθηναϊκός δεν είναι μόνο ο Ναν. Απλούστατα όταν παίζει καλά ή πολύ καλά, αυτομάτως απλοποιείται και η κατάσταση για την ομάδα του. Ο Αμερικανός ίσως και να πέρασε τις χειρότερες 20 ημέρες της φετινής σεζόν. Επαναλαμβάνω και λέω. Λόγω της Έφες και της εξαιρετικής αντιμετώπισής του. Δεν τον άφησε ποτέ να νιώσει άνετα. Ε, και; Τι σημαίνει αυτό ; Ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις; Δόξα τω Θεώ το ρόστερ του Παναθηναϊκού «σφύζει» από ποιότητα. Δεν παίζει καλά ο Ναν; Υπάρχουν και άλλοι παίκτες. Υπάρχουν και άλλοι για να τον καλύψουν και να του πουν «We've got your back».

Για ένα ακόμη μας των playoffs ο Αμερικανός ήταν άστοχος με αποτέλεσμα να κλείσει τη σειρά των πέντε αγώνων έχοντας μόλις 43% στα δίποντα με 18/42 και 24% στα τρίποντα με 8/33. Έγραφα πριν από το ματς ένα κείμενο για το πώς έχει καταφέρει η Έφες να περιορίσει την δράση του. Και αποδείχθηκε ότι σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση. Και δεν ήταν μία ή δύο κακές βραδιές του Ναν, αλλά ήταν ο κανόνας στην συγκεκριμένη σειρά. Τώρα, το τι θα κάνει στο Final Four, αυτό είναι αλλουνού παπά Ευαγγέλιο.

Ο MVP και ο... κρυφός MVP

Και μιας και ανέφερα ΚΑΙ άλλους πρωταγωνιστές. Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, Ντίνος Μήτογλου, Τζέριαν Γκραντ και τώρα Γουένιεν Γκέιμπριελ και κυρίως Τσέντι Όσμαν. Ο Τούρκος φόργουορντ είναι η επιτομή της έκφρασης «μην βιάζεσαι να κρίνεις τον άλλον». Φαντάζομαι θυμάστε τα πόσα... άκουγε ο Όσμαν για το μέτριο έως και κακό κάποιες φορές ξεκίνημά του στη σεζόν. Εύκολο είναι για κάποιον να προσαρμοστεί από τη μια μέρα στην άλλη έχοντας επιστρέψει στην Ευρώπη ύστερα από επτά σερί χρόνια στο NBA;

Ρητορικό το ερώτημα. Την περίπτωση του Χουάντσο μάλλον θα την ξέχασε πολύ κόσμος. Και εκείνος στο πρώτο εξάμηνο έμοιαζε με... άλλον παίκτη από αυτόν που είναι τώρα. Δηλαδή τον κανονικό Ερνανγκόμεθ. Στο ξεκίνημα της παρουσίας του στον Παναθηναϊκό ήταν κάποιος άλλος. Κάποιος σωσίας του. Πάντως όχι εκείνος. Δέχθηκε κριτική ο Ισπανός. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Όμως βλέπετε ποιος είναι τώρα και πόσο επιδραστικός είναι στην ομάδα του ;

Ε, μια από τα ίδια και με τον Όσμαν. Τι περιμένατε δηλαδή; Να πέργανε πάνω απ' όλους και να σκόραρε από τις πρώτες του εβδομάδες στον Παναθηναϊκό; Ε, σοβαροί να είμαστε. Τον βλέπετε τώρα; Βγάζει τρομερή ενέργεια και στις δύο πλευρές του παρκέ, είναι για εμένα ο καλύτερος παίκτης της Euroleague στο coast to coast, πάει δυναμικά στα ριμπάουντ και έχει φτάσει στο σημείο να αποτελεί βασικό και αναντικατάστατο μέλος της ομάδας.

Εκείνος; Δέθηκε με τους «πράσινους» σαν να είχε... αφίσες του Διαμαντίδη και του Αλβέρτη στο εφηβικό του δωμάτιο και έμαθε τα συνθήματα καλύτερα και από τους οργανωμένους στο πέταλο του ΟΑΚΑ. Πραγματικά το να τραγουδήσει σε άπταιστα ελληνικά το «Άμπου Ντάμπι θα έρθω, Πανάθα για εσένα» δείχνει και το τρομερό του «δέσιμο» με τον οργανισμό του Παναθηναϊκού. Και δεν είναι κάτι που το κάνει για να είναι αρεστός. Σε καμία περίπτωση. Βγαίνει από μέσα του. Το γουστάρει. Και αυτό το(ν) κάνει πολύ πιο σημαντικό.

Ο Τσέντι Όσμαν ήταν μακράν του δεύτερου ο MVP της σειράς των playoffs. Είχε 17.2 πόντους κατά μέσο όρο και 4 ριμπάουντ, ενώ σούταρε με 57% στα δίποντα, 38% στα τρίποντα και 78% στις βολές. Τι άλλο να έκανε απέναντι στους συμπατριώτες του και την «πάλαι ποτέ» ομάδα του. Σπαθιά να κατάπινε; Εκτός και εάν τα... κατάπιε σε κανένα τάιμ άουτ και δεν τον πήραμε πρέφα.

Και αν το ταλέντο του Τούρκου ξεχειλίζει και οι ηγετικές του ικανότητες είναι πολύ πλούσιες , στο Game 5 ο κρυφός MVP των «πρασίνων» δεν ήταν άλλος από τον Γουένιεν Γκέιμπριελ. Αυτός και αν... κατάπιε σπαθιά. Τα έβαζε συνέχεια με ΟΛΗ τη frontline της Έφες. Πηδούσε σε ΟΛΑ τα ριμπάουντ. Κυνηγούσε ΟΛΑ τα hustle plays. Έβαζε το κορμί του στη φωτιά. Έβγαλε αμυνάρες! Έπαιζε και για τον απόντα Λεσόρ. Και για τον μετριότατο -στο Game 5- Γιούρτσεβεν. Μόνος του. Μπορεί να μην σφύζει από μπασκετικό ταλέντο αλλά στα αμυντικά του καθήκοντα, στο πόσο «μαχητής» είναι, δεν χωρεί καμία αμφιβολία. Και αν ο Παναθηναϊκός είχε την μεγάλη διαφορά και δεν χρειάστηκε να βρεθεί πίσω στο σκορ, το οφείλει στον Νοτιοσουδανό και στις αμυνάρες (ξαναλέω) που έβγαζε καθ' όλη τη διάρκεαι του αγώνα.

Και τώρα... Άμπου Ντάμπι

Κάπως έτσι ο Παναθηναϊκός θα βρεθεί για δεύτερη σερί χρονιά στο Final Four της Euroleague όπου θα κληθεί να κάνει κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ στην ιστορία του, παρά τα επτά ευρωπαϊκά του τρόπαια. Να φτάσει σε «back to back» κατάκτηση του τροπαίου. Βέβαια μέχρι το ταξίδι στο Άμπου Ντάμπι μεσολαβούν δύο εβδομάδες.

Ένα διαστημα όπου οι «πράσινοι» θα πρέπει να «καθαρίσουν» τελείως το μυαλό τους, να «ξεμουδιάσουν» με τους ημιτελικούς κόντρα στον Προμηθέα και παράλληλα να κάνουν και focus στον ημιτελικό με τη Φενέρμπαχτσε. Όπως και πέρυσι. Οιωνός νέου τίτλου; Λέτε; Θεωρώ ότι φέτος η Φενέρ είναι ΠΟΛΥ καλυτερη σε σχέση με πέρυσι και τα πράγματα θα είναι ακόμα πιο δύσκολα για την ελληνική ομάδα.

Όσο για τον τελικό και το ενδεχόμενο ελληνικού τελικού για πρώτη φορά στην ιστορία δεν χρειάζεται να πούμε κάτι ακόμα. Να είμαστε καλά, να προκριθούν και οι δύο στον τελικό της 25ης Μαΐου και από το βράδυ της 23ης Μαΐου, εδώ θα είμαστε για να τα πούμε. Τώρα προέχουν οι ημιτελικοί. Και λέω ότι φέτος το έργο των «πρασίνων» θα είναι πολύ πιο δύσκολο καθώς αποτελεί πλήγμα ο Ματίας Λεσόρ. Μιλάμε για τον καλύτερο σέντερ της Euroleague, έτσι;

Κρατάω ωστόσο ένα ανοικτό παράθυρο. Μικρό αλλά ανοικτό. Μήπως και αγωνιστεί ο Γάλλος. Προσέξτε. ΑΝ τον δούμε στην ομάδα, αυτό σημαίνει ότι ιατρικά είναι 100% έτοιμος (που είναι και τώρα βάσει των όσων ακούγονται...) ενώ θα έχει πάρει και ρυθμό μέσα από τις ομαδικες προπονήσεις που θα ξεκινήσει σιγά-σιγά να κάνει. Και φανταστείτε ΑΥΤΟΝ τον Παναθηναϊκό, ΜΕ τον Λεσόρ.

Το σίγουρο είναι ότι αξίζουν πολλά πολλά συγχαρητήρια σε όλοκληρο τον οργανισμό του Παναθηναϊκού. Η δουλεια κάποια στιγμή θα φανεί. Ακόμα και αν υπάρχουν πολλά προβλήματα. Ακόμα και αν υπήρχαν στιγμές που μετά βίας συμπληρωνόταν 10άδα. Η καρδιά, το σθένος, το μέταλλο και ο χαρακτήρας του Πρωταθλητή Ευρώπης είναι εδώ Και θα είναι και στο Άμπου Ντάμπι. Πραγματικά, ποιος να πει, τι σε αυτήν την ομάδα;