Παναθηναϊκός: Επαγγελματισμός, ενσυναίσθηση, αποτέλεσμα

Μια εικόνα μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση μετά το Game 1 των τελικών στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Και όχι. Δεν ήταν κάποια διαιτητική απόφαση μετά και την κουβέντα που είχε σηκωθεί επί του θέματος. Ήταν η στιγμή που ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις είχε καθίσει μπροστά από τον πάγκο του Παναθηναϊκού.

Απαρηγόρητος. Πληγωμένος. Απογοητευμένος. Όχι από την ομάδα, αλλά από τον εαυτό του. Μπορεί αμυντικά να ήταν εξαιρετικός έχοντας κάνει και τέσσερα κλεψίματα στο παιχνίδι, αλλά επιθετικά η στατιστική του είχε «γράψει» 1/13 σουτ. Συμβαίνουν αυτά. Σε οποιονδήποτε παίκτη. Να έχει μια κακή βραδιά. Άλλωστε ο πρώτος θα ήταν ή μήπως ο τελευταίος; Και μπορεί να ξαναρθούν ανάλογα βράδια.

Πείσμωσε. Ήξερε ότι ήταν μια κακή παρένθεση και ορκίστηκε μέσα του ότι δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Κάτι σαν προσωπικό στοίχημα. Έδειξε ότι έχει ενσυναίσθηση. Και επειδή, όπως είπε και ο Τζέριαν Γκραντ «είναι άριστος επαγγελματίας», δεν υπήρχε περίπτωση να μην βγει μπροστά στο επόμενο ματς.

Στο «Gazz Floor» ανέφερα μετά το Game 1 ότι ο Χέιζ-Ντέιβις θα είναι ο καλύτερος παίκτης του Παναθηναϊκού στο Game 2 και ότι θα ήταν ο παίκτης που θα έκανε την διαφορά. Όχι, δεν έχω βγάλει την… μεγάλη των μέντιουμ σχολή και ούτε έχω κάποια κρυστάλλινη σφαίρα για να βλέπω το μέλλον. Και φυσικά ούτε ανακάλυψα την Αμερική. Ήταν φως-φανάρι. Με μαθηματική ακρίβεια θα μπορούσε να ποντάρει κάποιος πάνω στον Χέιζ-Ντέιβις ενόψει του δεύτερου τελικού.

Και ξαναλέω. Αυτή η εικόνα του απαρηγόρητου Αμερικανού στο Game 1 ήταν εκείνη που μ’ έκανε να το πιστέψω. Και τον πίστεψε και ο κόσμος. Ναι, μπορεί να γκρίνιαξε για τα άστοχα σουτ, μπορεί να επικράτησε η άποψη ότι 1-2 από τα ελεύθερα σουτ που επιχείρησε να είχαν μπει το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό ωστόσο στον δεύτερο τελικό του έδειξε την αμέριστη συμπαράσταση του.

Και ξέρετε που φάνηκε αυτή η συμπαράσταση; Όταν ξεκίνησε και πάλι με δύο άστοχα σουτ, οι φίλοι του Παναθηναϊκού, όχι μόνο δεν δυσανασχέτησαν φέρνοντας στο μυαλό τους το Game 1, αλλά αντίθετα σηκώθηκαν και τον αποθέωσαν. Αυτό ήταν. Εκεί σιγουρεύτηκα ότι ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις θα έκανε ματσάρα. Έχει ακούσει πολλά ο συγκεκριμένος παίκτης. Τουρίστα τον ανεβάζει ο κόσμος λόγω των ταξιδιών του και τουρίστα τον κατεβάζει. Για σταθείτε λίγο όμως.

Έτσι κρίνεται ένας παίκτης; Το τι κάνει ο καθένας στον ελεύθερο χρόνο του και στα ρεπό του είναι δικαίωμά ΤΟΥ. Και μόνο. Αν αυτή είναι η ψυχοθεραπεία του, αν έτσι μπορεί να «καθαρίσει» το μυαλό του, αν έτσι μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, είναι δικό ΤΟΥ θέμα. Ούτε δικό μου, ούτε δικό σας. Τελεία.

Στην τελική τα ίδια ακριβώς έκανε και στη Φενέρ. Είναι επαγγελματίας; Είναι. Βρίσκεται πάντα στην ώρα του στις προπονήσεις; Βρίσκεται. Ανταποκρίνεται στις αγωνιστικές του υποχρεώσεις; Ανταποκρίνεται. Από εκεί και πέρα, όλα τα άλλα τα ακούω τσάμπα και βερεσέ. Και το ίδιο θα πω εάν ξανακάνει άσχημο ματς όπως αυτό το Game 1. Απλά μπορεί να συμβεί σε ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ παίκτη.

Με τον Χέιζ-Ντέιβις μπροστάρη, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός έφερε τη σειρά των τελικών στα ίσια. Αν και πολλοί είχαν προτρέξει για πιθανό 2-0 του Ολυμπιακού. Πάντως για να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη, εάν και εφόσον φέρουμε στο μυαλό την εικόνα του α’ δεκαλέπτου, προς τα… εκεί πήγαινε το πράγμα. Όμως οι «πράσινοι» έβγαλαν αδιανόητη σκληράδα στην άμυνα τους.

Ήταν επιθετικοί. Ορμούσαν με μπασκετική μανία στον αντίπαλο. Έβαζαν χέρια, έκαναν deflections, χαλούσαν τις επιθέσεις του Ολυμπιακού, έκλεβαν μπάλες. Και ξέρετε. Εάν χαθεί η ροή στην επίθεση του Ολυμπιακού, αυτομάτως… ξεκουρδίζεται η (σχεδόν πάντα) καλοκουρδισμένη «ερυθρόλευκη» μηχανή και δημιουργείται και μεγάλο πρόβλημα ως προς την τελική επιλογή. Γι’ αυτό και πολλές επιθέσεις τελείωσαν βεβιασμένα από τα χέρια του Φουρνιέ. Του μοναδικού που προσπάθησε να μείνει στο πνεύμα του αγώνα για τον Ολυμπιακού.

Πραγματικά δεν θυμάμαι τον Παναθηναϊκό να είναι τόσο επιθετικός και αποτελεσματικός στην άμυνα του. Να μην αφήνει τον αντίπαλο να πάρει την παραμικρή ανάσα. Να τον «στραγγαλίζει» από την αρχή έως και το τέλος. Και όχι οποιοσδήποτε αντίπαλο, αλλά τον Ολυμπιακό. Και ο Παναθηναϊκός είχε διάρκεια στο συγκεκριμένο κομμάτι, θυσιάζοντας το ενεργειακό κομμάτι για την άμυνα του.

Με τον Χουάντσο και πάλι εκτός κατάφερε να ισορροπήσει το μεγάλο πρόβλημα στα ριμπάουντ (32 έναντι 35 του Ολυμπιακού) ενώ είχε πολύ υψηλή δημιουργία με 20 ασίστ (οι εννέα εκ των οποίων από Ναν και Γκραντ) για μόλις επτά λάθη. Αρχικά (και εξαιρώντας φυσικά τον MVP, Χέιζ-Ντέιβις) θέλω να σταθώ σε δύο παίκτες οι οποίοι δεν… ξεχώρισαν από την επίθεση τους, αλλά από την άμυνα τους. Τον Κέντρικ Ναν ο οποίος είχε μόλις 1/9 σουτ (αλλά και 5 τελικές πάσες!) και τον Ματίας Λεσόρ. Αμφότεροι ήταν εξαιρετικοί στην άμυνα δείχνοντας διάθεση και βγάζοντας αστείρευτη ενέργεια. Μαζί τους και ο Τζέριαν Γκραντ, ο οποίος ύστερα από μεγάλοι χρονικό διάστημα έκανε πολύ καλό καλό παιχνίδι. Ειδικά αμυντικά, αλλά και επιθετικά με 8 πόντους και 4 ασίστ.

Ο Τσέντι Όσμαν έπαιξε τόσο όσο χρειάστηκε, αλλά ο άσος από το μανίκι του Άταμαν ήταν ο Βασίλης Τολιόπουλος, ο οποίος άρπαξε από τα μαλλιά τα 10 λεπτά που αγωνίστηκε και φρόντισε να βάλει και εκείνος την δική του σφραγίδα στο παιχνίδι. Και πραγματικά το(ν) είχε ανάγκη ο Παναθηναϊκός. Στα αξιοσημείωτα ότι ο Σορτς δεν αγωνίστηκε καθόλου στο δεύτερο ημίχρονο, κάτι που ίσως και να προαναγγέλει τις προθέσεις του Άταμαν ενόψει του Game 3.

Κατά τα φαινόμενα ο Κώστας Σλούκας θα είναι διαθέσιμος, όπερ και σημαίνει ότι στην 12άδα θα δούμε τον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ ο οποίος ήταν εκτός εξάδας ξένων από τους δύο πρώτους τελικούς. Άρα και πάλι ο Τολιόπουλος θα έχει τις ευκαιρίες του. Και έδειξε το πόσο πολύ μπορεί να βοηθήσει. Έχω αναφέρει ξανά σε παλιότερο άρθρο για τον Έλληνα γκαρντ, ότι ο παίκτης χρειάζεται εμπιστοσύνη. Να δει ότι τον υπολογίζουν. Και από τη στιγμή που τον εκθείασε και ο Άταμαν, πιστεύω ότι ο «Τολιό» θα έχει δικαιωματικά ρόλο (και) στα επόμενα ματς.

Ο 2ος τελικός ολοκληρώθηκε. Πέρασε στην ιστορία. Το άγχος θα βαραίνει τώρα τον Ολυμπιακό που θα παίζει εντός έδρας. Και ο Παναθηναϊκός θα έχει την δική του ευκαιρία. Και το κυριότερο όλων; Έδειξε ότι μπορεί. Και αν μη τι άλλο πήραν διαφορετικό χρώμα και ενδιαφέρουν οι φετινοί τελικοί.