Το… what if του Φετφατζίδη

Η συνέντευξη του Γιάννη Φετφατζίδη στο Gazzetta.gr ανέδειξε την πορεία μιας σχέσης η οποία άρχισε με… ξινίλες, αλλά προϊόντος του χρόνου απέκτησε συναισθηματική δομή. Πιθανόν να μην περίμενε ούτε ο ίδιος αυτή την εξέλιξη, αν και αυτός ο ισχυρισμός είναι εξαιρετικά επίφοβος λόγω δυσκολίας εισχώρησης στον ψυχικό κόσμο του ποδοσφαιριστή, άρα και αναγνώρισης των πραγματικών συναισθημάτων του. Λόγω βιωμάτων ή χαρακτήρα, συνηθίζει να τα κρατά μέσα του σε σημείο παρεξήγησης. Σαν αυτή που λίγο έλειψε να δημιουργηθεί όταν σκόραρε για πρώτη φορά με τη φανέλα του Άρη, διαμορφώνοντας το ευρύτατο 5-0 επί του Απόλλωνα Σμύρνης στο «Κλ. Βικελίδης». Για πανηγυρισμό ούτε λόγος, καλά-καλά δεν χαμογέλασε, πέραν του ότι απέφυγε να μοιραστεί τη στιγμή με τους συμπαίκτες του. Μέχρι και το… «αν δεν του αρέσει να πάει αλλού» ακούστηκε στα ερτζιανά της Θεσσαλονίκης όπου ο καθένας βγάζει τον πόνο του και τα εσώψυχά του.

Η αλήθεια είναι ότι εκείνη τη σεζόν (2018-19) - κι έχοντας αποδράσει από ένα προβληματικό (για τον ίδιο) περιβάλλον κι ένα διαρκές «bullying» για εκείνη τη χαμένη ευκαιρία στο ντέρμπι της ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό - ο Φετφατζίδης περίμενε περισσότερα πράγματα από μια απλή ένωση αναγκών που αποτέλεσε τη βάση αυτής της συνεργασίας. Αυτή άρχισε στα τελειώματα της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου. Τότε όμως πήγε σε μια ομάδα η οποία ήδη ήταν στρωμένη, οπότε ήταν λογικό (από την πλευρά της τεχνικής ηγεσίας) να αποφευχθούν οι πειραματισμοί προς αποφυγήν διατάραξης των αγωνιστικών ισορροπιών. Συν τοις άλλοις, ο Ματέο Γκαρσία ήταν ο παίκτης που… γνωρίσαμε και όχι αυτός που επέστρεψε από τη Σερβία.

Φτάνοντας στο καλοκαίρι (πάντα του 2019), η παραμονή του στην ομάδα ήταν απόφαση Καρυπίδη καθώς αποτέλεσε μία από τις ευθύνες που συνηθίζει να αναλαμβάνει ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ Άρης. Το ίδιο έκανε με τον Φακούντο Μπερτόγλιο, αλλά και με τον Κώστα Μήτρογλου. Αυτή του «Φέτφα» δεν του βγήκε απλά, αλλά ως ένα βαθμό έδωσε ζωή σ’ έναν «εγκαταλελειμμένο» (ποδοσφαιρικά) οργανισμό. Αυτή η ζωντάνια μεταδόθηκε στην ομάδα την αμέσως επόμενη σεζόν (2019-20) καθώς η ποδοσφαιρική ευφυΐα του αποτέλεσε τον βασικό τρόπο έκφρασης του Άρη στην επίθεση.

Το τέλος αυτής της συνεργασίας (μέσω πώλησης) ήταν αναπόφευκτο υπό την έννοια ότι ο Άρης είχε ανάγκη αυτά τα 1.1 εκατομμύρια ευρώ που εισέπραξε από την πώληση των δικαιωμάτων του, ο δε ποδοσφαιριστής δεν θα μπορούσε να αρνηθεί ένα συμβόλαιο (σχεδόν) έξι φορές μεγαλύτερο σε σχέση με αυτό που είχε στον Άρη. Κι εδώ κολλάει ο τίτλος του κειμένου, αυτό το «what if» στο υποθετικό σενάριο της παραμονής του στον Άρη.

Φετφατζίδης VS Ματέο Γκαρσία

Στο ενδεχόμενο παραμονής του «Φέτφα», σίγουρα δεν θα στρωνόταν ο δρόμος της επιστροφής του Ματέο Γκαρσία καθώς θα υπήρχε δυσκολία άντλησης του ποσού που επενδύθηκε για την αγορά των δικαιωμάτων του από τον Ερυθρό Αστέρα, πέραν του ότι δεν θα ήταν απαραίτητο για αγωνιστικούς λόγους. Η συνύπαρξη των δύο επίσης δεν θα ήταν εύκολή κι αυτό δεν έχει να κάνει με τον χαρακτήρα τους, όσο με το γεγονός ότι ένας από τους δύο θα έπρεπε να κάθεται στον πάγκο.

Σε αρκετά παιχνίδια της φετινής σεζόν, ο Αργεντίνος δεν ήταν στις βασικές επιλογές του Άκη Μάντζιου αλλά δεν μπορούσε να πει και κουβέντα καθώς με τη γενικότερη παρουσία του, δικαίωσε στο απόλυτο τον προπονητή του. Γνωρίζει και ο ίδιος ότι δεν άξιζε να είναι βασικός και αναντικατάστατος.

Με τον Φετφατζίδη παρόντα, λογικά ο Άρης θα είχε καλύτερη δημιουργία (σε καθεστώς κατοχής μπάλας), λογικά θα είχε καλύτερη ανάπτυξη στο transition παιχνίδι καθώς πλεονεκτεί σε ταχύτητα, έκρηξη και με την μπάλα στα πόδια, ενώ είναι ικανότερος στην τελική πάσα. Από την άλλη πλευρά όμως, υπάρχει αμφιβολία για το κατά πόσο θα μπορούσε να υπηρετήσει το πλάνο του Άκη Μάντζιου υπό την έννοια ότι θα έπρεπε να ξοδέψει πολύ ενέργεια στο αμυντικό pressing, πράγμα το οποίο δεν εντάσσεται στα στοιχεία της αγωνιστικής ταυτότητάς του. Σπανίως ξόδευε κούρσες για να καλύψει μια αμυντική ανάγκη, το έκανε περισσότερο στις περιπτώσεις που ένιωθε ο ίδιος υπεύθυνος για την απώλειας μιας κατοχής.

Θα του έλυνε το πρόβλημα;

Αναμφίβολα, ο Άρης θα εμφανιζόταν πιο αποτελεσματικός στην επίθεση και πιο ουσιαστικός στις στιγμές κυριαρχικού ποδοσφαίρου που είχε στη διάρκεια της σεζόν κι αυτές δεν ήταν λίγες. Μόνο που σε σχέση με το εύρος αυτών, δεν βρήκε την αντίστοιχη ουσία και σ’ αυτό το αποτέλεσμα έπαιξαν ρόλο α) το γεγονός ότι «έβγαλε» το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν μ’ έναν κατά συνθήκη σέντερ φορ και β) δεν είχε το ένας εναντίον ενός που θα μπορούσε να του δώσει ο Φετφατζίδης. Αυτό του πρόσφερε απλόχερα στη γεμάτη χρονιά του στο «Κλ. Βικελίδης» κι επειδή μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με προσαρμογή από την αντίπαλη άμυνα, αυτομάτως δημιουργούνταν περισσότεροι χώροι για τους υπόλοιπους. Πιθανόν να συνέβαινε το ίδιο και φέτος. Σίγουρα θα του έδινε τη μία ενέργεια που κάνει τη διαφορά, ειδικά σε κλειστά παιχνίδια, καθώς αυτό είναι το πλέον αντιπροσωπευτικό στοιχείο του. Όπως επίσης, σίγουρα δεν θα του έδινε την αμυντική ισορροπία που είχε στο μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς, γιατί η άμυνα δεν είναι στο… αίμα του.