Είμαστε πια πρωταθλητές κι αυτό το οφείλουμε στο χθες!
Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή την χθεσινή εκδήλωση στο Δαϊς για την κατάκτηση του πρώτου Ευρωπαϊκού! Το 1987 είναι μακρινό για αυτούς που δεν το έζησαν! Για την γενιά μου είναι απλά παρελθόν!
Το παρελθόν εμφανίζεται μπροστά μας άλλοτε σαν χρόνος συμπυκνωμένος εξ’ αιτίας κάποιας αφορμής και άλλοτε αυθαίρετα όπως η γέννηση μας , η ίδια μας η ύπαρξη , άυλος σαν τον καπνό! Μας τυλίγει η μυρωδιά του και μετά χάνεται!
Στα χρόνια του οκτώ, μια ολόκληρη δεκαετία, οι συνομήλικοι μου κολύμπησαν ακμαίοι και ωραίοι σε μια απέραντη θάλασσα , αναμετρήθηκαν μαζί της, τράβηξαν οι περισσότεροι μακριά από την ακτή!
Γνώρισαν τα καταγάλανα νερά της αλλά και το βυθό! Δεν ξέρω αν όλα ήταν καλύτερα από το σήμερα. Ξέρω όμως από πρώτο χέρι ότι ήταν σίγουρα πιο ανθρώπινα! Δεν ήταν το λεγόμενο «κάτι άλλο» κάθε εποχής, ήταν απλά διαφορετικά!
Τα αγόρια όλα είχαν μακριά μαλλιά με χωρίστρα στην μέση. Οι σγουρομάλληδες προτιμούσαν την αφάνα και τους άρεσε όταν μιλούσαν να φυσάνε προς τα πάνω για να διώχνουν τις τούφες από το μέτωπο τους! Φορούσαν τζιν με ίσια γραμμή, παρδαλά πουκάμισα με τα δυο πάνω κουμπιά πάντα ανοιχτά ή t-shirt μάρκας frouit of the loom!
Οι αστοί και οι μοδάτοι κάπνιζαν Marlboro ή Camel οι κουλτουργιάρηδες , οι πολιτικοποιημένοι και οι διανοούμενοι χαρμάνιαζαν με Άσσο σκέτο ή Sante άφιλτρο με το χαρακτηριστικό κόκκινο πακέτο ( ένα μικρό κομψοτέχνημα) , οι λιγότερο θεριακλήδες προτιμούσαν την γεύση των Καρέλια ή Παπαστράτο κασετίνα και άλλοι Δελφοί. Φίλτρα!
Αν το καλοσκεφτείς οι κασετίνες των τσιγάρων ήταν τα πρώτα notebook! Στην πίσω τους πλευρά σημείωνες με στυλό αυτά που ήθελες να κάνεις για να μην τα ξεχάσεις , έγραφες τις διευθύνσεις και τα τηλέφωνα φίλων ή γνωστών όταν τους συναντούσες τυχαία στον δρόμο!
Στην θηλυκή μεριά του πλανήτη τα κορίτσια φορούσαν κοντές ελαστικές φούστες σε έντονα χρώματα , είχαν τα μαλλιά περμανάντ ή αλογοουρά! Οι πιο προχωρημένες διάλεγαν τις ανταύγειες (μες) και όσες τις χαρακτήριζε ένας αέρας ανεξαρτησίας επέλεγαν την φράντζα αλά Κλεοπάτρα look!
Οι παρέες ήταν πολυπληθείς, ένα σμάρι από αγόρια και κορίτσια, φωνές , χάχανα, συντροφικότητα και αλληλεγγύη σε ότι καταπίεζε, ματιές με υπονοούμενα σε άγουρο περιτύλιγμα, θυελλώδεις σχέσεις , περιπετειώδεις χωρισμοί, τραυματικές απορρίψεις , όρκοι αιώνιας πίστης παρόλο που αγνοούσαμε την θα πει πίστη αλλά και την σχετικότητα της αιωνιότητας!
Ότι είσαι νέος λες αυτό που χρόνια μετά δεν τολμάς να ξεστομίσεις! Το κάτι παραπάνω….
Τα νιάτα ξεχύνονται στα νησιά! Στην Μύκονο και στην Πάρο για να γνωρίσουν την ηδονή στην κοσμοπολίτικη αλλά και στην εναλλακτική της έκδοση, στην Σαντορίνη μήπως και συναντήσουν την ρομαντική πλευρά του έρωτα σε κάποιο ηλιοβασίλεμα , στην Αστυπάλαια και την Φολέγανδρο για να διαλογιστούν και να βρουν τον χαμένο τους εαυτό, στην Ίο για την ασωτία και οι πιο τολμηροί ακροβατούσαν χωρίς σχοινί στην σκοτεινή τους πλευρά στα νότια παράλια της Κρήτης!
Τα αγόρια άκουγαν στα κλάμπ ή με Walkman στις παραλίες to Ι Still Haven't Found What I'm Looking For των U2 και ορκιζόσουν ότι μίλαγαν στον εαυτό του! Τα κορίτσια πάλι ήθελαν να γίνουν μέλη των Bangles και όταν χόρευαν ξεπατίκωναν από το βίντεο κλιπ τις κινήσεις του γυναικείου συγκροτήματος!
Στο τεράστιο καζάνι του συστήματος σιγόβραζαν σε χαμηλή φωτιά οι συμβιβασμένοι των επόμενων δεκαετιών! Την Ελλάδα την εποχή εκείνη την ζέσταινε ένας καταπράσινος ήλιος , ο ήλιος της αλλαγής! Είχαμε σοσιαλισμό βλέπετε!
Την διασκευή , είσαι μικρός και δεν χωράς στον σοσιαλισμό μου θα την ανταμώσουμε χρόνια μετά…. Ο Ανδρέας (ένας ήταν ο Ανδρέας) από το βήμα της Βουλής απειλούσε να βυθίσει το Σισμίκ το τουρκικό σκάφος ωκεανογραφικών ερευνών , αν αυτό σκόπευε να παραβιάσει τα χωρικά μας ύδατα ή την υφαλοκρηπίδα!
Ο κόσμος πίστευε πάντα τον Ανδρέα , φοβήθηκε ότι ο πόλεμος με την γείτονα Τουρκία πλησιάζει και σε μια κρίση πανικού μπούκαρε και άδειασε τα σούπερ μάρκετ! Μια νέα μορφή εισέβαλε τότε δυναμικά στην κοινωνική στην οικονομική αλλά και στην αθλητική ζωή του τόπου ο τραπεζίτης Γιώργος Κοσκωτάς και οι πολυσχιδείς αλλά και ομιχλώδεις επιχειρηματικές δραστηριότητες του απασχολούσαν όλο και περισσότερο τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων εκείνης της εποχής!
Στο καλλιτεχνικό τομέα είχαμε πένθος βαρύ! Ο μεγάλος θεατράνθρωπος Κάρολος Κούν υποκλινόταν για τελευταία φορά στο κοινό του για να αποσυρθεί οριστικά στα παρασκήνια του κάτω κόσμου! Στα λαϊκά στρώματα όμως επικρατούσε ευφορία γιατί μετά από σχεδόν 12χρονη απουσία επέστρεφε στο τραγούδι ο Στελάρας κατά κόσμον Στέλιος Καζαντζίδης!
Την ίδια ώρα βέβαια ο Στράτος Διονυσίου στις πίστες υπενθύμιζε στους απανταχού προβληματισμένους ότι ο λαός τραγούδι θέλει τέρμα τα προβλήματα! Στην Ελλάδα του τότε δεν υπήρχε ιντερνετ, διαδίκτυο , κινητά τηλέφωνα, μειλ , sms, κομπιούτερ! Δεν υπήρχε ιδιωτική τηλεόραση και ραδιοφωνία!
Αυτή ήταν η χώρα μας! Γλώσσα τυφλή στην γεωγραφία, οικόπεδο και αποικία! Το ευρωπαϊκό αποκούμπι των Βαλκανίων! Δεν υπήρχε βέβαια και καμία διάκριση σε ομαδικό άθλημα!
Για να λέμε του λόγου το αληθές δεν υπήρχε και μπάσκετ!!! Τουλάχιστον στον βαθμό που υπάρχει σήμερα! Είχε γίνει βέβαια μια αρχή με τον Αρη, αλλά το σπορ μπορεί να μην ήταν για λίγους, αλλά σίγουρα δεν ήταν για τους πολλούς!
Οι πολλοί αγνοούσαν τους περίπλοκους κι σύνθετους κανόνες του, οι πολλοί το σνόμπαραν, το θεωρούσαν ένα άθλημα για φλώρους! Ώσπου σε εκείνη την Ελλάδα κατέφτασε η παρέα των 12! Η παρέα που ανέτρεψε τα δεδομένα , που άλλαξε τους συσχετισμούς στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό!
Η παρέα, γιατί δεν ήταν μόνο ο Γκάλης! Τεράστια η συμβολή του, παικταράς ό ίδιος , ανεπανάληπτη η παρουσία του, αλλά μην ξεχνάμε ότι ο Γκάλης αγωνιζόταν με τα εθνικά χρώματα, από το 1981, χωρίς να έχουμε καταφέρει κάτι το εξαιρετικό παρά μόνο την κατάκτηση της 10ης θέσης στο Μουντομπάσκετ μια χρονιά πριν τον θρίαμβο στο Ευρωπαϊκό!
Ήταν η πρώτη φορά στον ελληνικό αθλητισμό όπου 12 τεράστιες προσωπικότητες συναντήθηκαν την κατάλληλη χρονική στιγμή στον κατάλληλο τόπο! Και ήταν η πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία ενός ομαδικού αθλήματος που η σπορά της επιτυχίας έπιασε τόπο!!!
Όταν την επομένη του θριάμβου ο Παναγιώτης Γιαννάκης διακήρυττε «δώστε μπάλες στα παιδιά» σαν άλλος Λένιν («δώστε όλη η εξουσία στα Σοβιέτ»), η χώρα γέμισε μπασκέτες! Τα παιδιά σε όλη την επικράτεια παράτησαν την ασπρόμαυρη μπάλα του ποδοσφαίρου και απαίτησαν από τους γονείς τους να τους αγοράσουν μια σπυριάρα πορτοκαλί με γραμμές! Πραγματική επανάσταση!!!
Κι έτσι άνθισαν ο Διαμαντίδης , ο Σπανούλης , ο Παπαλουκάς, ο Αλβέρτης, ο Ζήσης , ο Χατζηβρέττας, ο Ντικούδης , ο Κορωνιός , ο Λάζαρος Παπαδόπουλος όλη η φουρνιά που αναμετρήθηκε με τον άθλο του 87 και τον ξεπέρασε με τα κατορθώματα της !
Χωρίς τους πρόδρομους δεν θα είχε γίνει τίποτα! Θα ήμασταν ακόμα στο σημείο μηδέν να συζητάμε και να αναλύουμε τι έφταιξε και πως μπορούμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί! Χάρις σ’ αυτούς όλες οι γενιές απέκτησαν όραμα στο μπάσκετ και η δικιά μου γενιά είχε μια σημαντική διάκριση να προβάλει! Και μάλιστα μια διάκριση –επανάσταση για τα ευρωπαϊκά δεδομένα!
Η επανάσταση που δεν καταφέραμε οι υπόλοιποι στους δικούς μας τομείς! Όταν η πραγματικότητα δεν μπορεί να εκφραστεί με απόλυτο συναισθηματισμό, το ίδιο και η καθημερινότητα, τότε γίνονται τραγούδι!
Έτσι για μένα το ’87 περιγράφεται στους στίχους ενός κομματιού των Κατσιμιχαίων το οποίο συμπτωματικά(;) γράφτηκε εκείνη την χρονιά. «Γυρίζω μες στο σπίτι μόνος μου, οι γέροι μου δεν είν’ εδώ.
Ανοίγω τη ντουλάπα και μέσα στο καθρέφτη/βλέπω ένα παιδί να μου γελάει και να μου λέει: Εμένα μ’ έχουν βάλει τιμωρία.Όμως, κάθε φορά που θέλεις να ‘ρχεσαι από ‘δω, απ’ το γυαλί να μπαινοβγαίνεις. Εμένα δε με βλέπουνε κι, όταν σου λέω πορτοκάλι τρεις φορές, να βγαίνεις.»
Γυρίζω μες στο σπίτι μόνος μου»!!!
Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.
