Τα «Παιδιά του Πειραιά» και το Όσκαρ του Μάνου Χατζιδάκι (vids)

• Από την Παξινού στον Χατζιδάκι
• Τα "ελληνικά" Όσκαρ του 1961
• Οι στίχοι

«Όσο κι αν ψάξω, δεν βρίσκω άλλο λιμάνι, τρελή να με `χει κάνει, όσο τον Πειραιά», τραγουδούσε η Μελίνα Μερκούρη στην ταινία "Ποτέ την Κυριακή".

Μια ταινία-σταθμός (1960) για τον ελληνικό κινηματογράφο που πέρασε τα σύνορα της Ελλάδος και έφτασε έως την τελετή απονομής βραβείων Όσκαρ το 1961 στην Καλιφόρνια.

Η ταινία του Ζυλ Ντασέν στην οποία η Μελίνα Μερκούρη να υποδύεται την πόρνη (Ίλια) ήταν υποψήφια για τον "Χρυσό Φοίνικα" στο Φεστιβάλ των Καννών και η μετέπειτα υπουργός πολιτισμού θα κερδίσει το βραβείο Α' γυναικείου ρόλο.

Το 1961 η ταινία έλαβε 5 υποψηφιότητες στα βραβεία Όσκαρ στις ΗΠΑ και κέρδισε ένα. Ήταν το Όσκαρ πρωτότυπου τραγουδιού για το "Τα Παιδιά του Πειραιά" που είχε γράψει ο Μάνος Χατζιδάκις.

Ο μουσικοσυνθέτης δεν είχε ταξιδέψει στις ΗΠΑ για να παραλάβει το αγαλματάκι του στην απονομή που "φιλοξενήθηκε" στην Καλιφόρνια στις 17 Απριλίου 1961. Ο Μάνος Χατζιδάκις που είχε γράψει τραγούδια για δεκάδες ταινίες δεν πίστευε ιδιαίτερα στις βραβεύσεις και δεν θεωρούσε αυτού του είδους τα τραγούδια από τα αγαπημένα του.

Από την Παξινού στον Χατζιδάκι

Είχαν περάσει κάμποσα χρόνια από το Όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου που κέρδισε η Κατίνα Παξινού για την ερμηνεία της στην ταινία «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα» και ο Μάνος Χατζιδάκις έβαλε και πάλι την Ελλάδα στην λίστα των βραβείων Όσκαρ.

Όσο και εάν έψαχνε ο παρουσιαστής της κατηγορίας του πρωτότυπου τραγουδιού Στιβ Άλεν και ο τελετάρχης Μπόμπ Χόουπ τον Μάνο Χατζιδάκι στην αίθουσα δεν τον βρήκαν πουθενά.

Έστειλαν το βραβείο με το ταχυδρομείο, χάθηκε, το έστειλαν ξανά αλλά η ιστορία έγραψε ότι η μοναδική φωτογραφία του Μάνου Χατζιδάκι με το αγαλματίδιο στα χέρια στήθηκε με δανεικό από τους φωτογράφους.

Το αγαλματίδιο ανήκε στην Κατίνα Παξινού και χρησιμοποιήθηκε για την φωτογραφία!

Σε κείμενο που δημοσιεύεται στο επίσημο site του, υπάρχει και μια παλιά δήλωση του για το περίφημο Όσκαρ :«…Το επίσημο κράτος με γιόρτασε για το Oscar που πήρα ερήμην μου και έξω απ’ τα δικά μου σχέδια. Πάλεψα χρόνια για ν’ αφαιρέσω αυτό τον “τίτλο τιμής” από την πλάτη μου μα αν δεν το κατάφερα αυτό, ο αγώνας με βοήθησε να ξαναγίνω νέος ή να ξαναγίνομαι νέος κάθε φορά που ο χρόνος μου πετούσε μία επίσημη υπενθύμιση της παρουσίας του».

Οι φήμες λένε ότι κάποτε ο Χατδιδάκις πέταξε το αγαλματίδιο στα σκουπίδια.

Τα "ελληνικά" Όσκαρ του 1961

Εκείνη τη χρονιά, το 1961, τα βραβεία Όσκαρ είχαν έντονο άρωμα Ελλάδος. Το βραβείο Β' ανδρικού ρόλου κέρδισε ο Τζορτζ Τσακίρης. Ήταν Αμερικανός ηθοποιός με Έλληνες γονείς και απέσπασε βραβείο για την ερμηνεία του στην ταινία «West Side Story» που απέσπασε 10 από τα 11 βραβεία που διεκδίκησε.

To Όσκαρ της ταινίας με τα καλύτερα ειδικά εφέ κέρδισαν τα "Κανόνια του Ναβαρόνε" που γυρίστηκαν στη Ρόδο με τον Αριστοτέλη Ωνάση να είναι ένας από τους βασικούς χρηματοδότες της ταινίας.

Τα "Παιδιά του Πειραιά" θα τα τραγουδήσει παρουσία του Μάνου Χατζιδάκι κάποτε σε μια φιλική παρέα και η θρυλική Μαρία Κάλλας. Τα "Παιδιά του Πειραιά" συνδέθηκαν φυσικά με τον Ολυμπιακό.

Στην ταινία η Μελίνα Μερκούρη πριν αρχίσει να τραγουδάει στην κάμαρα της στέριωσε πάνω στο κρεβάτι μια φωτογραφία με την ενδεκάδα της ομάδας του Ολυμπιακού στην δεκαετία του '50 η οποία και προσέδωσε το προσωνύμιο "Θρύλος" στον σύλλογο αφού είχε κερδίσει 6 συνεχόμενα πρωταθλήματα Ελλάδος.

Το τραγούδι που είχε γράψει ο Χατζιδάκις με την βοήθεια του Γιώργου Ζαμπέτα, σύμφωνα με την παράδοση, έχει μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες σ' όλο τον κόσμο και έχει σημειώσει τεράστια επιτυχία.

Θα το ακούσουμε στα αγγλικά, στα ιταλικά, στα γαλλικά, στα γερμανικά, στα ισπανικά, στα τσέχικα, στα καντονέζικα, στα ολλανδικά, στα σέρβικα και σ' άλλες γλώσσες.

To τραγούδι ακούστηκε το 2005 στην ταινία Munich του Στίβεν Σπίλμπεργκ.

Οι στίχοι

Aπ’ το παράθυρό μου στέλνω

ένα δύο και τρία και τέσσερα φιλιά

που φτάνουν στο λιμάνι

ένα και δύο και τρία και τέσσερα πουλιά

Πώς ήθελα να είχα ένα και δύο

και τρία και τέσσερα παιδιά

που σαν θα μεγαλώσουν όλα

θα γίνουν λεβέντες για χάρη του Πειραιά

Όσο κι αν ψάξω, δεν βρίσκω άλλο λιμάνι

τρελή να με `χει κάνει, όσο τον Πειραιά

Που όταν βραδιάζει, τραγούδια μ’ αραδιάζει

και τις πενιές του αλλάζει, γεμίζει από παιδιά

Aπό την πόρτα μου σαν βγω

δεν υπάρχει κανείς που να μην τον αγαπώ

και σαν το βράδυ κοιμηθώ, ξέρω πως

ξέρω πως, πως θα τον ονειρευτώ

Πετράδια βάζω στο λαιμό, και μια χά

και μια χά , και μια χάντρα φυλακτό

γιατί τα βράδια καρτερώ, στο λιμάνι σαν βγω

κάποιον άγνωστο να βρω

Όσο κι αν ψάξω...