Παίζουν καλό μπάσκετ, αλλά... θα παίξουν μπάσκετ;

Kαι ξαφνικά, σαν ανάσα φρεσκάδας και αισιοδοξίας από το πουθενά, έπεσε από τον ουρανό η Εθνική Εφήβων. Η Κ18 δηλαδή, που ξεκίνησε το δεύτερο «μικρό Ευρωμπάσκετ» του καλοκαιριού με 1-2 στον Όμιλο, αλλά νίκησε στο πρώτο νοκ-άουτ την ισχυρή Σερβία και θα διεκδικήσει πρόκριση στα προημιτελικά το απόγευμα της Πέμπτης, με αντίπαλο εκτός απροόπτου την αήττητη αλλά σε καμία περίπτωση αχτύπητη- Ισπανία.

Ναι, ξέρω. Το 2-2 του εναρκτήριου πενθημέρου δεν είναι δα για να τραγουδάει κανείς στις στέγες και στο κάτω κάτω η αντίστοιχη Εθνική Κ20 τερμάτισε 5η στο δικό της Ευρωμπάσκετ αλλά είδε κι έπαθε μέχρι να ακούσει μία καλή κουβέντα. Το γνώριμο δόγμα που επιμένει ότι «σε τέτοιες διοργανώσεις δεν μετράνε τα αποτελέσματα» βρίσκει πιστή εφαρμογή στα πεπραγμένα της Κ18 στο Τρεντίνο.

Το 2-2 θα μπορούσε κάλλιστα να είναι 4-0, αφού η ελληνική ομάδα έχασε δύο αγώνες (από πολύ δυνατούς αντιπάλους) κοροϊδίστικα. Απέναντι στο Ισραήλ δέχθηκε σερί 0-9 στο φινάλε και ηττήθηκε στην παράταση, ενώ κόντρα στη Γαλλία δέχθηκε σερί 0-10 στο τελευταίο πεντάλεπτο και έχασε στην εκπνοή.

Κάπως έτσι έπεσε στην 3η θέση του Ομίλου (και βρέθηκε αντιμέτωπη νωρίς με τους Σέρβους), ενώ μπορούσε να τερματίσει ακόμα και 1η. Σε αυτά τα δύο παιχνίδια κόστισε μάλλον η κόπωση, η οποία μεταφράστηκε σε πολλά χαμένα αμυντικά ριμπάουντ στα τελευταία λεπτά, όταν τα κορμιά των αντιπάλων κάνουν τη διαφορά.

Σήμερα, όμως, τελείωσαν τα αστεία. Η Εθνική μας έχανε με 8 πόντους στο ημίχρονο και κέρδισε με τo απατηλά «κλειστό» 78-77, κυριαρχώντας απόλυτα στο δεύτερο μέρος. Πλέον, έχει την ευκαιρία να αφήσει πίσω της το άχαρο ξεκίνημα και να διεκδικήσει ακόμα και διάκριση.

«Μπορούμε ακόμα και μετάλλιο», είχε δηλώσει ο αρχηγός Θωμάκος. Αυτή η θαρραλέα υπόσχεση με υποψίασε, αλλά εδώ που τα λέμε τα λόγια σε αυτές τις ηλικίες είναι πότε πότε φτηνά. Και πτερόεντα.

Η ουσία, τώρα, καταγεγραμμένη από τον ψυχάκια που κάθισε καλοκαιριάτικα και είδε και τα τέσσερα παιχνίδια των μικρών. Σε αυτό το ουχί ευκαταφρόνητο δείγμα γραφής υπάρχουν -διάσπαρτα έστω- στοιχεία που σπανίζουν στις ελληνικές Εθνικές ομάδες. Όχι απαραίτητα απαλλαγμένα από τις γνωσές παθογένειες.

Γκαρντ που βάζουν τη μπάλα στο καλάθι και που ψάχνουν η δική τους φάση, όπως ο Χρυσόστομος Χαζηλάμπρου του Άρη. Φόργουορντ με αθλητικότητα που κάνουν σωστά όλες τις δουλειές, όπως ο Αλέξανδρος Θωμάκος από το Περιστέρι. Ψηλοί που ποστάρουν, διαβάζουν σωστά το παιχνίδι και πασάρουν, όπως ο Αλέξανδρος Σκληρός του Προμηθέα. Χειριστές που δεν φοβούνται το σουτ και την πρωτοβουλία, όπως; ο Δημήτρης Πούλος, από τον Προμηθέα και αυτός, ή ο Βασίλης Χαρτώνας από την Ακαδημία 10.

Πάνω απ’ όλα, για να σταματήσω την ονοματολογία που ίσως αδικεί κάποιους, αθλητικότητα και σπουδαία ομαδική δυλειά στα ριμπάουντ, όπου (μολονότι δεν υπάρχουν ψηλοί-ψηλοί), το κοντέρ έγραψε +10 με τη Γαλλία, +2 με τη Σερβία, +19 στην εύκολη νίκη επί της Αυστρίας (αλλά -16από το Ισραήλ, που έχει ένα θηρίο τωνμ 2,11μ., τον Μούσις).

Επίσης ωραίες αλληλοκαλύψεις στα μετόπισθεν, συνεργασίες στην πλάτη της αντίπαλης άμυνας και γενικά καλή προπονητική καθοδήγηση από τον Βασίλη Σκροπολίθα. Αλλά αυτό δεν αποτελεί είδηση για ελληνική ομάδα.

Γεννημένοι το 2008 ή και το 2009 οι μάγκες με τα μπλε αν δεν πιάσατε το υπονοούμενο: πάει να πει, αγέννητοι όχι μόνο το ’87, αλλά και το 2005, όταν η Ελλάδα κατέκτησε το δεύτερο χρυσό ευρωπαϊκό μετάλλιο της ιστορίας της. Εάν νικήσουν και τους Ισπανούς στον προημιτελικό θα κάνουν ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, Σέρβοι και καπάκι Ισπανοί γαρ απέναντι, αλλά είπαμε, δεν είναι μόνο αυτό το ζητούμενο.

Το στοίχημα είναι, να γίνουν τα παιδιά άντρες και να μη χάσουν τον δρόμο. Σε έναν ιδανικό κόσμο, ο ηγέτης της Κ18 Χατζηλάμπρου (16,3 πόντοι, 7,3 ριμπάουντ, 38% στα τρίποντα στο Ευρωμπάσκετ Κ20) θα έβρισκε λεπτά συμμετοχής στον φιλόδοξο Άρη, έστω στους αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος. Πόσων χρονών ήταν ο Βασίλης Σπανούλης πήρε τις πρώτες ευκαιρίες της καριέρας του από τον Παναγιώτη Γιαννάκη στο Μαρούσι;