EuroBasket 2025, Εθνική: Κάν’τε το όπως ο Γιόκιτς και η παρέα του

Το φινάλε του παιχνιδιού της τρίτης θέσης των Ολυμπιακών Αγώνων, βρήκε τη Σερβία θριαμβεύτρια. Μια γλυκιά εκδίκηση από τους Γερμανούς για τη Μανίλα και τον τελικό του MundoBasket, την οποία χάρηκαν με την ψυχή τους. Από το λεωφορείο το οποίο τους μετέφερε, ως και την απονομή.

Κανονικοί… Balkan Boys, παρατάχθηκαν υπέρ το δέον χαρούμενοι στην απονομή των Ολυμπιακών Αγώνων. Τόσο σημαντικό ήταν για εκείνους. Και πώς να μην είναι άλλωστε; Πριν την έναρξη του φετινού EuroBasket, αν μας λέγανε ότι θα διεκδικήσουμε ένα μετάλλιο, το χάλκινο συγκεκριμένα, θα αγοράζαμε το σενάριο, ακόμα και αν μας έφερναν απέναντι την ίδια τη Σερβία.

Τα χρόνια ανομβρίας είναι πολλά και ένα μετάλλιο θα αποτελέσει δικαίωση για τα παιδιά που παλεύουν κάθε καλοκαίρι, αφήνοντας στην άκρη προβλήματα, οικογένειες, τραυματισμούς, καταπόνηση. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο με τα συμβόλαια των εκατομμυρίων, που δε μας χρωστάει τίποτα, πέραν από το άσβεστο πάθος του να κατακτήσει ένα μετάλλιο με τα γαλανόλευκα.

Ο Κώστας Παπανικολάου που ταξίδεψε ως τη Μανίλα, χιλιάδες χιλιόμετρα από την Αθήνα και τη νεογέννητη, τότε, κόρη του. Ο Κώστας Σλούκας των 35 Μαΐων, με μια πορεία κοινή, σαν αυτή του Παπανικολάου, από παιδιά ως τα ακροτελεύτια μπασκετικά τους χρόνια στην Εθνική.

Και τι δε θα ‘δινε η Εθνική να μοιάσει στον Γιόκιτς και την παρέα του. Για την ακρίβεια, ξέρουμε τι θα δώσει. Τα πάντα. Ο Γιάννης το είπε μετά τη Λιθουανία, ένα ακόμα. Και σήμερα που μιλάμε, ένα ακόμα μένει, το τελευταίο για να έρθει το μετάλλιο, απέναντι σε μια ομάδα που χαίρεσαι να βλέπεις πώς χαίρεται η ίδια το μπάσκετ.

Κάνοντας ο ίδιος τον δικηγόρο του διαβόλου, θα απαντήσω στο ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν να συγκρίνεται η χαρά των Σέρβων, οι οποίοι έφτασαν ένα «βάλ’το ρε Ντόμπριτς» μακριά από το να υποτάξουν ολόκληρη Team USA με ΛεΜπρόν, Κάρι και Ντουράντ, με τη δική μας; Γίνεται και παραγίνεται, εκτός και αν πιστεύουμε πως τα μετάλλια μας περισσεύουν και μπορούμε να χαρίσουμε και ένα. Όχι δα!

Χωρίς αυτό να σημαίνει πως η αναμέτρηση με τους Φινλανδούς είναι το τεστ στο οποίο πηγαίνεις αδιάβαστος και γράφεις άριστα. Μπορεί κάποιοι να θεωρούν πως για να κατακτήσεις ένα μετάλλιο, πρέπει να κερδίσεις όλες τις μπασκετικές δυνάμεις της Ευρώπης σε διαδοχικές βραδιές. Ας πρόσεχαν αυτοί που αποκλείστηκαν. Τον δρόμο μας τον φτιάξαμε με νίκες. Απέναντι στην Ιταλία και την Ισπανία. Εκτός και αν θεωρούμε πια δεδομένη και την τελευταία. Όχι δα, εις διπλούν!

Απέναντι στο Ισραήλ του εκπληκτικού Άβντια, που είχε πάρει το σκαλπ των Γάλλων στον όμιλο και τη Λιθουανία, η οποία με τα προβλήματά της απέκλεισε τους γηπεδούχους. Ναι, δε φτάσαμε ένα βήμα πριν να αποκλείσουμε την Team USA. Στην πραγματικότητα, δε θα ήταν και τόσο απρόσμενη μια ήττα από την Τουρκία. Τουναντίον, οι γείτονες έπαιζαν με τα λευκά την παρτίδα. Σε ταλέντο, μούσκουλα, λύσεις. Ακόμα και στον πάγκο, με τον Αταμάν να διαβάζει άψογα το παιχνίδι των Ελλήνων, τα μειονεκτήματά τους. Η πίεση στην μπάλα από τους αντιπάλους φάνηκε πως δημιουργεί μεγάλο ζήτημα από τα φιλικά. Η άμυνα στο ποστ έχει να κάνει και μα τα χαρακτηριστικά των παικτών. Από τη στιγμή που περιορίστηκε και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο στο… τείχος που έστησε ο Αταμάν, λιγόστεψε επικίνδυνα η άμμος στην κλεψύδρα.

Οι μεγάλες ομάδες κρίνονται, καλώς ή κακώς και από τον τρόπο που διαχειρίζονται τόσο την επιτυχία, όσο και την ήττα τους. Το EuroBasket δε σου δίνει μέρες για να σκεφτείς. Η βαριά ήττα και η κακή εικόνα με την Τουρκία πρέπει να ξεπεραστεί άμεσα, μιας και ο στόχος-ευκαιρία που απλώνεται μπροστά, παραμένει τεράστιος. Όχι εύκολος, ούτε μία βόλτα στο πάρκο και σίγουρα όχι όσο βατός νομίζουμε, όταν ακούμε Φινλανδία. Αλλά παραμένει τεράστιος.

Και αυτή η ομάδα διαθέτει τις προσωπικότητες για να αφήσει πίσω της μια κακή βραδιά. Ας το κάνει όπως η Σερβία στο Παρίσι, για να μη ζηλεύουμε στο τέλος τη χαρά τους.