Έλληνες προπονητές: Γιατί πρέπει να φύγεις για να σε εκτιμήσουν;

Η πρόσφατη αποθέωση του Δημήτρη Πρίφτη από τους φίλους της Ρέτζιο Εμίλια με το συγκινητικό πανό στις εξέδρες του γηπέδου στην Ιταλία, αν μη τι άλλο δείχνει τη διαφορετική κουλτούρα με την οποία προσεγγίζεται το μπάσκετ μακριά από την Ελλάδα.

Υπάρχει κάτι σχεδόν παράδοξο στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε το μπάσκετ και τους ανθρώπους του στην χώρα μας. Έλληνες προπονητές ταξιδεύουν στο εξωτερικό, δουλεύουν σε πολύ απαιτητικό περιβάλλον, κερδίζουν σεβασμό, αποδοχή, ακόμη και λατρεία από τον κόσμο. Και όμως, την ίδια στιγμή, στην ίδια τους τη χώρα, αυτή η κουλτούρα μοιάζει να απουσιάζει.

View this post on Instagram

A post shared by Pallacanestro Reggiana (@pallacanestroreggiana)

Τα παραδείγματα είναι πλέον πολλά και τα παραθέτει το Gazzetta κάνοντας μια αναδρομή από την πρόσφατη περίπτωση του Δημήτρη Πρίφτη, που γνώρισε την αποθέωση στη Ρέτζιο Εμίλια, με τον κόσμο να αναγνωρίζει τη δουλειά και τη φιλοσοφία του, λίγα 24ωρα μετά την ανακοίνωση της επέκτασης της συνεργασίας του με τον ιταλικό σύλλογο για άλλα δυο χρόνια. «Δημήτρη, είσαι ένας από εμάς» έγραφε το πανό που ύψωσαν στις εξέδρες οι φίλοι της ομάδας και συγκίνησε τον Έλληνα προπονητή.

x_galatasarai.jpg

Νωρίτερα, υπήρχε ο Ανδρέας Πιστιόλης, ο οποίος όταν εργάζονταν στη Γαλατασαράϊ στις 29 Μαΐου του 2022 οι Τούρκοι που είχαν «δεθεί» μαζί του αναγνωρίζοντας την προσφορά του στην ομάδα έκαναν ένα ωραίο πανό με την προσωπογραφία του εκφράζοντας τη στήριξη τους σ’ εκείνον.

Αποχωρώντας από την τουρκική ομάδα στη συνέχεια βρέθηκε ως πρώτος προπονητής στην ΤΣΣΚΑ με την οποία κατέκτησε τίτλους και όταν στην σειρά των playoffs με την Λοκομοτίβ Κουμπάν αποβλήθηκε γιατί διαμαρτυρήθηκε έντονα για τις αποφάσεις των διαιτητών, ο κόσμος της ομάδας ύψωσε ένα πανό το οποίο έγραφε στα ελληνικά: «Κόουτς θα παλέψουμε μαζί»!

coach_.jpg

Μια ακόμη εικόνα που λέει πολλά για το πώς αντιλαμβάνονται τον ρόλο του προπονητή. Ο Ανδρέας Πιστιόλης, τόσο στη Γαλατασαράι όσο και νωρίτερα στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, κέρδισε την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό μέσα από τη δουλειά του, ενώ ο Δημήτρης Ιτούδης αποτελεί ίσως το πιο εμβληματικό παράδειγμα Έλληνα προπονητή που λατρεύτηκε στο εξωτερικό για την δουλειά που έκανε όπου εργάστηκε, την προσωπικότητα του και τη συνέπειά του.

Αρκετά πιο πίσω στις 19 Δεκεμβρίου 2019 όταν ο Γιάννης Σφαιρόπουλος εργάζονταν στην Μακάμπι Τελ Αβίβ, ήταν τέτοια η αποδοχή του κόσμου που έφτιαξε ένα εντυπωσιακό πανό με την προσωπογραφία του Έλληνα τεχνικού και έγραφε: «Σφαιρόπουλε σε αγαπώ»!

Δεν είναι ότι λείπει η γνώση ή η επιτυχία. Το αντίθετο. Οι Έλληνες προπονητές έχουν αποδείξει διαχρονικά ότι μπορούν να σταθούν στο υψηλότερο επίπεδο, να διαχειριστούν πίεση, να εξελίξουν παίκτες, να δημιουργήσουν ομάδες με ταυτότητα. Αυτό που αλλάζει είναι το περιβάλλον. Στο εξωτερικό, ο προπονητής αντιμετωπίζεται ως κυρίαρχη παρουσία του project. Υπάρχει υπομονή, εμπιστοσύνη, μια διάθεση να «αγκαλιαστεί» η δουλειά του ακόμη και όταν τα αποτελέσματα δεν είναι άμεσα να στηριχθεί.

Στην Ελλάδα, αντίθετα, κυριαρχεί συχνά η καχυποψία και η βιασύνη. Η ήττα δεν είναι μέρος της διαδικασίας αλλά αφορμή για αμφισβήτηση. Η επιτυχία δεν είναι αποτέλεσμα σχεδίου αλλά υποχρέωση. Και ο προπονητής, αντί να αποτελεί σημείο αναφοράς, γίνεται εύκολα ο πρώτος στόχος. Δεν είναι ζήτημα γνώσης του παιχνιδιού, είναι ζήτημα κουλτούρας.

Ίσως τελικά αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί δεν είναι γιατί οι Έλληνες προπονητές διαπρέπουν στο εξωτερικό, αλλά γιατί δεν τους επιτρέπουμε να βιώσουν το ίδιο επίπεδο αναγνώρισης στον τόπο τους. Γιατί δεν έχουμε μάθει να επενδύουμε στη διάρκεια, να στηρίζουμε το όραμα, να αναγνωρίζουμε τη δουλειά πέρα από το άμεσο αποτέλεσμα.

Αν κάτι μας δείχνουν οι ιστορίες αναγνώρισης και αποθέωσης του Δημήτρη Πρίφτη, του Γιάννη Σφαιρόπουλου, του Δημήτρη Ιτούδη και του Ανδρέα Πιστιόλη στο εξωτερικό, είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι το «ποιος», αλλά το «πώς». Και ίσως, κάποια στιγμή, αξίζει να αναρωτηθούμε αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε αυτό το «πώς» ή αν απλώς θα συνεχίσουμε να χειροκροτούμε από μακριά.