Ανασυγκρότηση άμεσα, για να μην πει στο τέλος πως έχασε το πρωτάθλημα από ένα ριμπάουντ!

Ας συμφωνήσουμε σε κάτι. Είδαμε ΜΑΤΣΑΡΑ. Παιχνίδι που πραγματικά ήταν ακατάλληλο για καρδιακούς (έστω για 45’) και με δύο ομάδες που έδωσαν όλο τους το «είναι» για να φτάσουν στη νίκη. Και δίκαια, αυτή που την πήρε ήταν ο Παναθηναϊκός.

Ο Ολυμπιακός είχε όλα τα φόντα για να πάρει το αποτέλεσμα. Ο Κέντρικ Ναν, ο μεγάλος πονοκέφαλος της ερυθρόλευκης άμυνας είχε βγει εκτός με 5 φάουλ στα 6:28 πριν το φινάλε της κανονικής διάρκειας και με την επίθεση του Παναθηναϊκού να χωλαίνει, το σκορ έγινε 61-66 στο 35’. Σε όλο το υπόλοιπο ματς ο Ολυμπιακός βρίσκει ένα τρίποντο του Βεζένκοβ, ο Παναθηναϊκός με δύο κακές άμυνες του Ολυμπιακού βρίσκει σκορ και ένα τρίποντο του Χέιζ – Ντέιβις το ματς πάει παράταση. Και όλα αυτά ΧΩΡΙΣ τον Κέντρικ Ναν!

Ο Βεζένκοβ είναι πάλι εκεί και με 5 σερί πόντους δίνει αέρα στον Ολυμπιακό (74-79, 43’), ο οποίος στη συνέχεια… πίνει θάλασσα, δεν βρίσκει άλλο σκορ, χάνει 2 σερί αμυντικά ριμπάουντ στο 78-79 και εν τέλει το ματς πάει σε δεύτερη παράταση. Ο συγκινητικός Φουρνιέ έχει χάσει το καθαρό μυαλό του από την κούραση, ο Πίτερς κάνει δύο φάουλ στον Τολιόπουλο, ο Μιλουτίνοφ (ίσως με φάουλ) χάνει ένα… άχαστο, ο Τολιό πυροβολεί και ο Παναθηναϊκός φτάνει στη νίκη.

Γιατί κάναμε όλον αυτόν τον πρόλογο; Για να εξηγήσουμε πως ο Ολυμπιακός είχε το παιχνίδι στα χέρια του και δεν το τελείωσε. Σε ένα τόσο κλειστό ματς, μια διαφορά των 5 πόντων είναι πολύτιμη. Ε, ο Ολυμπιακός την απώλεσε και μάλιστα δύο φορές!

Μέσα σε όλα συνυπολογίστε και τον Ταϊρίκ Τζόουνς που κατάφερε σε 6 λεπτά συμμετοχής να αποβληθεί με 5 φάουλ (υπήρχαν και αυστηρά φάουλ αλλά καμία σημασία δεν έχει), τον Τάισον Γουόρντ του -17 στο +/- και του 1 πόντου, τον Τζόσεφ των 2 πόντων και τον Πίτερς που με 4 πόντους δεν μπόρεσε να βοηθήσει.

Ο Μιλουτίνοφ έπαιξε 39:32 για να πάρει 4 προσπάθειες για σουτ και χωρίς να τροφοδοτηθεί σχεδόν καθόλου. Ο Παπανικολάου μπορεί να έκανε λάθη, αλλά στο τέλος το ματς φώναζε πως πρέπει να είναι μέσα (στην πρώτη παράταση εμπειρία του, η σκληράδα του και το μέγεθός του χρειαζόντουσαν πολύ περισσότερο από τον Τζόσεφ) κι ο Βεζένκοβ πέραν από μερικά ξεσπάσματα, δεν τροφοδοτήθηκε όπως και όσο θα έπρεπε.

Ο Γουόκαπ υπερέβαλε εαυτόν με τα 3 τρίποντα και τους 16 πόντους του. Ο Φουρνιέ ήταν συγκινητικός, αλλά στο τέλος τα… έφτυσε, καθώς κουβαλούσε σε όλο το ματς την ομάδα του και κάπως έτσι, ήρθε και η ήττα. Ή μάλλον, με τρία νούμερα που σίγουρα θα κάνουν έξαλλο τον Γιώργο Μπαρτζώκα ήρθε η ήττα.

Το πρώτο είναι οι 16 ασίστ, νούμερο που είναι πολύ μικρό για τον Ολυμπιακό και που δείχνει το πόσο πολύ πήγαν σε ατομικές ενέργειες οι παίκτες του. Το δεύτερο είναι τα 15(!) επιθετικά ριμπάουντ του Παναθηναϊκού (ή χαμένα αμυντικά του Ολυμπιακού) με τους Ερνανγκόμεθ, Λεσόρ και Μήτογλου μάλιστα να είναι υπεύθυνοι για 11 εξ αυτών. Τρίτο, η τραγική αναλογία διπόντων - τριπόντων. Ο Ολυμπιακός σούταρε 27 δίποντα και 44 τρίποντα. Έτσι, δύσκολα κερδίζεις ένα ντέρμπι. Παρόλα αυτά, οι Πρωταθλητές Ευρώπης βρέθηκαν πολύ κοντά στο να το κάνουν.

Ουσιαστικά ο Ολυμπιακός βρέθηκε ένα ριμπάουντ μακριά από τον τίτλο. Και αυτό πονάει σίγουρα.

Πριν σκεφτείτε κάτι διαφορετικό, φυσικά και φέρει ευθύνη ο Γιώργος Μπαρτζώκας, που θα μπορούσε να κάνει καλύτερη διαχείριση. Δεν φταίει για όλα όμως. Δεν μπορούσε εκείνος να πάρει τα αμυντικά ριμπάουντ, ούτε να κάνει τον Τζόουνς να προσέχει τα φάουλ του.

Ναι, θα μπορούσε να δοκιμάσει και άλλα σχήματα. Ναι, θα μπορούσε να έχει χρησιμοποιήσει περισσότερο τον Ντόρσεϊ για να έχει τον Φουρνιέ πιο φρέσκο στα δύσκολα. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας (ορθά κατ’ εμέ) επέλεξε να ζήσει και να πεθάνει με τον Εβάν Φουρνιέ. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως σε αυτούς τους τελικούς (και στο Final Four) ο Γάλλος είναι πραγματικά συγκλονιστικός. Εκείνος έφερε τον Ολυμπιακό μέχρι την δεύτερη παράταση και μπορεί να έμεινε από δυνάμεις στο τέλος, αλλά κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει. 29 πόντου, 8 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 2 κλεψίματα. Τι να του πεις αυτού του τύπου;

Αλλά τώρα, όλα αυτά, δεν έχουν καμία σημασία. Ο Παναθηναϊκός έκανε το 2-2 και πλέον τα πάντα θα κριθούν στο ΣΕΦ.

Ο Ολυμπιακός θα έχει τον κόσμο του στο πλευρό του, θα έχει τρεις μέρες να ξεκουραστεί και να ανασυγκροτηθεί και… δεν θα έχει δικαιολογία να μην πάρει τη νίκη και το πρωτάθλημα.

Όλη τη χρονιά ο Ολυμπιακός πάλευε για αυτό το πλεονέκτημα έδρας. Για να διεκδικήσει μαζί με τον κόμο του τον τίτλο. Και το ΣΕΦ σίγουρα θα είναι καμίνι. Οι φίλαθλοι σίγουρα θα είναι ο έκτος παίκτης και θα φωνάξουν με όλο τους το «είναι» για την ομάδα τους. Καιρός λοιπόν ο Ολυμπιακός να… τελειώσει τη δουλειά, για να μην λέμε μετά για ένα πρωτάθλημα που το είχε στα χέρια του και το έχασε για ένα ριμπάουντ.

ΥΓ. Καμία ένταση μεταξύ Μπαρτζώκα και Τζόουνς. Ήταν νευριασμένος με το φάουλ που χρεώθηκε ο Αμερικανός και είχε γουρλώσει τα μάτια. Μην ψάχνουμε για ίντριγκα εκεί που δεν υπάρχει.

ΥΓ2. Θέλω να κάνω μια μικρή παρένθεση και να μιλήσω για Παναθηναϊκό. Και συγκεκριμένα για τον Βασίλη Τολιόπουλο. Ο διεθνής γκαρντ είναι παίκτης με μεγάλο ταλέντο, που ποτέ δεν κρύβεται στα δύσκολα. Η μεγάλη του εμφάνιση και το τεράστιο σουτ που βάζει στο τέλος είναι τρανή απόδειξη του πόσο τον έχει αδικήσει ο Έργκιν Άταμαν φέτος.