Ελλάδα: Η γενιά των 10άρηδων και ο απολογισμός των μικρών Εθνικών ομάδων!

• Το πρόβλημα της καθοδήγησης
• Η γενιά του 2010 αναιρεί πλήρως την «καραμέλα» της έλλειψης ταλέντου
• Οι παίκτες που ξεχώρισαν και που χρειάζονται βελτίωση

Αν στις αρχές Ιούνη, με ρωτούσατε τις προβλέψεις μου για την πορεία των τριών μικρών Εθνικών ομάδων στα ετήσια πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα, το μόνο σίγουρο που θα σας έλεγα, ήταν ότι η Νέων θα είχε το δυσκολότερο έργο απ’ όλες. Τι θέλω να πω;

Ότι λόγω των πολλών και σημαντικών απουσιών, το υλικό που είχαμε στην διάθεσή μας δεν φαινόταν επαρκές για να μας βάλει εκ του ασφαλούς στην 8άδα, ώστε να αποφύγουμε μπλεξίματα που – στο κακό σενάριο – θα μπορούσαν να μας στείλουν στα παιχνίδια για την διεκδίκηση της παραμονής μας στην Α’ Κατηγορία.

Αντίθετα, πρωτίστως οι Παίδες (που όμως δεν ήταν παιγμένοι και δεν είχαν παραστάσεις σε επίσημα παιχνίδια ως σύνολο) και δευτερευόντως οι Έφηβοι, είχαν παιδιά με ενδιαφέροντα στοιχεία, τα οποία αν έμπαιναν σε μία σειρά και σε ένα πλάνο, θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μία διάκριση.

Δυόμισι μήνες αργότερα, το τελικό αποτέλεσμα δίνει σίγουρα θετικό πρόσημο στην συνολική αγωνιστική προσπάθεια που έγινε φέτος. Το παράδοξο, βέβαια, είναι ότι η Εθνική ομάδα κάτω των 20 ετών πήρε την καλύτερη θέση (5η) και σίγουρα έκανε την δική της υπέρβαση.

Ανεξάρτητα αν τα τουρνουά της συγκεκριμένης ηλικιακής κατηγορίας χαρακτηρίζονται ολοένα και περισσότερο από τις απουσίες των κορυφαίων παικτών όλων των ομάδων, που συνήθως έχουν αλλάξει επίπεδο κι έχουν αλλού το μυαλό τους.

Οι έφηβοι (6οι) με την σειρά τους, δεν ξεκίνησαν καλά κι έχασαν δύο δικά τους ματς στην 1η φάση, αλλά «πέταξαν» εκτός προημιτελικών την Σερβία και ηττήθηκαν στο σουτ και με «αυτοχειρία» στον προημιτελικό με την Ισπανία, έχοντας φτάσει ακόμη και στο +29! Κάπως έτσι χάθηκε η είσοδος στην 4άδα και η απευθείας πρόκριση στο Παγκόσμιο της επόμενης χρονιάς.

Τα δε πολύ ταλαντούχα παιδιά του νεότερου αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος που πήγαν με τις υψηλότερες προσδοκίες (παρά τις δύο σημαντικές απουσίες), έμειναν εκτός βάθρου (6η θέση), προκαλώντας περισσότερο προβληματισμό και λιγότερο θετικές εντυπώσεις, λόγω του τρόπου με τον οποίο έπαιξαν.

Το πρόβλημα της καθοδήγησης

Η διαφορά σε αυτές τις τρεις ομάδες είχε να κάνει – κατά την ταπεινή μου άποψη – με την τεράστια απόσταση που τις χώρισε σε παραστάσεις, τεχνογνωσία και εμπειρία στο κομμάτι της τεχνικής καθοδήγησης.

Και αυτό φάνηκε στην εικόνα που παρουσίασαν μέσα στο παρκέ, στο μπάσκετ που έπαιξαν και στον τρόπο με τον οποίο επέλεξαν να στηριχθούν, λαμβάνοντας πάντα υπ’ όψιν και τα «εργαλεία» που είχαν στην διάθεσή τους, οι τρεις προπονητές.

Χωρίς όλα τα παραπάνω να αποτελούν μομφή για τους Σκροπολίθα και Μισιακό, που ηγήθηκαν της U18 και της U16 αντίστοιχα, το θέμα μας δεν είναι τι δεν έκαναν σωστά οι δύο προαναφερθέντες, αλλά πόσα «χιλιόμετρα» έχουν διανύσει, τι χαρακτήρα έχουν «χτίσει» σαν head coaches αλλά και με ποια φιλοσοφία, ώστε να μπορέσουν να διαχειριστούν όχι μόνο τις δύσκολες καταστάσεις που θα αντιμετωπίσουν... Αλλά και να προσαρμόσουν τα χαρακτηριστικά και το ταλέντο των νέων παικτών στο μπάσκετ που τους ταιριάζει.

Θα μου πείτε... ψιλά γράμματα, αλλά αν δεν ασχοληθούμε με την λεπτομέρεια, πως θα έχουμε υψηλές απαιτήσεις;

Γιατί αν επιδιώκουμε την διάκριση και τα μετάλλια στα διεθνή τουρνουά, δεν γίνεται να στέλνουμε τις αντιπροσωπευτικές μας ομάδες με προπονητές, που ουσιαστικά κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο coaching ή που δεν έχουν κάποιες standard περγαμηνές.

Αν εξαιρέσουμε, λοιπόν, τον αρχιπροπονητή του αναπτυξιακού προγράμματος και καταξιωμένο πλήρως στις μικρές ηλικίες, Κώστα Παπαδόπουλο, που οι ομάδες του έχουν παραδοσιακά αμυντικογενή φιλοσοφία και επιδιώκουν το ριμπάουντ και το παιχνίδι στο ανοιχτό γήπεδο, οι υπόλοιπες δύο μικρές Εθνικές ομάδες που παρατάξαμε στην Ιταλία και την Ρουμανία αντίστοιχα, δεν μπορούμε να πούμε ότι είχαν μία στόχευση και μία κατεύθυνση ως προς το τι ήθελαν να παρουσιάσουν στο παρκέ.

Και αυτό, σε έναν βαθμό, είναι λογικό από την στιγμή που οι επιλογές της ΕΟΚ για τις θέσεις των ομοσπονδιακών τεχνικών δεν είναι «μπαρουτοκαπνισμένα» ονόματα στους πάγκους (έστω με την μορφή τρίμηνης συνεργασίας), με εμπειρία και μακρά διαδρομή, πλαισιωμένα έστω με προπονητές που σε όλη την διάρκεια της σεζόν θα έχουν την ευθύνη της εκάστοτε ηλικίας.

Εκεί εντοπίζεται, με βάση την δική μου οπτική, το μεγαλύτερο λάθος στην όλη διαχείριση, μαζί και με την «γάγγραινα» που προκαλεί στο εν λόγω περιβάλλον η αλληλεπίδραση των πελατειακών σχέσων ατζέντηδων, γονέων και φυσικά των συμφερόντων της εκάστοτε διοίκησης της ομοσπονδίας.

Αλλά για να μην τα «τσουβαλιάζουμε» όλα, και δουλειά και σχεδιασμός γίνονται και ακτινογραφία των ταλέντων υπάρχει και γενικότερα δεν είναι όλα αφημένα στην τύχη. Όπως για αρκετά χρόνια στο πρόσφατο παρελθόν.

Η γενιά του 2010 αναιρεί πλήρως την «καραμέλα» της έλλειψης ταλέντου

Και να κλείσουμε με μία πιο εκτενή αναφορά στην Εθνική παίδων που πήγε στην Οραντέα, έχοντας βγάλει μάτια στα φιλικά παιχνίδια και κερδίζοντας μάλιστα στην παράταση ακόμη και την αήττητη πρωταθλήτρια Ευρώπης, Λετονία. Από την οποία, παρεμπιπτόντως χάσαμε από δύο σερί τρίποντα στα τελευταία 110 δευτερόλεπτα του προημιτελικού.

Η συγκεκριμένη ελληνική ομάδα, που στερήθηκε λόγω τραυματισμού δύο πολύ ταλαντούχους παίκτες (Βαρβαρίτης και Φαλού) που θα είχαν πολύ επιδραστικό ρόλο, αν συμπεριλαμβάνονταν στην 12άδα, παρουσίασε 4-5 παιδιά που έχουν τα φόντα να μας απασχολήσουν για αρκετά χρόνια. Και το πιο σημαντικό είναι ότι μπορούν, αν το θέλουν, δουλέψουν κι αναπτυχθούν σωστά, να χτυπήσουν σε μερικά χρόνια από τώρα την πόρτα της Εθνικής ανδρών.

Κατ’ αρχάς, μετά από αρκετά χρόνια η φουρνιά του 2010 έχει μία τριάδα από ψηλά guard (Μπάρλος, Μοναμά και Σπανούλης), αλλά και τρεις παίκτες με ύψος πάνω από δύο μέτρα (Σπανός, Βαρβαρίτης και Φαλού), που μπορούν και πρέπει να «κατέβουν» τουλάχιστον μία θέση απ΄αυτήν που χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα.

Κοινώς υπάρχει προοπτική και αυτό είναι ξεκάθαρο για όποιον βλέπει μπάσκετ. Το άσχημο της υπόθεσης είναι ότι λόγω της μεγάλης δημοσιότητας που υπάρχει πλέον παντού, δημιουργήθηκαν υψηλότερες προσδοκίες του αναμενόμενου. Και αυτό το επισημαίνω γιατί μιλάμε για 16χρονα παιδιά, στα οποία κανείς δεν μπορεί προβλέψει τι επίδραση μπορεί να έχουν δύο κολλητές ήττες (από Ισπανία και Ισραήλ) σε παιχνίδια με διψήφιο ελληνικό προβάδισμα στο 2ο μέρος!

Βλέποντας τα επίσημα ματς, ωστόσο, δεν σας κρύβω ότι παρ’ ότι η ομάδα μας κέρδιζε πράγματα από την άμυνα και είχε αρχές στο ανασταλτικό κομμάτι, με ξένισε πολύ ότι δεν είχε το παραμικρό πλάνο στο set παιχνίδι της επίθεσης και λειτούργησε εντελώς άναρχα στον τρόπο ανάπτυξης του transition.

Αν εξαιρέσουμε το pick’n’roll με τεράστια εμμονή στην διείσδυση μέχρι μέσα, το ένας εναντίον ενός παιχνίδι συγκεκριμένων παικτών και το ακούμπημα της μπάλας μέσα στο post, δεν υπήρχε κυκλοφορία της μπάλας, αλλά ούτε και εναλλακτικοί τρόποι επίθεσης, που θα προέκυπταν έστω μέσα από κάποια λίγα αλλά δουλεμένα plays. Εξ’ ου και η προτελευταία θέση (15η) στο ποσοστό ευστοχίας στα δίποντα (44,2%)!

Αντ’ αυτού είδαμε τεράστια ανοχή στην ατομική πρωτοβουλία, με αποτέλεσμα να βλέπουμε μπάσκετ που παίζεται συνήθως σε μονό και πολλές βεβιασμένες ενέργειες, οι οποίες δυστυχώς «ψαλίδισαν» τις καλές πιθανότητες που είχε αυτή η ομάδα (αλλά δεν τις έδειξε) να φτάσει σε μία διάκριση.

Για όλα τα παραπάνω, όμως, δεν γίνεται το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης να πηγαίνει στα παιδιά. Τέτοιες ταλαντούχες φουρνιές πρέπει να πλαισιώνονται από προπονητές με δοκιμασμένη και δυνατή προσωπικότητα, η οποία θα επιβληθεί και θα επιδράσει στην συνολική εικόνα που θα παρουσιάστεί μέσα στο γήπεδο.

Οι παίκτες που ξεχώρισαν και που χρειάζονται βελτίωση

Επί προσωπικού, ο Μπάρλος ήταν το παιδί που είχε συγκριτικά την πιο σταθερή παρουσία, τελειώνοντας το τουρνουά ως ο πιο εύστοχος παίκτης στα τριποντα (42,5%) και ο 2ος στις βολές (86,4%), ενώ ταυτόχρονα ήταν 8ος σκόρερ (μ.ο. 16,9π.), 10ος κλέφτης (μ.ο. 2,3) και 14ος στην αξιολόγηση. Ενεργός μπροστά αλλά και πίσω, έδειξε ότι είναι ο πιο έτοιμος για το επόμενο βήμα (όποιο είναι αυτό) αλλά και ότι έχει τις λιγότερες ατέλειες να διορθώσει.

Όλοι όσοι τον έχουν παρακολουθήσει στενά, θα συμφωνήσουν ότι ο Σπανός κυμάνθηκε πολύ πιο κάτω από τις δυνατότητές του (33% εντός πεδιάς & 53,8% στις βολές). Ωστόσο, το ότι τελείωσε τους αγώνες με μέσο όρο double double (μ.ο. 10,6π. & 10,0ρ.) και κατετάγη 2ος στην συλλογή των «σκουπιδιών», λέει πολλά για το ψηλό του ταβάνι. Είναι, όμως, επιτακτική η ανάγκη να βελτιώσει το σουτ του.

Ο Σπανούλης φάνηκε πολύ πιεσμένος να ηγηθεί στο σκοράρισμα και είχε πολλές τραβηγμένες επιλογές (27,9% εντός πεδιάς), αλλά αυτό δεν ακυρώνει την πολυδιάστατη και πληθωρική του παρουσία (1ος κλέφτης και 3ος ριμπάουντερ της ομάδας) και την σημαντική του συνεισφορά στο παιχνίδι της Εθνικής (ξέρει να βάζει πολύ καλά το σώμα του και να κερδίζει φάουλ). Δεν βλέπουμε συχνά παιδιά που δεν φοβούνται την απόφαση, βλέπουν γήπεδο και έχουν επίδραση σε πολλά σημεία του παιχνιδιού.

Σωματοδομικά μοιάζει πολύ περισσότερο στον Διαμαντίδη απ’ ότι στον πατέρα του (μακρύς με μεγάλο άνοιγμα χεριών), οπότε όσο περισσότερο εστιάσει σε ένα αντίστοιχο μπασκετικό προφίλ, δουλεύοντας πολύ και στο μακρινό σουτ, τόσο περισσότερο θα αυξήσει τις πιθανότητες του να παίξει.

Η μη αναμενόμενη ευχάριστη έκπληξη ήταν ο εκ Βελγίου προερχόμενος, Γιώργος Μοναμά, που πριν από την έναρξη της προετοιμασίας ήταν άγνωστος στο ευρύ κοινό. Αν και σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για ένα παιδί που χρειάζεται μεγάλη βελτίωση σε ο,τιδήποτε έχει να κάνει με το σουτ, έδειξε πολύ αποτελεσματικός στο ένας εναντίον ενός με την μπάλα στο πάτωμα (έστω κι αν ακόμη πάει μόνο δεξιά), ενώ ταυτόχρονα έχει μέγεθος και πολύ ουσιαστική συμμετοχή στην αμυντική λειτουργία (εξαιρετικός μπλοκέρ και κλέφτης και άνω του μέσου όρου ριμπάουντερ), συνδυάζοντας έκρηξη, ταχύτητα και μέγεθος.

Υγ.: Αν πρέπει να είμαστε υπέρ το δεον προσεκτικοί στις δημόσιες τοποθετήσεις και διατυπώσεις μας για 16χρονα παιδιά, αυτό πρέπει να γίνεται εις διπλούν και εις τριπλούν όταν πρόκεται για περιπτώσεις νεαρών που κουβαλούν την βαριά κληρονομιά της όποιας σπουδαίας σταδιοδρομίας έκαναν οι γονείς τους στο άθλημα. Σύμφωνοι, η σύγκριση θα είναι πάντα αναπόφευκτη, ωστόσο, ας συνυπολογίσουμε όλοι πόσο άδικη είναι...