Εισιτήριο για Αμέρικα χωρίς επιστροφή

Πριν από ένα χρόνο τέτοιες μέρες, 16 Ιουλίου 2025, έγραφα ότι η τότε Εθνική Νέων, Κ20 για να συνεννοούμαστε καλύτερα, ήταν ερωτεύσιμη, μου θύμιζε την ομάδα που κατέκτησε τον παγκόσμιο τίτλο του 1995, και με έκανε να πιστεύω βάσιμα ότι (αντιγράφω verbatim) «το ελληνικό μπάσκετ –σε επίπεδο Εθνικής ομάδας- μπορεί να έχει στα χέρια του κάτι που μοιάζει με μέλλον».

Διότι, συμπλήρωνα, ο αιωνίως βιαστικός και αιθεροβάμων: «Τα ατομικά χαρακτηριστικά πολλών παικτών είναι ασυνήθιστα για ελληνάκια: μακρόστενα κορμιά, αθλητικότητα, τρέξιμο, γρήγορη εκτέλεση, καλούτσικο σουτ, μοντέρνο μπάσκετ, σε μία χώρα που (ορθώς) έχει μάθει δεκαετίες τώρα να καμουφλάρει τα κουσούρια της με διάβασμα του παιχνιδιού και με ομαδικό πνεύμα».

Έναν χρόνο αργότερα, παρακολουθώ την καινούρια Κ20, με παίκτες γεννημένους από το 2006 και δώθε, και συμπεραίνω ότι η περυσινή ενθαρρυντική εικόνα (μίας ομάδας που μολαταύτα τερμάτισε 6η στο Ευρωμπάσκετ, παρ’ όλο που έπαιζε εντός έδρας) οφειλόταν στην παρουσία μίας σειράς από αστεράκια τα οποία φέτος απουσιάζουν: Αβδάλας, Σαμοντούροφ, Λιοτόπουλος, Σπάρταλης, Toυλιάτος, Σούλης.

Κάποιοι ξεπέρασαν το ηλικιακό όριο, άλλοι πάλι όχι. Από την περυσινή Εθνική Κ20, που είχε τον ίδιο προπονητή, συνεχίζουν οι τότε 19χρονοι Παγώνης, Πατρίκης, Ροζακέας. Δηλαδή, οι τρεις καλύτεροι παίκτες της φετινής ομάδας.

Ναι, αλλά υπήρχαν κι άλλοι 2006άρηδες στο ερωτεύσιμο περυσινό σχήμα. Ο Νεοκλής Αβδάλας γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2006. Ο Λευτέρης Λιοτόπουλος στις 2 Αυγούστου 2006. Ο Στέφανος Σπάρταλης στις 27 Ιουλίου 2006. Ο Βενιαμίν Αμπόσι (που δεν έπαιξε στο Ηράκλειο λόγω τραυματισμού) στις 15 Ιανουαρίου 2006. Οι δύο πρώτοι, μάλιστα, έχουν φορέσει και τη φανέλα της Εθνικής Ανδρών. Πού βρίσκονται φέτος;

Εκεί που βρίσκονται και ο 2005άρης Σαμοντούροφ και ο 2004άρης Ζούγρης και κάμποσα άλλα Ελληνόπουλα της …διασποράς, να που: σε αμερικάνικα κολέγια. Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι προαναφερθέντες, κλήθηκαν στο πρόσφατο προσκλητήριο, άλλοι του Βασίλη Σπανούλη για τους αγώνες της Εθνικής Ανδρών με Ρουμανία και Πορτογαλία και άλλοι του Κώστα Παπαδόπουλου για το Ευρωμπάσκετ Νέων. Επικαλέστηκαν υποχρεώσεις και τρεχάματα με τα κολέγια, ή/και μικροτραυματισμούς.

Στην πραγματική ζωή θα μπορούσαν να ζητήσουν και δυνητικά να εξασφαλίσουν άδεια, αφού άλλωστε οι αγώνες των Εθνικών ομάδων έπεφταν εν πολλοίς σε μέρες σχολικών διακοπών. Σε μία τουλάχιστον περίπτωση, νεαρός διεθνής ανέβασε στόρυ από διακοπές στην Καραϊβική ανήμερα του τραυματικού αγώνα της Εθνικής Ανδρών με την Πορτογαλία.

Επιπρόσθετα, η σύνθεση της σημερινής Εθνικής Νέων, αυτής που ξεκίνησε το Ευρωμπάσκετ Κ20 στη Λιουμπλιάνα με ρεκόρ 1-2 στον Όμιλο και λογικά θα τερματίσει κοντά στην 9η θέση, είναι γεμάτη με κολεγιόπαιδα που με κάποιον τρόπο πήραν άδεια για να συμμετάσχουν.

Ο πολυτάλαντος Παναγιώτης Παγώνης πήγε πέρυσι στη Νέα Ορλεάνη και πρόσφατα πήρε μεταγραφή στο Ντρέξελ. Ο Τάσος Ροζακέας συνεχίζει στο Μάουντ Σεντ Μέρις, ενώ ο Γιάννος Ξανθόπουλος θα γίνει δευτεροετής στο Νιου Χαμσάιρ και ο Γιάννης Ασημακόπουλος πήρε προαγωγή από το μικρό Κόλμπι για το Σακραμέντο Στέιτ. Από τους νεότερους ο Παναγιώτης Λέφας (2007) συμφώνησε να παίξει φέτος στο Αϊόνα.

Ίσως να μου ξεφεύγει και κάποιος. Να υποθέσω ότι για τους συγκεκριμένους παίκτες –αλλά και για τους αντίστοιχους ξένων ομάδων- ισχύουν άλλοι κανονισμοί; Δεν ρωτάω αν έκανε κινήσεις η Ομοσπονδία για να βοηθήσει τις Εθνικές ομάδες, γιατί μου έρχεται στο μυαλό η παροιμία με την καλλιγραφία και τον πισινό της μυλωνούς.

Ακόμα και αν δεχθούμε ότι οι μικρές Εθνικές ομάδες αποτελούν παρονυχίδα, η ομάδα των Ανδρών θα είχε πολλά να κερδίσει –αγωνιστικά και μη- αν είχε στις τάξεις της τον Σαμοντούροφ και τον Αβδάλα. Πού ξέρεις, μπορεί ακόμα και να είχε νικήσει τα μεγαθήρια από τα οποία ηττήθηκε στον –δύσβατο πλέον- δρόμο προς το Μουντομπάσκετ…

Στο μεταξύ, η εικόνα της φετινής Εθνικής Κ20 είναι ίδια κι απαράλλαχτη με την πρόσφατη, αποκρουστική εικόνα της «επίσημης αγαπημένης». Ελάχιστο ταλέντο, κορμιά με χαμηλό σασί, αδέξιο σουτ, τούβλα στις βολές, ταβάνι στα δύσκολα οι 70 πόντοι, τα γνωστά. Και, το χειρότερο, ένα μπάσκετ χωρίς πρόγραμμα, το οποίο δεν κάνει τίποτε για να μπαλώνει τα κενά και δεν αξιοποιεί υπακούει καθόλου στα διδάγματα της ελληνικής σχολής.

Οι Εθνικές ομάδες μας έφτασαν ψηλά επειδή ήξεραν να διαβάζουν το παιχνίδι, αμύνονταν σωστά, δούλευαν ο ένας για τον άλλον και όλοι για όλους και έβρισκαν τρόπους να καμουφλάρουν τις αδυναμίες. Πολύ φοβάμαι, ότι το μπάσκετ που διδάσκεται (ή …δεν διδάσκεται) πλέον εκεί έξω, μία τυφλή προσομοίωση της «νέας εποχής» δίχως τις δεξιότητες και τις προδιαγραφές που αυτή απαιτεί, θα μας κάνει Ρουμανία πριν τη ώρα μας. Ιδίως όταν συνδυάζεται με λειψανδρία σαν αυτή τη βασανιστική του φετινού καλοκαιριού.

Τα σκόρπια μετάλλια είναι χρήσιμα για να ισιώνουν προσωρινά την κατηφόρα και για να ξορκίζουν το κακό, αλλά δεν αρκούν για να ρίξουν στάχτη στα μάτια. Όσο για τα καλοπληρωμένα πιτσιρίκια που μπαίνουν στο πρώτο αεροπλάνο για το πρώτο εφ’ άπαξ της καριέρας τους σε ηλικία 20 ετών, υποψιάζομαι ότι δεν θα τα ξαναδούμε ντυμένα στα μπλε των Εθνικών ομάδων, όσο τουλάχιστον ανήκουν σε φιλόδοξα κολεγιακά προγράμματα. Αυτό που λέει ο τίτλος, δηλαδή. Που εύχομαι να διαψευστεί.

Οπως αποδείχθηκε και πέρυσι με το φευγιό του Αβδάλα από την Ανδρών, οι Αμερικανοί δεν πληρώνουν 2-3 εκατομμύρια δολάρια για να στέλνουν τους παίκτες κάθε καλοκαίρι στο Ηράκλειο και στις Λιουμπλιάνες. Ας μάθουν, τουλάχιστον, γράμματα τα παιδιά και ας πάρουν πτυχίο. Λέμε καμιά βλακεία για να περνάει η ώρα.