Εθνική Νέων: Το τρίπτυχο που οδήγησε στην «υπέρβαση» της 8άδας!

Πριν μπούμε στην ουσία των έως τώρα πεπραγμένων των ελληνόπουλων στην Λιουμπλιάνα, καλό είναι να βάλουμε κάποια πράγματα στην σωστή τους θέση. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να προσεγγίσουμε σωστά τα δεδομένα και τις ιδιαιτερότητες της εφετινής «γαλανόλευκης» προσπάθειας, που είναι σε ακόμη σε εξέλιξη στο Eurobasket Νέων στην Σλοβενία.

Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν ότι η Ελλάδα εξασφάλισε μία θέση ανάμεσα στην 5η και την 8η, όταν την ίδια ώρα, παραδοσιακές δυνάμεις με μεγαλύτερη παράδοση από την χώρα μας στις μικρές ηλικίες, όπως η Λιθουανία (θα παίξει για τις θέσεις 9-12) και η Ιταλία (θα παλέψει για να μην υποβιβαστεί), βρέθηκαν εκτός προημιτελικών.

Κι όλα αυτά, παρουσιάζοντας μία σύνθεση με πέντε χτυπητές απουσίες (Αβδάλας, Λιοτόπουλος, Σπάρταλης, Αμπόσι και Σερμπέζης), για ξεχωριστούς λόγους η καθεμία.

Επειδή, όμως, δεν είναι σωστό να εστιάζουμε στους απόντες και ειδικότερα σε μία ηλικιακή κατηγορία που σχεδόν όλες οι προηγμένες μπασκετικά χώρες, στέλνουν τις δευτερότριτες ομάδες του (γι' αυτό και η συγκεκριμένη διοργάνωση έχει αρχίσει να φθίνει και στην FIBA εξετάζουν την αντικατάστασή της με ένα Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 19 ετών), ας δούμε από ποιους παίκτες απαρτίζεται η ελληνική ομάδα, αλλά και που, πως και πόσο έπαιξαν αυτά τα παιδιά στην διάρκεια της σεζόν που μας πέρασε.

Αυτό το κριτήριο, άλλωστε, σε σχέση πάντα και με την εικόνα που παρουσίασαν οι Έλληνες διεθνείς στο παρκέ της “Stojice Arena” και η στηρίζεται εν πολλοίς στην προπονητική κατεύθυνση, αποτελούν τα βασικά δεδομένα πάνω στα οποία μπορεί να βασιστεί η οποιαδήποτε κριτική.

Αν πέρυσι, που στην Κρήτη παρουσιάσαμε μία σχεδόν πλήρη ομάδα από τις ταλαντούχες φουρνιές του 2005 και του 2006 (με εξαίρεση τον Αμπόσι) και η 5η θέση ήταν ίσως η πιο μελανή στιγμή στην θητεία του Κώστα Παπαδόπουλου ως αρχιπροπονητή του αναπτυξιακού προγράμματος της ΕΟΚ (από την άποψη των τακτικών επιλογών του), ο κύκλος της 4ετίας που θα ολοκληρωθεί στο τέλος του καλοκαιριού, θα έχει άκρως θετικό πρόσημο.

Και αυτό γιατί ο 58χρονος ομοσπονδιακός τεχνικός με την μεγάλη εμπειρία και ειδίκευση στις μικρές ηλικίες, έχει ήδη δύο χάλκινα μετάλλια στο ενεργητικό του,(2023 & 2024), αλλά και το εφετινό πλασάρισμα της Εθνικής Νέων στις οκτώ καλύτερες ομαδες της Ευρώπης με ένα ρόστερ! Παρ' ότι η πλειοψηφία των παικτών είχε ελάχιστη συμμετοχή στις ομάδες τους και πολύ λίγες αγωνιστικές παραστάσεις την σεζόν που μας πέρασε.

Κι επειδή αναφερόμαστε σε παιδιά που είναι 19 και 20 ετών, αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει συνολικά το ευρωπαϊκό μπάσκετ! Το ότι δεν βρίσκουν χρόνο και δεν εισπράττουν εμπιστοσύνη από τους προπονητές τους στις δύο πρώτες σεζόν της επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας, με αποτέλεσμα να μένουν πίσω και να μην βελτιώνονται σαν μπασκετμπολίστες.

Σε αυτή την παράμετρο οφείλεται και η διαδρομή που ακολουθούν ολοένα και περισσότεροι ταλαντούχοι παίκτες αυτής της ηλικίας με προορισμό την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ώστε να συνδυάσουν το μπάσκετ με τις σπουδές. Χωρίς φυσικά αυτή η επιλογή – στην πλειοψηφία των περιπτώσεων – να τους βοηθάει στην ανάπτυξή τους στο μπασκετικό κομμάτι! Γιατί αυτό που θα πρέπει να γίνει αντιληπτό, είναι το κολεγιακό πρωτάθλημα δεν ταιριάζει σε όλους...

Υπό αυτό το πρίσμα, λοιπόν, η αμυντικογενή φιλοσοφία (χέρια συνεχώς πάνω στην μπάλα και ανασταλτική λειτουργία με έμφαση στην σωματική επαφή) και η τεχνογνωσία του Κώστα Παπαδόπουλου, αλλά και η αφοσίωση, η επιθυμία και το πάθος των παιδιών που σήκωσαν το βάρος, συνετέλεσαν σε ένα αποτέλεσμα που για όσου ξέρουν πράγματα και καταστάσεις και μπορούν να εκτιμήσουν την απόσταση που χωρίζε τους Έλληνες από τους ξένους παίκτες στους αυτοματισμούς και τον αγωνιστικό ρυθμό, κρίνεται ως σαφώς ανώτερη των προσδοκιών.

Σκεφτείτε ότι αν εξαιρεσουμε τα τρία point-guard, που πήραν χρόνο συμμετοχής στην Elite League (Νικολαϊδης και Χαντζής είχαν βασικό σε Πανερυθραϊκό και Σοφάδες) και την National League 1 (Κομνιανίδης) αντίστοιχα, τον Πρέκα που μαζί με τον Θεσσαλονικιό playmaker έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στον Προμηθέα 2014 και τον αναπληρωματικό ψηλό, Ασημακόπουλο, που είχε γεμάτη σεζόν σε ένα απαιτητικό Junior College (στο Colby του Κάνσας), αλλά σε άλλο στυλ μπάσκετ (πέραν του ότι φέτος, όπως και πέρυσι, ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμόσ την διάρκεια της προετοιμασίας), κανένα από τα υπόλοιπα παιδιά δεν είχε μία μεστή σεζόν και έναν σημαντικό ρόλο.

Αφήστε, που ο Παγώνης (ξεκίνησε καλά στην Νέα Ορλεάνη, αλλά μετά τα μέσα της σεζόν μειώθηκε αρκετά ο χρόνος του) και ο Πατρίκης (έπαιξε από ελάχιστα έως καθόλου στον Πανιώνιο), που κάλυψαν κατά βάση τις θέσεις “4” και “5”, χρησιμοποιήθηκαν αναγκαστικά σε θέσεις που δεν τους ταιριάζουν!

Το ίδιο «έργο» με τον Παγώνη, έζησε λίγο-πολύ στο Mount Saint Mary, o Αναστάσης Ροζακέας, γεγονός που είναι φανερό ότι έχει επηρεάσει τον αγωνιστικό ρυθμό και την αυτοπεποίθησή του. Έστω κι αν με «οπλα» την εμπειρία, την θέληση και την μαχητικότητα, κρατήθηκε σε αξιοπρεπές επίπεδο.

Όλοι οι υπόλοιποι, είστε στην Αμερική (Ξανθόπουλος), είτε στην Ελλάδα (Γεώργας, Τσαχτσίρας και Λέφας), έπαιξαν από λίγο, ελάχιστα έως και καθόλου, οπότε, τηρουμένων των συνθηκών και των αναλογιών, το όποιο αποτέλεσμα έρθει (από 5η έως και 8η θέση), σε καμια περίπτωση δεν πρέπει να μας δυσαρεστήσει.

Το θέμα είναι τι θέλουμε και αν αυτό έχει να κάνει με την παραγωγή παικτών που θα ενισχύσουν μελλοντικά την Εθνική ανδρών, αλλά και τι κάνουμε γι' αυτό! Εφόσον μπορούμε...