Αρης: Mε τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον... Hsiao και τ' άλλα παιδιά!
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80 όλη η Ελλάδα, ανεξαρτήτως οπαδικών προτιμήσεων, στο μπάσκετ υποστήριζε τον Αρη. Stop... Πάμε από την αρχή, για να το γράψουμε σωστά: Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80 όλη η Ελλάδα (πλην φυσικά των φίλων του ΠΑΟΚ), ανεξαρτήτως οπαδικών προτιμήσεων, στο μπάσκετ υποστήριζε τον Αρη.
Ήταν η εποχή που μεσουρανούσε η τριάδα Γκάλης – Γιαννάκης – Ιωαννίδης, η εποχή που Μαρινέλλα και Πάριος τραγουδούσαν «με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και τ' άλλα παιδιά», η εποχή που τα βράδια της Πέμπτης... ερήμωναν οι πόλεις και συντονίζονταν με την ΕΡΤ για να ακούσουν τον αείμνηστο Φίλιππο Συρίγο να μεταδίδει τις... μάχες με τη Μακάμπι, την Τρέισερ, τη Σκαβολίνι, τη Μπαρτσελόνα, τη Γιουγκοπλάστικα, τη Παρτιζάν, τη Λιμόζ.
Την... Ευρωλίγκα της εποχής δηλαδή. Όλη η αφρόκρεμα του ευρωπαϊκού μπάσκετ περνούσε και... δήλωνε υποταγή στο κατάμεστο Αλεξάνδρειο.
Εκείνη η παρέα που ήταν η... μισή και βάλε Εθνική Ελλάδος βρέθηκε τρεις φορές σε final four Κυπέλλου Πρωταθλητριών, αλλά ουδέποτε η κούπα δεν βάφτηκε «κιτρινόμαυρη». Τα χρόνια πέρασαν, τα οικονομικά προβλήματα έπιασαν τον Άρη από το... λαιμό κι όλα άλλαξαν. Γκάλης, Γιαννάκης και Ιωαννίδης... κούνησαν μαντήλι, το μπάσκετ από τον Βορρά κατηφόρισε στο Νότο, σε Αθήνα και Πειραιά και ο «μεγάλος Άρης» έγινε μια γλυκιά ανάμνηση όλων των φίλων του μπάσκετ. Από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά οι «κίτρινοι» της Θεσσαλονίκης έζησαν κάποιες λίγες μεγάλες στιγμές, κατέκτησαν ευρωπαϊκά που δεν μπόρεσε ο Γκάλης, έστω κι αν δεν ήταν Πρωταθλητριών.
Βίωσαν τους θριάμβους του Τορίνο και της Προύσας, βρήκαν διάσπαρτα κάποια εγχώρια Κύπελλα Ελλάδος αλλά ως εκεί. Ο μύθος έμεινε, αλλά η ομάδα άρχισε να σβήνει. Απαξιώθηκε, μαράζωσε οικονομικά, έχανε με χαρακτηριστική ευκολία όλα τα ταλέντα της κι απλά αρκέστηκε να περιμένει τα 2-3 ραντεβού της σεζόν με τον «αιώνιο» αντίπαλο ΠΑΟΚ, ώστε το Αλεξάνδρειο να... στολίζεται λίγο με την χαμένη αίγλη του παρελθόντος.
Το... διψασμένο μπασκετικό κοινό του Αρη (ή Άρεως αν προτιμάτε, εγώ όχι) πάντα περίμενε τη μεγάλη στιγμή της επιστροφής. Πάντα άκουγε μεγάλα λόγια, πολλές φορές η προσδοκία, το έκανε να τα πιστεύει κιόλας, αλλά η επιστροφή όπως την οραματίστηκε δεν ήρθε ποτέ. Πυροτεχνήματα στον αέρα έσκασαν πολλά κατά καιρούς. Πυροτεχνήματα ήταν όμως.
Ωσπου φτάνουμε στο σήμερα. Από το βράδυ της Πέμπτης, για την ακρίβεια από τα ξημερώματα της Παρασκευής, όπως πρώτος σας πληροφόρησε ο Βασίλης Βλαχόπουλος στο Gazzetta, o Aρης και ο κόσμος του βιώνουν μια νέα πραγματικότητα. Που τους κάνει να ελπίζουν, να χαμογελούν, να οραματίζονται, να περιμένουν αυτές τις περίφημες «καλύτερες μέρες».
Ζουν στον αστερισμό του Richard Hsiao. Του 24χρονου επιχειρηματία, λάτρη του μπάσκετ όπως λένε όσοι ξέρουν, φίλος των Antetokoubros, που αποφάσισε να επενδύσει σε έναν κοιμώμενο γίγαντα. Θα καταφέρει να τον ξυπνήσει; Θα ξέρουμε τις επόμενες εβδομάδες, μήνες, χρόνια.
Ο λαός του Αρη είναι στο... φτερό και πλέον «ρουφάει» σαν νερό στην Σαχάρα κάθετι που έχει να κάνει με το τμήμα μπάσκετ του συλλόγου. Φέρνει στο μυαλό του σπουδαία ονόματα που κάνουν... πασαρέλα στα παρκέ όλης της Ευρώπης, που πλέον θα μπορούν να φορέσουν την φανέλα με τον «Θεό του πολέμου». Διαβάζει στα ρεπορτάζ τις κινήσεις που είναι έτοιμες να γίνουν και έχουν στόχο, όραμα και είναι σε σωστή βάση. Το βέβαιο είναι ότι ο Άρης αλλάζει εποχή. Αλλαξε για την ακρίβεια. Αν θα ξαναγίνει ο Αρης που θα... κλείνει κόσμο στα σπίτια για να τον δουν, είνει νωρίς να το πούμε.
Αλλες εποχές άλλωστε σήμερα. Και μόνο όμως που από τα ξημερώματα της Παρασκευής όλη η Ελλάδα ασχολείται ξανά με τον Άρη και μάλιστα όχι για χρέη, ban και προσφυγές, αλλά για καλό λόγο είναι ένα μεγάλο άλμα προς την επιθυμητή κατεύθυνση. Η συνέχεια επί της οθόνης (του Gazzetta)...
Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.
