Ήταν 2 Σεπτέμβρη του 2024, το «Bartzokas-Ball» χρειαζόταν ηγέτη και έτσι άλλαξε η ιστορία

• Τολιόπουλος όπως Ντόρσεϊ
• Φουρνιέ σε τιμή ευκαιρίας
• Τελικά, τι πρεσβεύει το «Bartzokas-ball»

Αν κάποιος σεναριογράφος είχε κληθεί να γράψει το τέλος των ελληνικών τελικών βάσει των όσων έχουν συμβεί τα τελευταία δύο χρόνια, ενδεχομένως η πραγματική ιστορία όπως εκτυλίχθηκε στη φυσούνα του ΣΕΦ να ξεπερνούσε και τη δική του φαντασία, αλλά ρεαλιστικά είναι η πιο αντιπροσωπευτική εικόνα μιας σειράς που η λέξη «τοξικότητα» έχασε την αξία της.

Πραγματικό νόημα να σταθεί κάποιος σε όλα αυτά δεν υπάρχει για τον πολύ απλό λόγο ότι ανάλογα τα γυαλιά, ακόμα και το συμφέρον που έχει ο καθένας από όλες αυτές τις ιστορίες, θα πάρει το μέρος του ενός ή του άλλου. Ρεαλιστική απάντηση δίνεται από τις δύο ΚΑΕ, που όπως φαίνεται δεν προχωρούν σε μηνύσεις, παραδεχόμενες επί της ουσίας ότι θα βγουν αμφότερες ζημιωμένες από κάτι τέτοιο λόγω των πράξεων των εμπλεκομένων.

Τολιόπουλος όπως Ντόρσεϊ

Πρωταθλητής ο Ολυμπιακός, λοιπόν, επιβεβαιώνοντας στο τέλος τον χαρακτηρισμό του φαβορί, αλλά όχι με τον τρόπο που είχαμε οι περισσότεροι στο μυαλό μας, διότι τελικά σημαντικό ρόλο έπαιξε η έδρα, σε μια μορφή ρόστερ που Γιώργος Μπαρτζώκας και Έργκιν Άταμαν τα διαχειρίστηκαν λόγω των περιορισμών των ξένων, όπως προκύπτει από τον κανονισμό στη Basket League. Πρόκειται, άλλωστε, για μια κατάσταση που τη γνώριζαν εξ αρχής, αλλά και για τους δύο (πολύ περισσότερο για τον Παναθηναϊκό) το «παζλ» άλλαξε σε μεγάλο βαθμό λόγω των τραυματισμών των Ντόρσεϊ και Σλούκα, με αυτή τη συγκυρία να αλλάζει και τη μοίρα των πρωταγωνιστών, με το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα του Βασίλη Τολιόπουλου, που προφανώς πλέον δεν πρόκειται να αποχωρήσει από τον Παναθηναϊκό.

Θα μπορούσε κανείς να τον παρομοιάσει ως περίπτωση με αυτή του Τάιλερ Ντόρσεϊ του 2025, που από εκεί που περίμενε να αποχωρήσει έχοντας μηδαμινή συμμετοχή καθ' όλη τη διάρκεια της σεζόν, ο τραυματισμός του Γκος και η αναιμική παρουσία των Βιλντόζα και Λι, τον έφεραν σε πρώτο πλάνο και κυρίως με ξεκάθαρο ρόλο στον Ολυμπιακό της φετινής σεζόν. Έτσι είναι ο αθλητισμός και αποδεικνύεται ότι δεν σε πηγαίνουν όλα βάσει πλάνου, αλλά υπάρχουν και οι συγκυρίες.

Φουρνιέ σε τιμή ευκαιρίας

Όπως μια ευχάριστη για τον Ολυμπιακό συγκυρία ήταν αυτή που βρέθηκε στον δρόμο της το καλοκαίρι του 2024 και οι διοικητικοί ηγέτες του Ολυμπιακού την αξιοποίησαν, αλλάζοντας την ιστορία της ομάδας τους στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, διότι το finish εκείνης της χρονιάς έβρισκε τον Παναθηναϊκό καβάλα στ' άλογο.

Ήταν το βράδυ της 2ας Σεπτεμβρίου, λοιπόν, όταν ο Ολυμπιακός με μια σχετικά λιτή ανακοίνωση γνωστοποιούσε την απόκτηση του Εβάν Φουρνιέ, του παίκτη που αποδεικνύεται εδώ και δύο χρόνια ότι είναι αυτός που στα κρίσιμα όχι απλά θέλει να βγαίνει μπροστά, αλλά οι ίδιοι συμπαίκτες του τον χρειάζονται να βγαίνει μπροστά. Στο F4 του Άμπου Ντάμπι ήταν σαν να πάλευε μόνος του κόντρα στη Μονακό. Στο φετινό F4 ήταν ο MVP, στους φετινούς τελικούς ήταν ο MVP με εξωπραγματικά νούμερα και μάλιστα χωρίς να έχει τις ανάσες από τον Ντόρσεϊ και πέρυσι στους τελικούς ήταν επίσης καθοριστικός.

Γενικότερα, η οντότητα, η προσωπικότητα, η ποιότητα του Εβάν Φουρνιέ ήταν τα χαρακτηριστικά που ήρθαν και κούμπωσαν τα δύο τελευταία χρόνια στον ήδη διαμορφωμένο οργανισμό του μπασκετικού Ολυμπιακού, με τέτοια φυσικότητα που όλα μοιάζουν αρμονικά. Κι όλα αυτά για έναν παίκτη που το 2024 ήταν μόλις 32 και το τότε συμβόλαιο που υπέγραψε ήταν 2 εκατ. ευρώ, ποσό με το οποίο αμείβονται σήμερα επί 2,5 φορές ο Μίτσιτς, επί 2 ο Λάρκιν, επί 1,5 ο Μούσα κ.ο.κ.

«Ο ίδιος επέλεξε τον Ολυμπιακό. Δεν μπορούσαμε να πούμε όχι», είπαν οι Αγγελόπουλοι και ο Γιώργος Μπαρτζώκας πρόσθεσε: «Πάντα ό,τι παίκτες παίρνουμε προφανώς το συζητάμε όλοι μαζί. Είχαν κλείσει τον Φουρνιέ χωρίς να με ρωτήσουν. Το ήξερα εγώ και λέω παραδίνομαι. Είναι γεγονός αυτό έγινε, που βέβαια εννοείται και εγώ ότι θα τον ήθελα, αλλά ήξερα ότι είχαν κινηθεί από μόνοι τους και είχαν συμφωνήσει και μετά υποτίθεται θα με ρωτούσαν κιόλας».

Τελικά, τι πρεσβεύει το «Bartzokas-ball»

Για να μην κρυβόμαστε και πίσω από το δάχτυλό μας, εκείνη την εποχή υπήρχαν αφιερώματα επί αφιερωμάτων και άρθρα επί άρθρων κατά πόσο ο Γιώργος Μπαρτζώκας θα μπορούσε να ταιριάξει σε επίπεδο φιλοσοφίας με τον Γάλλο, που αποτελεί μία τεράστια προσωπικότητα με ένα ασύλληπτο βιογραφικό. Τελικά, αυτό το λεγόμενο «Bartzokas-ball» αποδεικνύεται ότι δεν έχει κάνει τόσο πολύ με αγωνιστικά στοιχεία των αθλητών, όσο με χαρακτήρες όπως τους έχει στο μυαλό του ο Έλληνας προπονητής και το γεγονός ότι ο 33χρονος αποτέλεσε τη λύση για την αρμονική του συνύπαρξη με τον Ντόρσεϊ και όχι το πρόβλημα, είναι πέραν πάσης αμφιβολίας η επιτομή του ηγέτη όπως την έχει στο μυαλό του ο Γιώργος Μπαρτζώκας, κι όχι όλοι οι υπόλοιποι που φανταζόμαστε έναν παίκτη που σκοράρει 20 - 30 πόντους σε κάθε παιχνίδι. Βέβαια, ο Φουρνιέ έδειξε ότι μπορεί να κάνει και αυτό όταν χρειάζεται.

Για να τα πούμε κι όλα, όμως, και ο ίδιος ο προπονητής του Ολυμπιακού έχει πει πάρα πολλές φορές ότι το μπάσκετ στην Ευρώπη έχει ξεφύγει έως έναν βαθμό από τον έλεγχο των προπονητών και κρίνεται από τα χέρια και τις αποφάσεις των παικτών, εξηγώντας πως οι πολύ λιγότερες προπονήσεις, έχουν ως αποτέλεσμα η επιρροή των τεχνικών επιτελείων να είναι σαφώς πιο μειωμένη σε σχέση με το παρελθόν. Μιλάμε για μια κομβική αλλαγή στο μυαλό του κάθε προπονητή που δεν είναι και εύκολο να γίνει αποδεκτή συνειδησιακά και το ότι ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει προσαρμοστεί σε αυτό, είναι παράσημο που του πιστώνεται στο 100%.

Συμπερασματικά, πόσοι ποντάρουν ότι αν δεν υπήρχε η 2 του Σεπτέμβρη του 2024, ο Ολυμπιακός θα ήταν ίδιος; Πόσοι ποντάρουν ότι ο Ολυμπιακός θα είχε άλλα δύο πρωταθλήματα; Πόσοι ποντάρουν ότι ο Ολυμπιακός θα είχε μία Euroleague; Σκεφτείτε, λοιπόν, τον Ολυμπιακό χωρίς τον Φουρνιέ και έχετε τις απαντήσεις σας.