Αρης: 20 χρόνια από την «μπασκετική ανταρσία»! (pic, vid)

Φεβρουάριος 2001, στην κορύφωση του δράματος έρχεται η άρνηση των παικτών για επιβίβαση στο αεροσκάφος με προορισμό την Αθήνα. Εκείνος ο αγώνας μεταξύ Αμαρουσίου και Άρη στο πλαίσιο του (τότε) Κυπέλλου Σαπόρτα δεν έγινε ποτέ και η αθηναϊκή ομάδα προκρίθηκε άνευ (δεύτερου) αγώνα καθώς είχε επικρατήσει στον πρώτο στη Θεσσαλονίκη.

Αν εκείνος ο Άρης μπορεί να παρομοιαστεί με πειρατικό καράβι, τότε υπήρξε ανταρσία του πληρώματος. Διότι, για πολλούς μήνες είπαν το… ψωμί ψωμάκι. Ήταν η περιβόητη εποχή των Καρακίτσου-Σερπάνου, δύο «ουρανοκατέβατων» παραγόντων, μιας φούσκας όμοιας μ’ αυτή του ελληνικού χρηματιστηρίου. Πτώχευση. Οικονομικά, στα λόγια, στις πράξεις. Όσοι διέθεταν διεισδυτική ματιά πήραν τα καπελάκια τους κι έφυγαν νωρίς, οι υπόλοιποι γεύτηκαν όλη τη… βαρυχειμωνιά, αν και το πράγμα ήταν ξεκάθαρο από το κατακαλόκαιρο. Από την επιστροφή της αποστολής από το Μπόρμιο, μήνα Σεπτέμβρη, έπειτα από αγώνες προετοιμασίας. Σε αυτούς, αρκετοί αναρωτήθηκαν γιατί συγκεκριμένοι παίκτες απέφυγαν να αγωνιστούν. Το κατάλαβαν λίγες ημέρες μετά.

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΜΟΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Αυτή έγινε σε ξενοδοχείο του Πανοράματος, στη «Νεφέλη». Η γκλαμουριά και η λάμψη των παικτών που αποκτήθηκαν εκείνο το καλοκαίρι του 2000 θάμπωσε κόσμο και κοσμάκη, παρά τις επίμονες ερωτήσεις των παικτών για πληρωμές. Αυτή κάλυψε την αλήθεια. Ο Ντράγκαν Σάκοτα ήταν η δεύτερη επιλογή εκείνου του διοικητικού διδύμου για την τεχνική ηγεσία και ενεργοποιήθηκε έπειτα από την άρνηση του Στάνισλαβ Ερέμιν. Κατάκτηση θέσης στην πρώτη τριάδα και δύο Κυπέλλων, ήταν ο στόχος που διατυπώθηκε από τα χείλη του «Σάλε». Ο Σάκοτα έφαγε το… παραμύθι δίνοντας αξία σε λόγια των οποίων η δύναμη ήταν αντίστοιχη ενός φτερού που περιπλανιέται στον άνεμο.

Μετά την επιστροφή της ομάδας από το Μπόρμιο κατάλαβε ότι ήταν άνθρακας ο θησαυρός κι άρχισε την κατάστρωση σχεδίου διαφυγής. Αυτό προέβλεπε να φύγει μετά το εντός έδρας ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, έτσι κι έκανε. Αντί των συμφωνηθέντων προκαταβολών, οι παίκτες πήραν το 1/8 των χρημάτων τους. Η αρχή έγινε από τον Μάικ Ιοτζουλίνο, ακολούθησαν οι Ντάντε Καλαμπρία, Τζος Γκραντ, Άντονι Μπούι … όπου φύγει, φύγει. «Αύριο τα υπόλοιπα» τους είπαν. «Περάστε την πρώτη του μηνός». Οι πρωτομηνιές διαδέχθηκαν η μία την άλλη, αλλά χρώμα του χρήματος δεν είδαν.

ΤΟΝ ΠΗΡΑΝ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ

Αυτό έγινε στις 29 Νοεμβρίου 2000. Μια λευκή mercedes αποπειράθηκε να σταθμεύσει μπροστά στο πάρκινγκ του Αλεξανδρείου, αλλά ο πετροπόλεμος που ακολούθησε θύμισε βόμβες πεδίο βολής. Το αυτοκίνητο στο οποίο βρίσκονταν ο Ουκρανός προπονητής, Αντρέι Ποντγκοβίροφ κι ένας Ρώσος συνεργάτης (ονόματι Μπογκντάνοφ) των Καρακίτσου-Σερπάνου δεν σταμάτησε ποτέ. Έφυγε «καρφί» για το αεροδρόμιο «Μακεδονία». Τα πράγματα είχαν αγριέψει καθώς από την οργή των οπαδών του Άρη δεν γλίτωσε ούτε ο Σταύρος Σερπάνος ο οποίος είχε ετοιμάσει event υποδοχής, αλλά επικράτησε αυτό των οπαδών. Κι έτσι ο Στιβ Γιατζόγλου ανέλαβε την τεχνική ηγεσία καθώς είχε συμφωνήσει με την άλλη διοίκηση. Τότε ο Άρης είχε δύο διοικήσεις. Τυπικά, αυτή των Καρακίτσου-Σερπάνου, ενώ στην αντίπερα όχθη ήταν ο Γιάννης Δαμιανίδης.

ΟΙ… ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΙΒ

Η κατάσταση ξέφυγε από τα τέλη του Σεπτέμβρη. Κάθε μέρα ισοδυναμούσε με κεφάλαιο best seller βιβλίο και με πλοκή που θα ζήλευε και η Αγκάθα Κρίστι. Αυτή ενέπνευσε και τον Στιβ Γιατζόγλου στην πιο παραγωγική (από πλευράς… ατάκας) περίοδο της ζωής του. Από τις μάχες του Στάλινγκραντ, τον Χριστόφορο Κολόμβο, τη σφαίρα στο μέτωπο, τα 2-3 ουίσκι, κάθε συνέντευξη Τύπου ήταν κάτι μεταξύ αρχαίας τραγωδίας και επιθεώρησης. Οι δε παίκτες παρέμεναν με τις προκαταβολές, το έναντι πήγε σύννεφο, ζήτημα αν είχαν πάρει ένα μηνιάτικο μέχρι τα μέσα της χρονιάς. Γι’ αυτόν τον λόγο έδιωξαν τον Σταύρο Σερπάνο καθώς αυτός προσπάθησε να επιβιβαστεί στο αεροπλάνο για την πτήση-τσάρτερ με προορισμό το Καζάν. «Εσύ που πας; Δεν έχεις καμία θέση εδώ», του είπε ο Βλάντιμιρ Πέτροβιτς με έντονο ύφος και ο τότε διοικητικός παράγοντας χαμήλωσε το βλέμμα και αποχώρησε ντροπιασμένος. Ήταν η ιστορία με το τσάρτερ που ναυλώθηκε την ύστατη στιγμή με έξοδα του Υπουργείου Πολιτισμού για να ταξιδέψει η αποστολή στο Καζάν (στις 12 Δεκεμβρίου) για τον αγώνα με την Ούνικς. Μέχρι τις 9 το πρωί της ημέρας του αγώνα, δεν υπήρχε περίπτωση να ταξιδέψει η αποστολή. Τούτο θα στοιχειοθετούσε ισχυρό πλήγμα για τον σύλλογο, το ελληνικό μπάσκετ και τον βασικό εκφραστή του (σε παραγοντικό επίπεδο) αλλά και τότε πρόεδρο της FIBA Europe, Γιώργο Βασιλακόπουλο. Με ενέργειες του τελευταίου και τη σύμφωνη γνώμη του τότε Υπουργού Πολιτισμού, Ευάγγελου Βενιζέλου, ναυλώθηκε το τσάρτερ και οι παίκτες ειδοποιήθηκαν λίγο μετά τις εννιά το πρωί την ημέρα του αγώνα. Με συνοπτικές διαδικασίες άλλαξε και η ώρα διεξαγωγής του αγώνα καθώς παρατάθηκε κατά τρεις ώρες ούτως ώστε να προλάβει η αποστολή του Άρη. Τελικώς το παιχνίδι άρχισε επιπλέον μιάμιση ώρα αργότερα, οι δε παίκτες άλλαξαν ρούχα κι έδεσαν τα πόδια τους καθώς το αεροπλάνο ήταν εν πτήσει.

Η ΧΟΡΗΓΙΑ ΤΩΝ 100.000.000 ΔΡΑΧΜΩΝ

Αυτό το παραμυθάκι διηγήθηκαν οι διοικητικοί ηγέτες του Άρη μετά τον πρώτο αγώνα με το Μαρούσι στη Θεσσαλονίκη και τη νίκη του τελευταίου με 66-78. Καθώς ο εσωτερικός πόλεμος έφτασε στην κορύφωσή του κι επειδή όλοι ήξεραν ότι δεν υπήρχε καμία χορηγία 100.000.000 δραχμών, οι παίκτες συμφώνησαν να μην κατεβούν στην Αθήνα αν δεν εισέπρατταν μέρος των χρημάτων τους. Ο κύβος ερρίφθη. Η απόφαση είχε ληφθεί και ουσιαστικά είχε την υποστήριξη όλων των υγιών δυνάμεων του συλλόγου. «Είχαμε ξεκαθαρίσει ότι αν δεν πληρωθούμε, δεν θα κατέβουμε να παίξουμε», είπε ο τότε αρχηγός του Άρη, Γιώργος Φλώρος. «Η απόφαση των παικτών είναι απαράδεκτη. Ας διεκδικήσουν τα χρήματά τους μέσω της δικαστικής οδού και όχι να διασύρουν τον σύλλογο. Είναι υπάλληλοι», είχε δηλώσει ο Σταύρος Σερπάνος ως εκπρόσωπος της διοικητικής ομάδας η οποία διέσυρε τον σύλλογο για ολόκληρους μήνες, προσβάλλοντας παράλληλα κάθε έννοια λογικής.

20-0 ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ

Την ώρα του προγραμματισμένου αγώνα στο κλειστό του Αγίου Θωμά, στο παρκέ του Αλεξανδρείου έπαιζαν μπάσκετ οπαδοί του Άρη. Στο δε Μαρούσι ήταν μόνο τα μέλη του αγωνιστικού τμήματος και ο Βαγγέλης Αλεξανδρής. «Αυτό που συμβαίνει είναι δύσκολο για μένα γιατί έχω περάσει από τον Άρη», είχε πει. Λίγους μήνες μετά, το Μαρούσι κατέκτησε το μοναδικό ευρωπαϊκό τρόπαιο στην ιστορία του. Ο δε Άρης απαλλάχθηκε από τη διοικητική ομάδα της καταστροφής, απέφυγε την ολική καταστροφή, αλλά εκείνο το παιχνίδι (που δεν έγινε ποτέ) έμεινε στην ιστορία ως το μοναδικό ευρωπαϊκό στο οποίο ο Άρης δεν κατέβηκε να παίξει.