TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • BUNDESLIGA

ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Αρης και ΠΑΟΚ τι ντροπή!

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΓΡΑΦΙΑΣ

Αρης και ΠΑΟΚ τι ντροπή!

Αρης και ΠΑΟΚ τι ντροπή!

Ο Μιχάλης Λεάνης αναπολεί τις παλιές καλές μπασκετικές εποχές του Άρη και του ΠΑΟΚ και καταγράφει τα λάθη που συντέλεσαν ώστε οι δύο μεγάλοι της Θεσσαλονίκης στις μέρες μας να φυτοζωούν. 

 

Σούπερ προσφορά* στα Virtual Sports | *Ισχύουν όροι & προϋποθέσεις

Άρης και ΠΑΟΚ το πάλαι ποτέ κραταιό δίδυμο της μπασκετομάνας Σαλονίκης που μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των φίλων του αθλήματος την δεκαετία του 80, την πρώτη χρυσή δεκαετία του μπάσκετ, τώρα έχει προσαράξει στα αβαθή της Α1 κατηγορίας. Η εικόνα είναι πραγματικά στενάχωρη αλλά αμφότερες οι ομάδες φρόντισαν επιμελώς να βγάλουν μόνες τους τα μάτια τους φτάνοντας στην απαξίωση και την κατάντια.

Κανείς δεν τους φταίει. Ούτε το υδροκέφαλο κέντρο λήψης αποφάσεων της πρωτεύουσας , ούτε το περιβόητο κατεστημένο με τους νόμους και τις πρακτικές του, ούτε οι συνωμοσίες των μυστικών δυνάμεων πίσω από την πλάτη τους.

Όλα αυτά τα γραφικά που κάποτε αποτελούσαν σοβαρή(;) δικαιολογία και τρόπος συγκάλυψης λαθών τώρα πια δεν πουλάνε γιατί ο κόσμος, ο μπασκετικός κι όχι μόνο, έχει μάτια και βλέπει , έχει απόλυτη αίσθηση της πραγματικότητας και κρίνει ψύχραιμα και αποστασιοποιημένα. Το κατεστημένο υπήρχε πάντα, θα υπάρχει, φρόντιζε πάντα να κάνει την δουλειά του ακόμα και την περίοδο που κείτονταν στο περιθώριο νικημένο από τις δυο ιστορικές ομάδες της Θεσσαλονίκης.

Άρης και ΠΑΟΚ σε ένα πρωτάθλημα λαθών δεν θα προλάβαιναν να μοιράζονται τους τίτλους. Γιατί η σημερινή τραγική κατάληξη έχει προϊστορία μεγάλων λαθών εκ διαμέτρου αντίθετη από την προϊστορία που έγραψαν οι ομάδες στο παρκέ.

Και όμως αυτή την ένδοξη προϊστορία λίγοι την σεβάστηκαν , για ακόμα λιγότερους απετέλεσε σημείο αναφοράς και παρακαταθήκη και όσοι έδειξαν το απαραίτητο για τις περιστάσεις σέβας γρήγορα βρέθηκαν εκτός κάδρου μόνοι και παραγκωνισμένοι! Η Θεσσαλονίκη κάποτε εκτός από παίκτες πρωταγωνιστές έβγαζε και παράγοντες πρώτης γραμμής. Συνήθως ως συνταγή επιτυχίας αγωνιστικό και διοικητικό κομμάτι , πάνε μαζί.

Πείτε μου ΕΝΑ μα ΕΝΑ μεγάλο παράγοντα που έχει να επιδείξει η πόλη τα τελευταία χρόνια στον χώρο του αθλήματος. Ακόμα και αυτοί που είχαν τις δυνατότητες να εξελιχθούν τους έφαγε το μαύρο φίδι! Όσοι ανέλαβαν τα ηνία μετά τις χρυσές εποχές , οι περισσότεροι με πραξικοπηματικές πρακτικές, εκμεταλλεύτηκαν με τρόπο επιδέξιο, οφείλω να ομολογήσω, τη δίψα και την πείνα των φιλάθλων , την στέρηση από τίτλους και διακρίσεις.

Καλλιέργησαν τον μεγαλοϊδεατισμό, τον βερμπαλισμό, πάτησαν πάνω σε κοινότυπες ιδεοληψίες τύπου «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ναι» με μπόλικο τοπικιστικό επίχρισμα, «εμείς θα ξαναφέρουμε τον τίτλο στον Βορρά!

Άμ δε! Αστειότητες πρώτου βαθμού.

Κανένας από τους παράγοντες δεν κατάλαβε , δεν ήταν και σε θέση να καταλάβει γιατί άλλα ιδιοτελή είχαν στο μυαλό τους, ότι οι εποχές έχουν αλλάξει , πως ο συσχετισμός δυνάμεων είναι πλέον αρνητικός για τις ομάδες της πόλης και πως για να αλλάξει , αν επιθυμούσαν πραγματικά να αλλάξει, έχει ανάγκη από συνθέσεις, από ανθρώπους έμπειρους και πραγματικούς γνώστες του αντικειμένου, καταρτισμένους πάνω στις σύγχρονες μεθόδους ανάπτυξης του αθλήματος.

Στον πολυετή προγραμματισμό , στην μεθοδολογία, στις υποδομές , στην στρατηγική , στην επικοινωνιακή πολιτική! Αντί όλων αυτών νταηλίκια και μαγκιές εμείς με το έτσι θέλω θα κάνουμε τον Άρη και τον ΠΑΟΚ ξανά μεγάλους. Το θέμα δεν είναι ότι Άρης και ΠΑΟΚ έχασαν την πρωτοκαθεδρία. Σύνηθες φαινόμενο για όλες τις ομάδες , άπασες ολοκληρώνουν τον κύκλο τους. 

Το θέμα είναι ότι απώλεσαν κατά κράτος την αγωνιστική τους δυναμική, το βάρος φανέλας. Αυτό πληρώνουν εκτός από τα υπέρογκα χρέη που δημιούργησαν.

Ο ομάδες που κάποτε έβλεπαν την πλάτη των αιωνίων της Θεσσαλονίκης επέστρεψαν- ήταν φύση αδύνατον μεγέθη όπως, η ΑΕΚ, ο Ολυμπιακός , ο Παναθηναϊκός να μην επιστρέψουν – και εντάχθηκαν σταδιακά στην εποχή των λέιζερ την ίδια ώρα που οι βόρειοι προσπαθούσαν να ανατρέψουν τα δεδομένα με σφενδόνες και φυσοκάλαμα.

Γιατί δεν είναι μόνο τα λεφτά. Λεφτά ξοδεύτηκαν κι από τους δυο της Θεσσαλονίκης . Ξοδεύτηκαν όμως στην κυριολεξία, δεν επενδύθηκαν με σκοπό να εισπράξουν τους τόκους έστω και μεσοπρόθεσμα.

Άρης και ΠΑΟΚ έγιναν η χαρά των μάνατζερ, δίπλα στους οποίους χαίρονταν και οι διοικούντες , οι αρπαχτές πήγαιναν σύννεφο , ένα ατέλειωτο αλισβερίσι παικτών , γυρολόγων , ένα ασταμάτητο πήγαινε-έλα απίθανων μορφών του αθλήματος , πλην φωτεινών εξαιρέσεων στο αγωνιστικό πλαίσιο, που ήταν αδύνατον να μακροημερεύσουν ή να δημιουργήσουν συνθήκες προοπτικής σε ένα τέτοια περιβάλλον. Μοιραία λοιπόν πέρασαν και εγκατέλειψαν.

Οι ομάδες συνέχισαν στην πορεία τους στον χρόνο να σκιαμαχούν να κλείσουν την ψαλίδα με τους μεγάλους κι αντ’ αυτού μεγάλωναν την τρύπα στα οικονομικά του καθιστώντας την μεγαλύτερη κι από την τρύπα του Όζοντος.

Αν είναι δυνατόν χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, επιμονή και υπομονή, να καταφέρεις κάποτε να κλείσεις την διαφορά που σε χωρίζει από ομάδες που αγωνίζονται επί σειρά ετών με κλειστά συμβόλαια στην Ευρωλίγκα.

Το κέρμα κυλούσε στην κατηφόρα χωρίς σταματημό και δεν υπήρχαν παράγοντες να σταματήσουν την ανεξέλεγκτη πορεία του για τον πολύ απλό λόγο ότι αν το επιχειρούσαν και μιλούσαν την γλώσσα της αλήθειας θα έβρισκαν τον μπέλα τους εκτός του ότι θα βρίσκονταν σε σύντομο χρονικό διάστημα υπερχρεωμένοι!

Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι ομάδες της Θεσσαλονίκης κατά περιόδους είχαν να επιδείξουν σε επίπεδο υποδομών αξιόλογες φουρνιές! 

Τις έκαψαν όλες γιατί το σχέδιο των παραγόντων-ανιδιοτελείς κατά τ΄άλλα – ήταν πως θα ενισχυθεί η ομάδα να παίξει Ευρώπη να διακριθεί να έχει έσοδα να πάρουμε κι άλλους ξένους , να παραμείνουμε ανταγωνιστικοί –άραγε απέναντι σε ποιους και για πόσο- μη χάσουμε και το νταλαβέρι με τους μάνατζερ!

Την ίδια ώρα Άρης και ΠΑΟΚ δεν έβλεπαν πως ούτε το πρωτάθλημα δεν διεξάγονταν με τους δικούς τους όρους ή τουλάχιστον με τους όρους πιο κοντά στα δικά τους συμφέροντα. Πέντε , ξένοι, έξι , εφτά , ας φορτώσουμε κι εμείς μη χάσουμε το τρένο και την κονόμα!

Λες και θα έκανε διαφορά αν σ’ αυτό το πρωτάθλημα τερμάτιζες 5ος , 7ος ή 10ος . Η μόνη διαφορά ήταν στην τσέπη τους που άδειαζε κι ότι δεν έφτιαχναν κορμό-ελληνικό κορμό- ώστε να δημιουργήσουν στοιχειώδεις συνθήκες υποδομής, μια παρακαταθήκη για το μέλλον!

Αλλά είπαμε το τελευταίο που τους ενδιέφερε ήταν το μέλλον! Τώρα κλαις γιατί κλαις συ δεν ήσουν που γέλαγες χθες που λέει και το τραγούδι. Πολύ αργά για δάκρυα.

Και αναφέρομαι σ’ αυτούς που γελούσαν χθες ιδιαίτερα στον Άρη με τις ξαφνικές αναλαμπές που παρουσίαζε κατά καιρούς και πολλούς δυστυχώς να πιστεύουν ότι ή ώρα την μεγάλης επιστροφής έχει αρχίσει.

Δεν καταλάβαιναν ότι οι αναλαμπές αυτές ήταν οι φωτοβολίδες ενός ναυαγού! Σημάδια ζωής μεν , με μηδενική προοπτική δε!

Τώρα δεν ξέρω τι είναι καλύτερο και για τους δυο! Να πέσουν μήπως και βάλουν μυαλό, αποχωρήσουν οι επιτήδειοι και επιστρέψουν ή εμφανιστούν νέοι άνθρωποι να βάλουν ξανά το νερό στο αυλάκι ή η αναδιάρθρωση –φιλί ζωής- με την παραμονή στην κατηγορία και το στίγμα της ιδιαίτερης μεταχείρισης στο πρόσωπο τους κεντημένο με ανεξίτηλη κλωστή στις φανέλες τους και του χρόνου άντε πάλι τα ίδια.

Γιατί τα οικονομικά ανοίγματα είναι θεόρατα , ανυπέρβλητα και από την άλλη πόσες φορές ένας ασθενής θα μπαινοβγαίνει στην εντατική αποφεύγοντας το μοιραίο;

Αν είναι κάθε χρόνο να ΄χουμε το ίδιο μαρτυρικό σκηνικό σοφότερη και σωστότερη λύση θα ήταν αυτή της επανεκκίνησης και η εγκαθίδρυση μιας άλλης φιλοσοφίας και πολιτικής με όσο πόνο και κόπο και αν εμπεριέχουν αμφότερες.

Το άρθρο αυτό αποτελεί το εισαγωγικό σημείωμα μιας έρευνας που πρόκειται να δημοσιευτεί τμηματικά εντός των προσεχών ημερών στο gazzetta για το μπάσκετ της Θεσσαλονίκης.

Θα μιλήσουν και θα τοποθετηθούν οι σημαντικότερες μορφές του αθλήματος των περασμένων δεκαετιών, όσοι συνεχίσουν να παραμένουν στην πόλη και γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις.

Να μας πουν αυτοί πως φτάσαμε σ’ αυτό το τέλμα, πως φτάσαμε στις σημερινές συνθήκες με τον Ηρακλή ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ να κρατά τα προσχήματα και την σημαία ψηλά!

Να πληροφορηθούμε επίσης τι απέγιναν η μικρότερης εμβέλειας ιστορικές ομάδες που παραδοσιακά τροφοδοτούσαν με έμψυχο δυναμικό τις παραδοσιακές δυνάμεις της πόλης ,καθιστώντας κατ’ αυτό τον τρόπο στο παρελθόν την Θεσσαλονίκη την μπασκετούπολη της χώρας!