Ο Άρης αποδίδει κατώτερα της ποιότητας των παικτών που διαθέτει…

Οι αμφιβολίες οικονομικού χαρακτήρα μαζί με την αγωνιστική ελπίδα, συνήθως, σχημάτιζαν την καθημερινότητα της ομάδας μπάσκετ του Άρη. Η συζήτηση επικέντρωνε στον βραχνά των χρεών και της – αυστηρότατα – σφικτής οικονομικής πολιτικής η οποία, ως ένα βαθμό, ύψωνε ανάχωμα στο χτίσιμο κάθε αγωνιστικού ονείρου. Τώρα, επικρατεί το ακριβώς αντίθετο. Το 91% των χρεών προς το Δημόσιο έχει εξαλειφθεί δημιουργώντας το ευοίωνο μέλλον που χρόνια ολόκληρα ονειρευόταν ένα φίλαθλο κίνημα, αλλά το αγωνιστικό καλλιεργεί κυρίως προβληματισμό παρά ελπίδα.

Προφανώς είναι αποδεκτή η άποψη περί μιας μεταβατικής περιόδου η οποία αποσκοπεί α) στην ολοκληρωτική καταβολή του χρέους, β) στην οργάνωση της εταιρίας και γ) στον εκσυγχρονισμό αυτής. Σε αυτό εξάλλου πίστεψαν φίλαθλοι και εμπορικοί συνεργάτες φτάνοντας στη διάθεση των 3.000 εισιτηρίων διαρκείας αλλά και στην εντυπωσιακή αύξηση των εμπορικών εσόδων η οποία φτάνει το 63%.

Είναι αλήθεια λοιπόν ότι η ΚΑΕ Άρης προσπαθεί να αλλάξει πολλά μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα και μέσα σ’ αυτά δεν είναι μόνο οι εσωτερικές αθλητικές υποδομές αλλά ολόκληρο το κεφάλαιο «υποδομές». Καλώς ή κακώς όμως και ανεξαρτήτως της καθολικής αναγνώρισης της τεράστιας προσπάθειας αλλά και των αποτελεσμάτων που αναφέρθηκαν πριν την κοινοποίηση αυτών από την ΚΑΕ, ο καθρέπτης κάθε αθλητικής ανώνυμης εταιρίας είναι η ομάδα και τα αποτελέσματά της. Για να το γράψω πιο απλά, σε βραδιές σαν αυτή στη Λουμπλιάνα ή στο Μαρούσι ή την περασμένη εβδομάδα στο Nick Galis Hall, το επιχείρημα δεν μπορεί να είναι… «πληρώθηκε το 91% του χρέους». Είναι σπουδαίο, όχι όμως και κατάλληλο για την περίσταση.

Στα δύο πλάνα που έχουν καταστρωθεί, το πρώτο μπορεί να χαρακτηριστεί επιτυχημένο βάσει της δέσμευσης για την αποπληρωμή των χρεών και φυσικά της εισροής ενός ποσού της τάξεως των 3.000.000 ευρώ από το επενδυτικό fund συμφερόντων της οικογένειας του Ρίτσαρντ Σιάο, το δεύτερο όμως… σκοντάφτει.

Με πάσα ειλικρίνεια, αυτό θα έγραφα ακόμη κι αν ο Μπράις Τζόουνς ευστοχούσε στις ελεύθερες βολές στο φινάλε της πρώτης παράτασης – του αγώνα με το Μαρούσι. Γιατί είναι φανερό ότι αυτή η ομάδα αποδίδει πολύ χαμηλότερα του ποιοτικού επιπέδου των παικτών της. Δείχνει δυσκολία στην αξιοποίηση των χαρακτηριστικών τους και βγάζει απελπισία διότι δεν έχει βρει τον τρόπο για να το πράξει.

Είναι εξίσου φανερό ότι δυσκολεύεται να κρύψει και τις αδυναμίες τους κι αυτές… έβγαλαν μάτι σε φάση άμυνας όπου οι «αδύναμοι κρίκοι» ξέμεναν συνεχώς με τους κοντούς του Αμαρουσίου και (τους) ήταν αδύνατο να τους σταματήσουν. Αυτοί (Μεϊκόν, Κινγκ και Περάντες) τελείωσαν το παιχνίδι με 75 πόντους και 13 ασίστ. Δηλαδή, ό,τι έκανε η ομάδα του Ηλία Παπαθεοδώρου ήταν προϊόν των τριών αυτών κυρίων είτε σε επίπεδο εκτέλεσης, είτε τελικής πάσας.

Το 0-3 στην GBL Basketleague είναι συνέπεια των τρανταχτών αμυντικών αδυναμιών οι οποίες αναδεικνύονται έπειτα από ένα απλό σκριν κοντά στο κέντρο του γηπέδου. Διαβάζοντας την αδυναμία του Άρη στα hedge out’s, το Μαρούσι δεν έκανε τίποτε περισσότερο από την εκμετάλλευσή της. Εκεί βασίστηκε όλο το επιθετικό παιχνίδι του. Ο δε Άρης δεν βελτιώθηκε παρά τις διαδοχικές εναλλαγές προσώπων και σχημάτων, όχι όμως και τρόπου αντιμετώπισης της επίθεσης του αντιπάλου.

Επιθετικά, στην τελευταία περίοδο και στην παράταση ήταν η πρώτη φορά που πήρε τα στοιχεία που πραγματικά μπορεί να δώσει ο Στίβεν Ίνοκ. Βέβαια αρκετοί από τους 22 πόντους που σημείωσε δημιουργήθηκαν από τον ίδιο μέσα από επιθετικά ριμπάουντ. Αντιθέτως, συνεχίζει να είναι ελαχίστως δημιουργικός για τους κατ’ εξοχήν σουτέρ που διαθέτει όπως ο Άρνολντας Κουλμπόκα. Ο Λιθουανός πήρε επτά σουτ κι έβαλε τα έξι. Ο Μπριν Φορμπς επιχείρησε 13 προσπάθειες και η συντριπτική πλειοψηφία αυτών δεν ήταν αποτέλεσμα της ομαδικής δουλειάς για το δικό του σουτ. Ο Αμερικανός ουδέποτε ήταν ο παίκτης που έφτιαχνε το σουτ του. Αυτή η ευθύνη ανέκαθεν ανήκε στους συμπαίκτες του. Το ίδιο ισχύει και για τον Άρνολντας Κουλμπόκα. Αντιθέτως ο Μήτρου Λονγκ λατρεύει το iso παιχνίδι κι αυτό επιστρατεύεται στις εξαιρετικά δύσκολες στιγμές, σαν τη χθεσινή ή και στη Λουμπλιάνα. Δίχως αυτό να αφορά αποκλειστικά τον Ελληνοκαναδό, καμία ομάδα δεν πρόκοψε με μπάσκετ ατομικής πρωτοβουλίας.

Εν τέλει, αν ο Μπόγκνταν Κάραϊτσιτς οφείλει να βρει τον τρόπο ουσιαστικής άντλησης των χαρακτηριστικών των παικτών του διότι το επίπεδο αποτελεσματικότητας είναι χαμηλό για την ποιότητα του ρόστερ που διαχειρίζεται, ως οργανισμός, ο Άρης θα πρέπει να πει την αλήθεια στον εαυτό του ως προς τις τωρινές αγωνιστικές ανάγκες του. Είτε αυτές αγγίζουν τη εντονότερη δημιουργία για την απόδοση plays που θα είναι προς το συμφέρον των παικτών στους οποίους επένδυσε το καλοκαίρι, είτε αφορούν την απαραίτητη ένεση αθλητικότητας. Γιατί η αγωνιστική πορεία είναι απαραίτητο να αποδειχθεί παραπλήσια της αντίστοιχης που γίνεται σε άλλα επίπεδα.