Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός: Ο ένας «γεμίζει», ο άλλος «αδειάζει»!

• Τι δείχνουν τα δύο πρώτα ματς των τελικών
• Παναθηναϊκός: Πρωτόγνωρη «σκληράδα» και αμυντικές προσαρμογές!
• Ολυμπιακός: Επιστροφή στο μπάσκετ... Νοεμβρίου!

Αν μου ζητούσε κάποιος πριν την έναρξη των τελικών, την πρόβλεψή μου για το ποια ομάδα θα κατακτούσε το πρωτάθλημα, η απάντησή μου δεν θα είχα κανένα δισταγμό. Στα δικά μου μάτια, ο πρωταθλητής Ευρώπης βρισκόταν στο 70% και ο Κυπελλούχος Ελλάδας στο 30%. Η εικόνα των δύο ομάδων στις ημιτελικές σειρές με ΑΕΚ και ΠΑΟΚ, ήταν αντιστρόφως ανάλογη!

Παρά το φυσιολογικό «άδειασμα» μετά την πολυπόθητη κατάκτηση της ευρωπαϊκής κορυφής, ο μεν Ολυμπιακός έπαιξε πολύ σοβαρά κόντρα στην «Ένωση» και από πλευράς συγκέντρωσης έδειξε έτοιμος για την μάχη του πρωταθλήματος, ενώ ο πανταχόθεν «πληγωμένος» Παναθηναϊκός, χρειάστηκε να «θυσιάσει – με “overuse” στο Game 1 με τον «δικέφαλο» του Βορρά – τον προερχόμενο από τραυματισμό Σλούκα, για να γλιτώσει το break από τον φιναλίστ του FIBA Europe Cup!

Αν υπήρξε μία παράμετρος που ταρακούνησε – αισθητά όπως αποδείχτηκε – τις ισορροπίες, αυτή ήταν ο τραυματισμός του Ντόρσεϊ (λόγω της υπερπολύτιμης έξτρα διάστασης που δίνει στην επίθεση της ομάδας του) και αυτό φυσικά επειδή η Stoiximan GBL, δεν είναι Euroleague όπου όλοι οι παίκτες είναι διαθέσιμοι.

Όσο ισχυρό όμως κι αν ήταν το παραπάνω πλήγμα, δεν μπορεί να αποτελέσει ελαφρυντικό για τους Πειραιώτες, από την στιγμή που οι «πράσινοι» έχουν παίξει τους δύο πρώτους τελικούς χωρίς τον αρχηγό και βασικό τους κουμανταδόρο (Σλούκα)!

Μία εξέλιξη που ανάγκασε τον Άταμαν να αφήσει εκτός 6άδας ξένων έναν εκ των δύο πιο πολυδιάστατων παικτών του (Ερνανγκόμεθ). Και να μην ξεχνάμε φυσικά την απουσία του από το Game 1, o οποίος έσφιξε τα δόντια για να δώσει 9 λεπτά ποιότητας (5π., 4ρ., 2ασ. & 1κλ. με 2/6 σουτ) στο Game 2!

Τι δείχνουν τα δύο πρώτα ματς των τελικών

Κάπως έτσι, λοιπόν, με τον Παναθηναϊκό να «κεφαλαιοποιεί» με πειστικό τρόπο στον δεύτερο τελικό το momentum που απέκτησε στο 2ο μέρος του πρώτου στο ΣΕΦ (έστω και αν η ανατροπή που έκανε από το -17, δεν είχε αντίκρισμα) «τρώγοντας σίδερα» στην άμυνα και τον Ολυμπιακό να «εγκλωβίζεται» στο ατομικό μπάσκετ και να δείχνει άνευρος και ενεργειακά υποδεέστερος, φτάσαμε στο 1-1.

Με βάση τα όσα έχουμε δει στα 31 χρόνια που καλύπτουμε τους τελικούς του πρωταθλήματος, τα πάντα σε αυτή την σειρά των αγώνων κρέμονται σε μία κλωστή. Ειδικότερα όταν η μία από τις δύο φιναλίστ προέρχεται από την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τροπαίου και η άλλη «κουβαλάει» το βάρος της δικής της αποτυχίας και την αρνητική επίδραση της επιτυχίας του αντιπάλου.

Στην προκειμένη περίπτωση, το ζητούμενο δεν είναι το κίνητρο. Αυτό υπάρχει σε υψηλό βαθμό και στα δύο «στρατόπεδα». Τι πιστεύετε δηλαδή ότι ο Ολυμπιακός νιώθει χορτασμένος με την κούπα της Euroleague και προτίθεται να επιτρέψει στον Παναθηναϊκό να πάρει το «νταμπλ». Ή ότι οι «πράσινοι» θέλουν να «κάψουν» την χρονιά για να φύγει ο έχων συμβόλαιο και του χρόνου Τούρκος τεχνικός, που πλέον έχει ελάχιστους υποστηρικτές στον οργανισμό;

Το κλειδί, λοιπόν, στο κλείσιμο της σεζόν. που η κλεψύδρα των αντοχών και των πάσης φύσεως αποθεμάτων αδειάζει εκατέρωθεν, βρίσκεται στην ψυχική και πνευματική δύναμη που θα επιδείξει η κάθε ομάδα στην πρώτη «στραβή» των τελικών. Και αυτή την αντίδραση την έχουν παρουσιάσει μέχρι στιγμής οι παίκτες του Έργκιν Άταμαν.

Παναθηναϊκός: Πρωτόγνωρη «σκληράδα» και αμυντικές προσαρμογές!

Ο Παναθηναϊκός χωρίς να είναι καλός στο μπασκετικό κομμάτι, βρήκε τον τρόπο και αντέδρασε. Έβγαλε πρωτόγνωρη σκληράδα στην άμυνα (αλήθεια που ήταν αυτή στα τρία τελευταία ματς με την Βαλένθια;), χτύπησε με δυναμικές αλλαγές την επιθετική λειτουργία των «ερυθρολεύκων» και με double team στον Φουρνιέ (με σκοπό να τον αναγκάσει να πασάρει την μπάλα και να υποπέσει σε λάθη) και μετά από καιρό παρουσίασε ουσιαστικές τακτικές προσαρμογές.

Μπορεί μπροστά να μην έχει πλησιάσει ούτε στο 70% των δυνατοτήτων του, αλλά σε αυτή την χρονική καμπή της αγωνιστικής περιόδου, αυτό που μετράει περισσότερο είναι η συμπαγής εικόνα πίσω. Και όταν μία ομάδα έχει τόσο πολύ ατομικό ταλέντο μπροστά, η ενέργεια που παίρνει από τα μετόπισθεν δίνει φτερά στα κουρασμένα πόδια και όλο και κάποιος (Χέιζ-Ντέιβις 23π., 3ρ., 2ασ. & 1κλ. με 5/8 τριπ. σε 38’) θα μπει την επιθετική «ζώνη του λυκόφωτος»!

Και για να μιλήσουμε και με αριθμούς, το Game 2 συνιστά το καλύτερο εφετινό παιχνίδι του «τριφυλλιού»! Οι μόλις 31 πόντοι που δέχτηκε η «πράσινη» άμυνα στα τελευταία 24’48” από την καλύτερη επίθεση της Ευρώπης (με 9/28 σουτ) τα λένε όλα!

Κι όλα αυτά χωρίς Χουάντσο και με τους Ναν, Λεσόρ και Σορτς να έχουν και οι τρεις μαζί 12 πόντους με 5/19 σουτ! Αν υπάρχει κάτι ανησυχητικό για τον «επτάστερο», που στα πρώτα 80 λεπτά των τελικών έχει ξεκάθαρα βρεί πνοή και δείχνει να ανεβάζει ρυθμούς, είναι ότι ο Άταμαν εξακολουθεί να παίζει κατά κύριο λόγο με τους βασικούς. Έστω κι αν ο Τολιόπουλος εξακολουθεί να τον «εκθέτει» σχεδόν σε κάθε ευκαιρία που του δίνεται...

Με τον Λεσόρ να παίζει τον λιγότερο χρόνο (26’36”) εκ των πενταδάτων (Γκραντ 27’23”, Όσμαν 32’, Ναν 35’36”) και τον Χέιζ-Ντέιβις (38’) να έχει μόλις ένα δίλεπτο για ανάσες, δεν ξέρω πως θα πάει στην συνέχεια αυτό, με τουλάχιστον δύο εναπομείνασες μάχες μέχρι τελικής πτώσεως στις επόμενες 5 μέρες...

Ολυμπιακός: Επιστροφή στο μπάσκετ... Νοεμβρίου!

Στην περίπτωση των πρωταθλητών Ευρώπης είναι πολύ κατανοητό και αναμενόμενο το ψυχολογικό και ενεργειακό άδειασμα μετά την σφραγίδα που μπήκε στην δικαίωση την οποία έψαχναν και πέτυχαν στο Final Four της Αθήνας.

Δεν είναι λίγο πράγμα για έναν οργανισμό να παρουσιάζει την υψηλότερη συνέπεια σε μία τόσο ανταγωνιστική διοργάνωση και να κατακτά το τρόπαιο μετά από τελικό-θρίλερ στην 5η συναπτή του συμμετοχή στο ετήσιο κορυφαίο ραντεβού του ευρωπαϊκού μπάσκετ! Θέλεις δεν θέλεις, η πίεση είναι τόσο μεγάλη που αναγκαστικά έρχεται μία φυσιολογική κατάρρευση και ένα αναπόφευκτο χαλάρωμα.

Αν σε αυτό προσθέσουμε και την κομβική απουσία του Ντόρσεϊ αλλά και τον τρόπο που ο Παναθηναϊκός «μάζεψε» την διαφορά των 17 πόντων στο Game 1 του Φαλήρου, ο Ολυμπιακός είναι λογικό να βρίσκεται στα όρια του και φυσικά να είναι ευχαριστημένος που δεν έχει χάσει το πλεονέκτημα της έδρας που κατέκτησε με το «σπαθί» σε όλ την διάρκεια της σεζόν (μέχρι να χάσει στο Game 2, ήταν αήττητος στην Stoiximan GBL με ρεκόρ 29-0)!

Πάντως, ανεξάρτητα με τις πιθανότητες επιστροφής του 2ου σκόρερ του στο πρωτάθλημα, ενόψει του Game 3, ο Γιώργος Μπαρτζώκας είναι αναγκαίο να παρέμβει δραστικά στην εικόνα της ομάδας του. Και φυσικά να ξανάψει η σπίθα της αντίδρασης και να επανέλθει το επιθετικό δολοφονικό ένστικτο των παικτών του μέσα από το μπάσκετ των συνεργασιών.

Δεν θυμάμαι πότε καταγράφηκε ξανά οι «ερυθρόλευκοι» είχαν μηδέν ασίστ σε μία περίοδο! Όπως στην 3η του Game 2, στην οποία τελείωσαν με μηδέν τελικές, 3 λάθη και 1/11 σουτ!

Όσο και να το έχει ο Φουρνιέ, οι πρωταθλητές δεν μπορούν να κυριαρχήσουν με το ένας εναντίον ενός παιχνίδι, γιατί πολύ απλά δεν έχουν μάθει ούτε να παίζουν, πολλώ δε μάλλον να κερδίζουν με αυτό τον τρόπο. Αν επιστρέψει ο Ντόρσεϊ και είναι καλά, τότε σίγουρα θα αποφορτίσει το μαρκάρισμα του Γάλλου (δεν ήταν μόνο ότι έκανε 6 λάθη, αλλά ότι σχεδόν όλα κατέληξαν σε εύκολους πόντους των γηπεδούχων στο transition) και θα προσφέρει ευχέρεια για καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας.

Αν όχι, ο Ολυμπιακός πρέπει να πάει την μπάλα μέσα και σίγουρα ο Τζόουνς, που μπορεί να ποστάρει αλλά και να πασάρει, είναι ιδανικότερος παρτενέρ του Μιλουτίνοφ στο “5” (σε σχέση με τον Χολ για τις δεδομένες συνθήκες).

Όσο για τον Νιλικίνα, σίγουρα ο εκάστοτε coach ξέρει καλύτερα από τον καθένα τις ανάγκες της ομάδας του, ωστόσο, μιλάμε για έναν παίκτη χωρίς ρυθμό και που έχει να παίξει ουσιαστικό ρόλο σε ματς τέτοιου επιπέδου (δηλαδή σε ντέρμπι «αιωνίων» ή σε αγώνα Euroleague) από το ματς της 10ης Μαρτίου με την Παρί στην γαλλική πρωτεύουσα!

Και το επισημαίνω όχι τόσο επειδή δεν έδωσε τίποτε (0/2 σουτ & 2 φάουλ σε 7’) στην ομάδα στο “T-Center”, αλλά γιατί η επιλογή του στέρησε από τους φιλοξενούμενους έναν εκ των πιο αθλητικών και ενεργητικών παικτών τους (Γουορντ).

Υγ.: «Απολαυστικός» Άταμαν! Μετά από καιρό έκανε ένα πραγματικά καλό κοουτσάρισμα και η ομάδα του παρουσίασε τακτική αντίδραση και δεν έχασε χρόνο να ενημερώσει για πολλοστή φορά τον κόσμο ότι είναι ο κορυφαίος προπονητής της τελευταίας δεκαετίας στην Ευρώπη. Αποκαλώντας τον Μπαρτζώκα κορυφαίο Έλληνα των δέκα τελευταίων χρόνων. Σύμφωνοι coach, απλά μην το λες εσύ για τον εαυτό σου! Άσε να το κρίνει το κοινό...