Άρης: Έφτιαξε ομάδα με κριτήριο την αθλητικότητα και το togetherness

Η δημιουργία ομάδας από μηδενική βάση εμπεριέχει ρίσκο, εξαρτάται όμως από τα πρόσωπα και το βιογραφικό που αυτά κουβαλούν. Άλλο να μαζέψεις ένα γκρουπ νεοσύλλεκτων που χρειάζονται χρόνο για να διαβάσουν το περιβάλλον και να μάθουν τα κατατόπια κι άλλα να «μπολιάσεις» λεγεωνάριους των ευρωπαϊκών γηπέδων με διψασμένους Αμερικανούς με μπόλικες υπογραφές στις συστατικές επιστολές. Εστιάζοντας δηλαδή στο background των ξένων που αποκτήθηκαν συμπεραίνεται ότι η συντριπτική πλειοψηφία έχουν αναδειχθεί (τουλάχιστον) μια φορά MVP σε αξιόλογες διοργανώσεις ή σε παιχνίδια που έκριναν τίτλο. Από τον Στέφαν Γιόβιτς και τον Νένο Ντιμιτρίγεβιτς έως τον Ματ Μόργκαν και τον Άνταμ Μοκόκα στο Eurocup. Τον εκπληκτικό Κεμ Μπιρτς στους προπέρσινους τελικούς στην Τουρκία ή ακόμη τους Ρόμπινσον Ερλ και Λιντέλ στην Big East. Οι δε τίτλοι που έχουν κατακτήσει όλοι μαζί είναι τουλάχιστον μια 20αρια, δείγμα της ζύμωσης σε παιχνίδια που κρίνουν στόχους.

Βέβαια, το δίδυμο των Σπανούλη-Ζήση, υποψιάζομαι ότι, λογάριασαν περισσότερο τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά και λιγότερο τους τίτλους. Μπορεί δηλαδή μια ομάδα να είναι συνεχώς στην τελική ευθεία για την κατάκτηση ενός τροπαίου και στο τέλος να μην τα καταφέρνει. Θέλει ικανότητα και δουλειά η διατήρηση στο top επίπεδο. Ο τίτλος επίσης είναι ζήτημα ικανότητας αλλά και συγκυρίας.

Οι επιλογές, ως ένα βαθμό, δείχνουν τα κριτήρια του διδύμου. Η πραγματική ένταξη σε σύνολο δίχως εγωιστικές νοοτροπίες, μοιάζει να ήταν το πρώτο. Η αθλητικότητα, σαφέστατα, είναι το δεύτερο παράλληλα της ικανότητας στην άμυνα και της ανταπόκρισης στις τακτικές ευθύνες σε (τουλάχιστον) δύο θέσεις. Παραδείγματος χάρη, ο Ρόμπινσον Ερλ παίζει σε τουλάχιστον δύο θέσεις, το ίδιο ισχύει και για τους Λιντέλ, Μοκόκα, Μόργκαν, Ντιμιτρίγεβιτς και Γιόβιτς. Ο Μπιρτς δεν κατεβαίνει στο «4». Ο Βασίλης Σπανούλης έδωσε μεγάλη βαρύτητα στο κομμάτι της αθλητικότητας στις θέσεις 3-4-5 και για τον «άσο», ήθελε εγκεφαλικό παίκτη. Γι’ αυτό επέλεξε τον Γιόβιτς. Στο σύγχρονο μπάσκετ, το off ball παιχνίδι είναι απαραίτητο, πρέπει όμως να υπάρχει κι αυτός με την ικανότητα στην πάσα. Δείτε τις ομάδες που κατέκτησαν την Euroleague στα τελευταία χρόνια και τον βασικό άξονα της τακτικής τους.

Το νέο εγχείρημα οδήγησε και σε θυσίες υπό την έννοια ότι δεν βρίσκονται στην ομάδα οι τρεις παίκτες με τον μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής την περασμένη σεζόν. Ο Μπράις Τζόουνς δεν «κολλούσε» σ’ αυτό που ήθελε το τεχνικό επιτελείο. Ο Μήτρου Λονγκ έχει ικανότητα δημιουργίας φάσεων για τον εαυτό του θέλοντας την μπάλα στα χέρια του και ο Αμίν Νούα ήθελε πολλά περισσότερα σε σχέση με αυτά που ήταν διατεθειμένος να του προσφέρει αγωνιστικά ο Άρης. Ανεξαρτήτως των όσων γράφτηκαν, αυτός ήταν ο λόγος του διαζυγίου. Ο Γάλλος ήθελε τον εαυτό του στο παρκέ για τουλάχιστον 28-30 λεπτά και πολλές μπάλες. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Τα υπόλοιπα ήταν λόγια και πράξεις που φέρνει το επερχόμενο διαζύγιο.

Κρίθηκε ότι άλλοι ήταν καταλληλότεροι για τον ρόλο και το στιλ παιχνιδιού που θα επιδιώξει να υπηρετήσει η ομάδα και… τέλος. Το ίδιο ισχύει και για τον Μήτρου Λονγκ. Μπάλα στα χέρια θέλουν οι Γιόβιτς, Ντιμιτρίγεβιτς και Τολιόπουλος. Φανταστείτε και τέταρτο. Γι’ αυτό ο Σπανούλης «κούμπωσε» τον Μόργκαν ο οποίος την θέλει απλά για να σουτάρει. Βέβαια, ο Μήτρου Λονγκ είναι πεισματάρης και κυρίως, θέλει ομάδα στόχων αν είναι να φύγει από το Nick Galis Hall.

Καθώς άρχισε η προετοιμασία, βασικός αντίπαλος του Άρη είναι ο χρόνος. Εκεί εντοπίζεται το μειονέκτημα του. Απαρτία θα υπάρξει στις αρχές του Σεπτέμβρη λόγω των διεθνών υποχρεώσεων πέντε παικτών. Κι αυτό είναι αναγκαίο κακό όταν αποφασίζεις να ανεβάσεις το επίπεδο ποιότητάς σου. Οι καλύτεροι παίζουν στις εθνικές. Το διάστημα των (μάξιμουμ) τριών εβδομάδων και παρά τον αριθμό των προγραμματισμένων φιλικών αγώνων, είναι μικρό. Κάθε παιχνίδι θα ισοδυναμεί με τεστ. Μια κόλλα χαρτί την επομένη του αγώνα, σβήσιμο/γράψιμο και επανάληψη. Κύρια επιδίωξη θα είναι ο (όσο το δυνατόν) περιορισμός των απωλειών έως ότου το γκρουπ γίνει ομάδα.

Κατ’ επέκταση, το κομμάτι της επικοινωνίας χαρακτηρίζεται καταλυτικό. Όσο γρηγορότερα ταιριάξουν τα «κομμάτια», τόσο το καλύτερο προς όφελος της αποτελεσματικότητας. Εκεί θα βοηθήσουν ντουέτα που έχουν συνυπάρξει (αλλού) και στο παρελθόν. Όπως του Λιντέλ με τον Ρόμπινσον Ερλ. Ή του Τολιόπουλου με τους Χαραλαμπόπουλο, Κώστα Αντετοκούνμπο στην Εθνική.