Ο ΟΦΗ, ο Κούδας κι ο Ρασούλης...

Είναι (ή μάλλον έγινε ξαφνικά χθες) μακάβρια επίκαιρο αυτό που είχε δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο ο Μανώλης Ρασούλης...

«Έχω πει να μου βάλουν στην ταφόπετρα, όταν τα τινάξω, το εξής: Έφυγε πλήρης ιδεών»!

Αν αυτή την επιθυμία ο Ρασούλης την άφησε ως διαθήκη, προφανώς θα του την ικανοποιήσουν. Δυστυχώς έφυγε πλήρης ιδεών και τραγουδιών, αλλά ελλιπής ημερών κι αυτό επιτείνει την τραγικότητα της απώλειάς του: δεν εννοώ μονάχα το ότι εκδήμησε εις Κύριον στα 66 του χρόνια, αλλά κι ότι τον βρήκαν χθες, αποθαμένο (που λέμε και στη γενέτειρά του) από κάμποσες μέρες...

Ο Ρασούλης δήλωνε Κρητικός με ελληνική εθνικότητα, το τόνιζε κιόλας αυτό σε μια ιστοσελίδα που τιτλοφορείται ως «το πιο γκαγκάν site μέσ' το Γκλόμπαλ Βίλατζ»! Στη συνέχεια δίνει ο ίδιος τα επίσης ιδιότυπα στοιχεία ταυτότητός του, ως «Εμμανουήλ Ρασούλης Ντέβα Παρινίτο» (στα ισπανικά σημαίνει «ερωτευμένος με τη θεϊκότητα») και από κάτω σημειώνει αυτοσαρκαζόμενος: «Η παρούσα σελίδα και εγώ προσωπικά καταδικάζομε τη βία απριόρι, ντεπροφούντις και ντεφάκτο, απ' όπου και να προέρχεται, ό,τι μορφή και να παίρνει. Θα 'χομε την ευκαιρία να τα πούμε στα αναλυτικά, λίαν συντόμως, από αυτό εδώ το σημείο»...

Δεν την είχαμε πολλές φορές αυτή την ευκαιρία, Μανώλη, αλλά δεν πειράζει...

Εκτός από πλήρης ιδεών και τραγουδιών, ο Ρασούλης έφυγε επίσης πλήρης αθλητικών! Τόσο πλήρης μού φαίνεται, τώρα που ανατρέχω στα τραγούδια και στη διαδρομή του, που θαρρώ πως δεν υπάρχει άλλος τραγουδοποιός (με την ευρεία έννοια του: και στιχουργός και ερμηνευτής, μα πάνω απ' όλα στοχαστής) που να 'χει πετάξει τόσες αθλητικές, κυρίως ποδοσφαιρικές, πάσες στις παρτιτούρες του. Το αναφέρω με επιφύλαξη αυτό, διότι τόσο ανατρεπτικός και αιρετικός που ήταν, δεν είμαι βέβαιος πως χρησιμοποιούσε παρτιτούρες, αμφιβάλλω αν τις ήξερε κιόλας: προς επίρρωσιν αυτού, αξίζει να σημειωθεί ότι το τραγούδι «Αχ Ελλάδα, σ' αγαπώ» το εμπνεύστηκε κι άρχισε να γεννά τους στίχους και να τους ντύνει με τη μελωδία του στόματός του μέσα στην τσατίλα του επειδή έχασε ένα λεωφορείο σε μια ερημική περιοχή της Κρήτης!

Ο άνθρωπος που είχε δηλώσει απερίφραστα ότι «σιχαίνομαι την ανεργία, τη μιζέρια και τους φραγκοφονιάδες και κατά τα άλλα φροντίζω να ησυχάζω, χωρίς να εφησυχάζω» έφυγε από τη ζωή σε μια εποχή που ό,τι σιχαινόταν, κυριαρχεί στο δημόσιο βίο μας! Ασφαλώς ο θάνατός του δεν ήταν πράξη αντίδρασης στα θλιβερά τεκταινόμενα των καιρών μας, αλλά και ως τέτοια εάν εκληφθεί, έπεσε στην περίπτωση και έκανε το δικό του αντάρτικο για να δικαιώσει κιόλας, μετά θάνατον, εκείνους που τον κατηγόρησαν ως εγκέφαλο της «17 Νοέμβρη»!

Για να μην ξεστρατίσω από αυτό που θέλω να γράψω, ξαναγυρίσω στην αδυναμία που είχε ο Ρασούλης με τα αθλητικά. Άλλωστε ένας δίσκος που έβγαλε το 1988 μαζί με τον Γιώργο Γαβαλά έχει τίτλο «Τα ποδοσφαιρικά», είναι αφιερωμένος «στον ΟΦΗ και την Μπάλα-Γη», στο εξώφυλλό του υπάρχουν ένα γήπεδο, τρεις φάσεις από αγώνες και η ομάδα του ΟΦΗ σε παράταξη, ενώ τα τραγούδια είναι όλα ένα κι ένα, γι' αυτό τα απαριθμώ κατά σειρά: 1. ΟΦΗ ολέ, 2. Γκολ, 3. Θύρα 4, 4. Το τραγούδι της ήττας, 5. Ύμνος, 6,. Εντός έδρας (με ερμηνευτή τον Χαράλαμπο Γαργανουράκη), 7. Η μπαλάντα του επαγγελματία παίκτη., 8. Χαίηζελ, 9. Εκτός έδρας, 10. Το βαλς των παραγόντων, 11. Μπάλα Γη, 12. Θέμα!

Και μόνο οι τίτλοι των τραγουδιών, χωρίς κανείς να υπεισέλθει στους στίχους, μου κάνουν σαν κάτι από τις μοναδικές (από πλευράς σημειολογίας, λιτότητας και μεστού λόγου) αναφορές του Εντουάρντο Γκαλεάνο στο βιβλίο «Τα Χίλια Πρόσωπα του ποδοσφαίρου»...

Ο Ρασούλης υπήρξε γέννημα-θρέμμα της εκκλησίας και των γηπέδων. Πιτσιρικάς, στις αρχές της δεκαετίας του '50, έψελνε στην εκκλησία του (πολιούχου του Ηρακλείου) Αγίου Μηνά και συνάμα έπαιζε μπάλα στον ΟΦΗ, οικοδομώντας από τότε μια αδελφική σχέση με τον θρύλο εκείνης της εποχής, τον Δημήτρη Βάβουλα. Πριν από λίγα χρόνια σε μια εκπομπή του TV Creta ο Ρασούλης είχε μιλήσει για τον Βάβουλα. «Ήταν τεράστια παικτάρα κι ένας θρύλος για τον ΟΦΗ», είχε πει. «Θυμάμαι ότι όλη την εβδομάδα κουβαλούσε τσουβάλια με σταφίδες, όμως ήταν πάντα ακούραστος και δεν έχανε παιχνίδι. Είχε τόσο δυνατό σουτ, που σε ένα παιχνίδι του ΟΦΗ σούταρε με αποτέλεσμα να σπάσει το δοκάρι της εστίας»!

Αποτίοντας τιμή και συνάμα σπονδή στη γενέτειρα και στην ποδοσφαιρική αγάπη του, ο Ρασούλης κάθισε ένα πρωινό στην Πλατεία των Λιονταριών και ενώ έπινε τον καφέ του, έγραψε τον ύμνο του ΟΦΗ. Ήταν Σεπτέμβριος του '87, λίγους μήνες μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος (με ηρωική μορφή στη διαδικασία των πέναλτι του τελικού κόντρα στον Ηρακλή τον Μύρωνα Σηφάκη κι όπως ο ίδιος εξομολογήθηκε αργότερα «σκέφτηκα πως θα' ταν άσχημο για την ομάδα μας να παίξει στο Κύπελλο Κυπελλούχων με τη Βίτοσα και να μην ακουστεί ένας ύμνος στο γήπεδο, γι' αυτό κάθισα και τον έγραψα»!

Τον επόμενο χρόνο ο Ρασούλης έβγαλε «Τα ποδοσφαιρικά», όπου οιστρηλατείται από την αγάπη του για την μπάλα και τον ΟΦΗ, συμπεριλαμβανομένων και των οργανωμένων οπαδών του: ένα τραγούδι στο δίσκο είναι αφιερωμένο στη «Θύρα 4» (όχι της Τούμπας, αλλά) του παλιού «Γεντί Κουλέ». Συν τοις άλλοις, στα διάφορα τραγούδια αυτού του δίσκου θυμάται μορφές από το παρελθόν (βλέπε Αργύρης Μπουρδαμής) ενώ αποενοχοποιεί τις ήττες με το ρεφρέν «μα, πάλι ΟΦΗ είμαστε, πρώτοι και ωραίοι».

Για τον ΟΦΗ ο Ρασούλης ήταν ένας αληθινός βάρδος, ευτυχώς μάλιστα που οι Ομιλίτες τον πρόλαβαν εν ζωή για να τον τιμήσουν και να του εκφράσουν την αγάπη τους στις 10 Φεβρουαρίου του 2008, στη γιορτή του Συνδέσμου «Κρήτες 4 Ανατολικά Προάστια».

Εκτός από «Τα Ποδοσφαιρικά», ο Ρασούλης φρόντισε να εκδηλώσει την αγάπη του για το ποδόσφαιρο και σε άλλους δίσκους, σε κάμποσα μάλιστα τραγούδια, που μοιάζουν βγαλμένα από το γήπεδο. Ένας δίσκος του (με συνεργό τον Πέτρο Βαγιόπουλο) επονομάστηκε «Πότε Βούδας, πότε Κούδας» από το ομώνυμο τραγούδι το οποίο ερμηνεύει ο Νίκος Παπάζογλου, ενώ στο εξώφυλλο εικονίζονται δύο ιερωμένοι και δύο ποδοσφαιριστές με φόρμες και τις μπάλες ανά χείρας, για να επιβεβαιωθεί κιόλας ο στίχος «έχω καταλάβει ήδη της ζωής μου το παιχνίδι»! Παρεμπιπτόντως, εξ αφορμής αυτού του τραγουδιού ο Ρασούλης είχε κατηγορηθεί ως σατανιστής!

Είναι άλλη μία τραγική ειρωνεία ότι ο Ρασούλης βρέθηκε νεκρός ανήμερα του αγώνα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός, που κάποτε τους χώρισε και τους έβαλε σε έναν πόλεμο η υπόθεση του Κούδα!

Κι άλλων ποδοσφαιρικών συνέχεια: Στο τραγούδι «Τσερνομπιλιές» (από τον ίδιο δίσκο, «Πότε Βούδας πότε Κούδας») που ερμήνευσε πρώτη η Γλυκερία, υπάρχει ο στίχος «μπάλα γη κι αν είν' αράουτ και καρδιοχτυπώ κι ας βαδίζω οχτώ, εγώ σου τραγουδώ» . Στον δίσκο «Το τρένο φτάνει τελικά στην Κατερίνη» που βγήκε το 1998, υπάρχει το τραγούδι «Ίλιγγος Senna» με προφανή παραπομπή στον συχωρεμένο (από την Πρωτομαγιά του 1994 στο ράλι του Σαν Μαρίνο) πρωταθλητή της Formula-1 Άιρτον Σένα. Εκεί μάλιστα, παραφράζει τους στίχους του Καββαδία και στο ρυθμό του «πούθ' έρχεσαι από τη Βαβυλώνα», φτάνει στην ερώτηση «ποιον αγαπάς;», απαντά «τον ολοένα», ύστερα ρωτά πάλι «πώς τον λέν';» κι αποκρίνεται «Ίλιγγο Senna»!

Μια κλασική ποδοσφαιρική κίνηση, η ντρίμπλα (που εκ παραδρομής αναφέρεται ως τρίπλα) υπήρξε πηγή έμπνευσης και για το τραγούδι «Καλή μου τρίπλα σκλαβωμένη», που το ερμήνευσε ο ίδιος ο Ρασούλης το 1984 στο δίσκο «Ναι στο ναι και ναι στο όχι» και το παρέλαβε για να το πει ακόμη καλύτερα έναν χρόνο αργότερα στο δίσκο «Να 'μαστε πάλι εδώ, Αντρέα» η Σοφία Βόσσου.

Έφυγε λοιπόν ο Ρασούλης... Πάει κι αφήνει πίσω του (όχι συντρίμμια), αλλά όλα αυτά που δημοσίως τόνιζε ότι τα σιχαίνεται. Αφήνει όμως μια κρητική λεβεντιά, μια γνήσια στάση ζωής, μια μεγάλη μουσική κληρονομιά, μια λατρεία για το ποδόσφαιρο και τον ΟΦΗ και μια επιταγή για τη βασανισμένη και χειμαζόμενη ελληνική κοινωνία, που εξόχως αποτυπώνεται σε ένα από τα τραγούδια του, ακροβατούσα ανάμεσα στην ελπίδα και στην απελπισία...

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ,
και βαθιά σ' ευχαριστώ,
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
ν' ανασαίνω όπου βρεθώ,
να πεθαίνω όπου πατώ,
και να μη σε υποφέρω!