Εθνική Εφηβων: Έπεσε στην... λούμπα του «εχθρός του καλού, είναι το καλύτερο»!

Στο πρώτο υστερόγραφο του απολογιστικού σημειώματος για την πορεία της Εθνικής Νέων (5η θέση), ο υπογράφων σας είχε προϊδεάσει για το προαίσθημα που είχε σχετικά με την συνολική παρουσία των μικρών αντιπροσωπευτικών μας ομάδων στα ετήσια Πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα των αντίστοιχων ηλικιακών κατηγοριών.

Το εντυπωσιακό με την εφήβων, που έκανε τα εύκολα... δύσκολα και στη συνέχεια τα δύσκολα... εύκολα, πριν «χύσει την καρδάρα με το γάλα» που γέμισε στην μεγαλύτερη διάρκεια του προημιτελικού με την Ισπανία (καταραμμένος αντίπαλος), είναι ότι με τις εμφανίσεις της στο Τρεντίνο έδειξε ότι θα μπορούσε κάλλιστα να ανέβει ακόμη και στο τρίτο σκαλί του βάθρου!

Μία επιτυχία που αν ερχόταν, πέραν της μεγάλης σπουδαιότητάς της, θα ισοδυναμούσε και με κάτι σαν... θεία δίκη! Ωστε η φουρνιά των γεννηθέντων το 2008 να «έπαιρνε πίσω το αίμα της» από τους Ίβηρες για το μετάλλιο που έχασε μέσα από τα χέρια της, πριν δύο χρόνια στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα παίδων στην Κρήτη.

Πριν μπούμε, όμως, σε μία πιο ενδελεχή ανάλυση, θα πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν ότι η 6η θέση που κατέλεβαν τελικά οι διεθνείς του Βασίλη Σκροπολίθα ήταν τελικά ένα μάλλον δίκαιο αποτέλεσμα.

Πολύ απλά γιατί αντί της νίκης (78-77) που ήρθε στις λεπτομέρειες στο χιαστί παιχνίδι με την Σερβία, η ομάδα μας θα μπορούσε να είχε χάσει και να είχε βρεθεί στο 9-16, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την επίδραση του καταρρακωμένου ηθικού, το οποίο θα την συνόδευε στα παιχνίδια κατάταξης!

Ταυτόχρονα, όμως, στις λεπτομέρειες χάθηκε και η πρόκριση στην 4άδα, που θα είχε εξασφαλίσει στην συγκεκριμένη ηλικία την συμμετοχή της στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα κάτω των 19 ετών που θα γίνει του χρόνου στην Τσεχία.

Ωστόσο, όταν χάνεις διψήφιες διαφορές σε τρία διφορετικά παιχνίδια (με Ισραήλ από το +12, με Γαλλία από το +10 και με Ισπανία από +29!) μέσα σε έξι μέρες, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν δικαιούσαι μετάλλιο!

Συμπερασματικά, λοιπόν και τηρουμένων αναλογιών που δεν λαμβάνουμε συχνά υπ' όψιν, η 6η θέση βάζει θετικό πρόσημο στην συνολική προσπάθεια και ίσως τελικά να ήταν αυτή που μας ταίριαζε περισσότερο.

Και γιατί η Γερμανία μας βρήκε «σβηστούς» και μας διέλυσε στο τελευταίο παιχνίδι κατάταξης, αλλά κυρίως γιατί σε αυτές τις ηλικίες υπάρχουν 10-11 ομάδες που δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους κι εμείς ήρθαμε 6οι, διαθέτοντας λιγότερο μέγεθος και χαμηλότερη στάθμη στην αθλητικότητα και το ατόφιο ταλέντο από τους περισσότερους αντιπάλους μας.

Και η παραπάνω διαπίστωση οδηγεί σε ένα credit, που επί το πλείστον δεν αναγνωρίζεται για την δουλειά που γίνεται όλη την σεζόν στο αναπτυξιακό πρόγραμμα (Ντικούδης και Παπαδόπουλος σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος) και η οποία έχει μεγάλο συντελεστή δυσκολίας.

Επειδή, όμως, η ουσιαστική επιτυχία στις μικρές Εθνικές ομάδες ισούται κατά βάση με τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό παικτών που θα μας απασχολήσουν για αρκετά χρόνια στο ανδρικό επίπεδο, δεν ήταν λίγα τα παιδιά που έκαναν αισθητή την παρουσία τους. Και σε αυτό έπαιξε ρόλο το ότι η αγωνιστική λειτουργία του συγκεκριμένου συνόλου ήταν περισσότερο ατομοκεντρική και και λιγότερο αποτέλεσμα συνεργασιών.

Πρώτος και καλύτερος ο Χατζηλάμπρου, που είχε την πιο πληθωρική παρουσία και αν η Ελλάδα έμπαινε στις 4 καλύτερες ομάδες, θα διεκδικούσε θέση στην καλύτερη πεντάδα του τουρνουά. Ο Χιώτης διεθνής forward των «κιτρινόμαυρων», φάνηκε ότι έχει δουλέψει αρκετά στο σώμα του, ενώ η σεζόν στον National League 2 (με την φανέλα του Ερμή Λαγκαδά, που λειτούργησε ως θυγατρική του Άρη), τον βοήθησε στο κομμάτι της απόφασης, αλλά και της διεύρυνσης των επιλογων του στην επίθεση (μέχρι πέρυσι έδειχνε αρκετά μονοδιάστατος και βασιζόταν κατά κύριο λόγο στο μακρινό σουτ).

Το έντονο ενδιαφέρον που έχουν ήδη προκαλέσει σε αρκετά κολεγιακά προγράμματα οι εμφανίσεις του, καταδεικνύουν ότι εχει τα φόντα να μας απασχολήσει για μεγάλο διάστημα. Γι' αυτό και ο «αυτοκράτωρ» έσπευσε να τον κλειδώσει με ένα συμβόλαιο 3+1 χρόνων.

Από 'κει και πέρα, τόσο ο Θωμάκος, που από την περυσινή σεζόν του στο Περιστέρι φάνηκε ότι σωματικά ήταν το πιο έτοιμο από τα 12 παιδιά για το επόμενο επίπεδο και μπορεί να εξελιχθεί σε έναν αξιόλογο defensice stopper, όσο και ο Πούλος (ήταν η πιο ευχάριστη έκπληξη στο κομμάτι της εκτέλεσης και της δημιουργίας), έδειξαν πολύ ενθαρρυντικά στοιχεία.

Στην ίδια κατηγορία θα έβαζα και τον Μπιλιώνη, που μέχρι να τραυματισθεί άφησε θετικές εντυπώσεις και η απουσία του θεωρώ ότι μπορεί να στοίχισε στον προημιτελικό. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους διεθνείς είχαν καλές και κακές στιγμές, με εξαίρεση ίσως τον Σκληρό, από τον οποίο οι απαιτήσεις ήταν περισσότερες, κυρίως λόγω της εντυπωσιακής σωματικής του διάπλασης αλλά και των περισσότερων παραστάσεων που είχε από τους συμπαίκτες του.

Αντί επιλόγου, η Εθνική εφήβων άξιζε να βρίσκεται στην πρώτη εξάδα και τα κατάφερε κατά βάση χάρη στην αμυντική της προσέγγιση (4η στα ριμπάουντ, 5ο χαμηλότερο μέσο παθητικό και 6η στα μπλοκ)! Όταν ένιωσε ότι μπορούσε να κυνηγήσει το κάτι παραπάνω, μάλλον φοβήθηκε να το κάνει δικό της κι έτσι αρκέστηκε σε αυτό που της αναλογούσε.

Υγ.1: Πριν δύο χρόνια στα «Δύο Αοράκια», επτά από τα 12 παιδιά της εφετινής φουρνιάς του 2008, είχαν προηγηθεί με +11, πέντε λεπτά πριν από το τέλος του ημιτελικού με την Ισπανία και τελικά η ελληνική ομάδα ηττήθηκε (71-77) δεχόμενη ένα σερί 0-20 μέσα σε διάστημα 4'11”!

Υγ.2: Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για να χαρακτηρίσει κανείς το τουρνουά που έκανε ο MVP, Στεφαν Γιοκσίμοβιτς αλλά και τις έξτρα προσδοκίες που δημιούργησαν οι εμφανίσεις του (πρώτος σκόρερ με μ.ο. 23,1 πόντους και πρώτος στην αξιολόγηση). Έχοντας ήδη καθιερωθεί στην Εθνική ανδρών της χώρας του από τα 17 του χρόνια (ενηλικιώνεται στις 16/11), ο Σλοβένος ψιλόλιγνος (2,04) guard έδειξε ότι έχει τρομακτική επαφή με το καλάθι και αξιοσημείωτη ευχέρεια απόδοσης από τις θέσεις “1” έως “4”. Μακράν ό,τι καλύτερο έχει βγάλει η πρωταθλήτρια Ευρώπης (σε νέους και έφηβους φέτος) χώρα των 2,1 εκατομμυρίων σε πληθυσμό, μετά τον Λούκα Ντόντσιτς!

Υγ.3: Κρατήστε και το όνομα του 17χρονου μικρού αδελφού του Σαλιού Νιανγκ, ο οποίος πέρυσι έπαιξε στην Euroleague με την Βίρτους και φέτος θα παίξει στο NCAA με το Λουιζιάνα Στέιτ. O Πάπα Τσέικ Νιάνγκ ψηφίστηκε ως ο καλύτερος playmaker της διοργάνωσης με μ.ο. 16,1 πόντους & 3,6 ασίστ.

Υγ.4: Η εικόνα των παίδων στα φιλικά παιχνίδια, η αλήθεια είναι ότι επιτρέπει συγκρατημένη αισιοδοξία για ένα μετάλλιο. Έστω κι αν όλα δείχνουν ότι στο Πανευρωπαϊκό της Ρουμανίας (7-15 Αυγούστου) θα παραταχθούμε χωρίς δύο πολύ ταλαντούχα παιδιά (Βαρβαρίτης και Φαλού) που έχασαν την προετοιμασία λόγω τραυματισμών. Επειδή, όμως, πρόκειται για 16χρονα παιδιά καλό θα είναι να κρατησουμε μικρό καλάθι...