AEK, ΠΑΟΚ: Οι «δικέφαλοι» έπαθαν, έμαθαν και πλέον κερδίζουν τον σεβασμό!

• ΑΕΚ: Πιο ώριμη και με το μεγαλύτερο κίνητρο από ποτέ!
• ΠΑΟΚ: Η Μούρθια ήταν πιο δύσκολο εμπόδιο από την Μπιλμπάο!

Πέρυσι δεν μας βγήκε σε καλό, οπότε κατ' επιλογήν, θα κρατήσω χαμηλά την μπάλα. Ωστόσο, από μόνο του, το γεγονός της ταυτόχρονης συνύπαρξης της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ στις τελικές φάσεις των διοργανώσεων της FIBA, για 2η συνεχή χρονιά, σε συνδυασμό με την μόνιμη προοπτική διάκρισης που «κουβαλούν» ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός στο υψηλότερο επίπεδο της Euroleague, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Και σίγουρα είναι μόνο καλό για την ανάπτυξη του χώρου, που αρχίζει να «εξαργυρώνει» την διόλου ευκαταφρόνητη τεχνογνωσία που υπάρχει, την δουλειά που γίνεται και την έμπνευση που προσφέρουν απλόχερα τα success stories (Γιάννης Αντετοκούνμπο), ενώ παράλληλα γίνεται σοφότερος από τα παθήματα-μαθήματα.

Μην πάτε μακριά... Μόλις το περασμένο καλοκαίρι, ο μεγάλος αυτός μπασκετάνθρωπος που ακούει στο όνομα Βασίλης Σπανούλης βρήκε επιτέλους την συνταγή για να αξιοποιήσει τον “Greek Freak” και να ξαναβάλει την «επίσημη αγαπημένη» στον χάρτη των επιτυχιών (χάλκινο μετάλλιο)! Αλλά και το 2024, ο «μπαρουτοκαπνισμένος» Κώστας Σλούκας, άλλαξε το σύγχρονο status του Παναθηναϊκού με την ώθηση που έδωσε στους «πράσινους» για να επιστρέψουν στην κορυφή της Ευρώπης.

Επομένως, η σταδιακά ανοδική πορεία του αθλήματος στην χώρα μας, δεν συνοδεύεται μόνο από τις πορείες των δύο «κολλοσών» του ελληνικού μπάσκετ, αλλά συνδυάζεται με την αθρόα εξαγωγή προπονητών και διοικητικών στελεχών, που εδώ και χρόνια διαπρέπουν στο εξωτερικό.

Και όλο αυτό όχι μόνο δεν είναι τυχαίο, αλλά ήταν θέμα χρόνου να συμπαρασύρει και τους ιστορικούς συλλόγους (ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Άρης), που έδειξαν τον δρόμο στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό και για μερικές δεκαετίες, βρίσκονταν αποκλειστικά στην σκιά τους.

Οι προκρίσεις της «Ένωσης» και του «δικεφάλου του Βορρά» στο Final 4 του BCL και στον τελικό του FIBA Europe Cup, αντίστοιχα, δεν αποτελούν αμελητέα επιτεύγματα και σίγουρα δεν μπορούν να συγκριθούν με τα περυσινά αποτελέσματα.

Ο λόγος είναι προφανής και έχει να κάνει με τα ονόματα των αντιπάλων. Κακά τα ψέματα, άλλα μεγέθη η Ναντέρ και η Σολέ και άλλα η Μπανταλόνα και η Μούρθια, που κύκλωσαν από την αρχή της σεζόν τα δύο συγκεκριμένα τρόπαια...

ΑΕΚ: Πιο ώριμη και με το μεγαλύτερο κίνητρο από ποτέ!

Σε ένα Final 4 που σχεδιάστηκε πάνω στην μετακίνηση της Μπανταλόνα από το Eurocup στο BCL και από τις διοργανώσεις της ECA σε εκείνες της FIBA, η «Ένωση» θα ταξιδέψει στην Καταλωνία αντιπροσωπεύοντας το «μέγεθος» που «έκοψε τον δρόμο» στην συνδιοργανώτρια του event, η οποία θα το παρακολουθήσει από την εξέδρες του ιστορικού “Παβεγιό Ολιμπίκ”.

Και το μόνο σίγουρο ως μία ομάδα, που μόνο συμπτωματικά δεν έφτασε για 4η φορά – στα τελευταία οκτώ χρόνια – στο σπουδαίο αυτό ραντεβού, το οποιο παρεμπιπτόντως θα διεξαχθεί με τα 3/4 της περυσινής σύνθεσης στην “Sunel Arena”, όπου η ΑΕΚ έχασε στις λεπτομέρειες από την Μάλαγα στον ημιτελικό και μεγάλη ανατροπή πήρε την 3η στον μικρό τελικό από την Τενερίφη.

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι αν η «Ένωση» θα ταξιδέψει στην Μπανταλόνα ως αουτσάιντερ, αλλά για το αν είναι σε θέση να αποτινάξει αυτή την ετικέτα, αποδεικνύοντας ότι έχει αλλάξει επίπεδο.

Η πορεία της στην εφετινή διοργάνωση δείχνει ότι η παραπάνω διαπίστωση είναι άκρως ρεαλιστική. Και δεν στηρίζεται μόνο στον αποκλεισμό (με 2-1 στις νίκες) του αντιπάλου (Μπανταλόνα), που όλες οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας, ήθελαν να αποφύγουν στην κλήρωση των διασταυρώσεων για τα playoffs.

Αλλά στο ότι είχε το καλύτερο ρεκόρ (13-2) από όλες τις συμμετέχουσες (η κάτοχος των δύο προηγούμενων τροπαίων, Ουνικάχα, είχε 12-2, η Τενερίφη 10-5 και η Βίλνιους 10-4), αλλά και την πιοσ ταθερή πορεία από το ξεκίνημα της σεζόν.

Από το 5/6 στην regular season (ήττα στο τελευταίο και αδιάφορο παιχνίδι στην Ουγγαρία, όπου πήγε με μισή ομάδα), μέχρι το 6/6 στην φάση των “16” και με αποκορύφωμα την αναχαίτιση της «Πένια», που από τους 86,3 πόντους, δεν πέρασε τους 67 στο Game 3 και αποχαιρέτισε τις όποιες βλέψεις είχε για διάκριση.

Κι όλα αυτά, ενώ στα τέλη του χρόνου αναγκάστηκε να πορευτεί χωρίς τον παίκτη πάνω στον οποίο είχε χτιστεί ο εφετινός σχεδιασμός (Κρις Σίλβα), ο οποίος πήγε στην Φενέρμπαχτσέ και να επαναπροσδιορίσει τους ρόλους, εντάσσοντας στο rotation τρία παιδιά με σημαντικές αρμοδιότητες (Νάναλι, Μπράουν και Φίζελ).

Η εμπειρία και το “been there, done that” του Ντράγκαν Σάκοτα έπαιξε σίγουρα καθοριστικό ρόλο, αλλά για να αποδώσουμε τα του Καίσαρως τω Καίσαρι, ένα μεγάλο μερίδιο ανήκει στον Μάκη Αγγελόπουλο, που μετά από ταλαιπωρίας της ΚΑΕ από ανεξόφλητα χρέη, πλέον έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις (δικό της γήπεδο και αρκετές χορηγίες) για να έχει όχι απλά έσοδα, αλλά και κέρδη. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την σταδιακή αλλαγή επιπέδου... Έστω κι αν σε πρώτη φάση, τα μεγέθη που μέχρι πρότινος ήταν κάτω από το δικό της οικονομικό status, έχουν πλέον εκτοξευθεί...

ΠΑΟΚ: Η Μούρθια ήταν πιο δύσκολο εμπόδιο από την Μπιλμπάο!

Το ένα από τα δύο μεγέθη στα οποία αναφερθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο είναι ο «δικέφαλος του Βορρά» (το άλλο έχει να κάνει με τον Άρη). Αν επιχειρήσει κάποιος μία μικρή αναδρομή στο πως άρχισε η εφετινή σεζόν για την ομάδα της Θεσσαλονίκης, θα είναι εύκολο εκτιμήσει την σημασία και τον βαθμό δυσκολίας που είχε η επιστροφή της στον τελικό του FIBA Europe Cup.

Αν αρχικά, λάβουμε υπ' όψιν το υψηλότερο επίπεδο της εφετινής διοργάνωσης, αλλά και το ότι ο ΠΑΟΚ του Οκτωβριου του 2025 με εκείνον του Απριλίου του 2026, είναι δύο εντελώς διαφορετικοί οργανισμοί από πλευράς διοικητικής και οικονομικής δυναμικής αλλά και όσον αφορά στο έμψυχο δυναμικό τους, τότε από μόνη της η διεκδίκηση του τροπαίου απέναντι σε μία Μπιλμπάο, που μοιάζει ένα κλικ υποδεέστερη από πέρυσι, συνιστά ένα πρώτο μεγάλο παράσημο για τους ανθρώπους της ομάδας.

Εκεινους που βρίσκονταν στον σύλλογο στην προ Μυστακίδη εποχή και συναχισαν και αμέσως μετά την αλλαγή ηγεσίας. Κι ένας απ' αυτούς είναι ο Παντελής Μπούτσκος, που κατάφερε να σηκώσει ένα πολύ βαρύ φορτίο.

Το ότι ο εξαιρετικός μπασκετικά ΠΑΟΚ μέχρι τον Δεκέμβριο, προχώρησε σε μερικό lifting στο ρόστερ (ήρθαν οι Ταϊρί, Άλεν, Μπέβερλι, Ομορούγι και Χουγκάζ κι έφυγαν οι Μπράουν, Τζάκσον και Τζόουνς), άλλαξε προπονητή και παρά την φυσιολογική και αναμενόμενη αγωνιστική «κοιλιά», κατάφερε να το ξαναβρεί και να διακρίνεται, όπως και να το κάνουμε είναι επιτυχία.

Πολλώ δε μάλλον, όταν η πρόσφατη ανακοίνωση της συμφωνίας με τον Αντρέα Τρινικέρι από την νέα σεζόν (εν μέσω επίσημης παρουσίασης), έδωσε σε πολλούς την αίσθηση ότι οι Θεσσαλονικείς πετούν λευκή πετσέτα για φέτος και επικεντρώνουν τις προσπάθειές τους για την νέα σεζόν.

Ο ΠΑΟΚ διαχειρίστηκε εξαιρετικά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε αλλά και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που τον ήθελε ξαφνικά να εκτοξεύεται στο επίπεδο της Euroleague. «Έχτισε» ψυχολογία στις προημιτελικές αναμετρήσεις με το Περιστέρι και βρήκε κίνητρο μέσα απ' όλους όσοι δεν του έδιναν τύχη στα ημιτελικά με την Μούρθια. Και δεν ήταν λίγοι! Ο αποκλεισμός της 3ης στην βαθμολογία της ACB από τον 4ο της GBL, ήταν κάτι που τα προηγούμενα χρόνια δεν φαινόταν ρεαλιστικό σενάριο.

Τώρα όμως αποτελεί πραγματικότητα και αυτό γιατί ο «δικέφαλος του Βορρά» φαίνεται ότι έχει αρχίσει να προσαρμόζεται μία ώρα αρχύτερα στην αλλαγή σελίδας που το όραμα του νέου ιδιοκτήτη επιτάσσει για τη νέα σεζόν.

Η είδηση για το αίτημα που κατέθεσε ο ΠΑΟΚ να αγοράσει μόνιμη άδεια στην Euroleague (το κόστος ανέρχεται στα 85 εκ. Ευρώ, άσχετα αν τελικά θα πληρώσει λιγότερα από 60), έκανε τεράστιο θόρυβο και δείχνει τα μεγέθη των επιπέδων στα οποία κινείται ήδη ο οργανισμός.

Η ενδεχόμενη κατάκτηση του 3ου ευρωπαϊκού τροπαίου είναι στο χέρι του (θεωρώ ότι εξαρτάται από εκείνον και όχι από την αντίπαλό του, ειδικότερα μετά την περυσινή διδακτική εμπειρία) και αν επιτευχθεί, θα ισοδυναμεί με ένα ορεκτικό για όλα όσα σπουδαία θα επακολουθήσουν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο ΠΑΟΚ έχει την προοπτική να ξεπεράσει το status στο οποίο βρισκόταν στην δεκαετία του 90'.