Ντιρκ Κάουτ: η αποθέωση της εργατικότητας

Ταλέντο μεγάλο δεν τον λες. Παραδόξως μάλιστα, καθώς η «σκούφια» του κρατά από μια «σχολή», την ολλανδική, που διαχρονικά παράγει «μπαλάδόρους». Όχι, ο Ντιρκ Κάουτ (ή Κόιτ, ή Κάιτ, θα το λύσουμε παρακάτω αυτό) δεν την «κολλάει». Δεν θα βρει κανείς φοβερά στιγμιότυπα στο youtube, μήτε εντυπωσιακές ντρίπλες. Όπου πήγαινε όμως γινόταν απαραίτητος. Δεν πήγαινε δε και σε τίποτα «μικρομάγαζα», ούτε κατάφερε και λίγα πράγματα στην καριέρα του ως τώρα.

Δουλειά, δουλειά να μη σου λείπει

«Είχα πει στον πατέρα μου πως ήθελα να γίνω ψαράς σαν αυτόν. Όμως όταν ήμουν 11 χρονών, εκείνος με έπεισε πως έπρεπε να προσπαθήσω να γίνω ποδοσφαιριστής». Στο Κάτβικ ααν Ζεε, κοντά στη Βόρεια Θάλασσα, ο πατέρας Κάουτ έβγαζε τα προς το ζην ψαρεύοντας, στήνοντας μάλιστα ολόκληρη επιχείριση. Ο μικρός Κάουτ πήγε στα πέντε του να μάθει μπάλα στην τοπική ομάδα της, τους «Quick Boys». Αμέσως μπήκε στο «μάτι» του προπονητή του κι από κει σ' αυτό της Ουτρέχτης. Η πρώτη του ομάδα πάντως ακόμη είναι στην καρδιά του. Είναι αυτή που τον ανέδειξε, εισπράττοντας μάλιστα και 300.000 λίρες όταν ο Κάουτ πήρε μεταγραφή στη Λίβερπουλ! Σίγουρα κι εκείνη δεν μπορεί να τον ξεχάσει έτσι απλά...

51 γκολ σε 160 αγώνες με την Ουτρέχτη το διάστημα 1999-2003, 71 γκολ σε 101 συμμετοχές με τη Φέγενορντ μέχρι το 2006. Πιο εντυπωσιακό όλων, το ότι έχασε 5 αγώνες σε 7 σεζόν, παίζοντας ασταμάτητα και για 179 αγώνες μεταξύ 2001 και 2006! Δεν τραυματιζόταν ΠΟΤΕ, γιατί πήγαινε στην προπόνηση «με το μαχαίρι στα δόντια».

Ο Ράφα Μπενίτεθ δίνει 10 εκατ λίρες και τον παίρνει στο Άνφιλντ. Εκεί που αργότερα έμελλε να γίνει εκ των αγαπημένων παικτών του Kop για την ομαδικότητα και την εργατικότητα του. Όπως έγραψε ο δημοσιογράφος Άαρος Κάτλερ, «κατάλαβε από την πρώτη στιγμή τι σημαίνει να παίζεις για τη Λίβερπουλ. Ό,τι στερούνταν σε τεχνική κατάρτιση, το αναπλήρωνε με όλο και περισσότερη προπόνηση. Είναι απίστευτο το πόσο έντονα και συνεχόμενα μπορεί να προπονηθεί». Αυτονόητο επίσης, πως ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για τις συχνές αλλαγές στη θέση που αγωνιζόταν. Εξτρέμ, ακραίο χαφ, δεύτερος επιθετικός, σεντερ φορ, ο,τιδήποτε αρκεί να γίνει η δουλειά.

Οι οπαδοί της του έβγαλαν το παρατσούκλι «Energizer Bunny», μετά τη χρονιά 2010/11, όταν έλειψε από μόλις 5 αγώνες στο πρωτάθλημα. Εκτιμούσαν την αυτοθυσία και τον παθιασμένο τρόπο παιγνιδιού του. Έφυγε το 2012, μετά από 6 χρόνια, γιατί ο Κένι Νταλγκλις προτίμησε τον Τζόρνταν Χέντερσον. Στο τελευταίο του παιγνίδι, τον τελικό του Λιγκ Καπ, οι οπαδοί της Λίβερπουλ «σηκώνουν» ένα χαρακτηριστικό πανό: «Ντιρκ Κάουτ, ο ήρωας της εργατικής τάξης», δείχνοντας την εκτίμηση του και τονίζοντας και το DNA του μέσου οπαδού των «ρεντς» και κάτοικου της πόλης της κεντροδυτικής Αγγλίας.

Στα του παιγνιδιού, η Κάρντιφ είναι μπροστά με 2-1, λίγο πριν το τέλος της παράτασης. Ο Κάουτ μπαίνει ως αλλαγή, σκοράρει το τελευταίο του γκολ με τα κόκκινα και στέλνει το ματς στα πέναλτι, όπου και οι «κόκκινοι» κατακτούν τον τίτλο. Ήταν το μόνο τρόπαιο που κατέκτησε ο Κάουτ με την ομάδα στα 6 χρόνια που παρέμεινε στο Άνφιλντ.

Στον ίδιο στοίχισε αρκετά που έφυγε από το μεγάλο λιμάνι. «Ήταν έξι απίστευτα χρόνια, παρέα με σπουδαίους συμπαίκτες. Είναι απίστευτο πόση αγάπη και σεβασμό μου έδειξαν όλοι οι οπαδοί της ομάδας, οι κάτοικοι του Λίβερπουλ- τα SMS, τα e- mails, τα τηλεφωνήματα, τα μηνύματα στο twitter - είμαι αρκετά συγκινημένος για να πω πόσο το εκτιμώ. Όπου με βρουν μου εύχονται καλή επιτυχία και ότι θα τους λείψω. Δεν έχω λόγια για να τους ευχαριστήσω»!

Οι τίτλοι

Αντίθετα με την αγάπη και το σεβασμό, οι τίτλοι είναι κάτι που μάλλον του έλειπε μέχρι να πάει στην Τουρκία και τη Φενέρμπαχτσε. Εκεί κέρδισε το Κύπελλο τη σεζόν 2012-2013, το πρώτο του πρωτάθλημα τη σεζόν 2013-2014, και το Σούπερ Καπ την ίδια χρονιά. Πιο πριν, είχε αναδειχθεί πρώτος σκόρερ στην Ερεντιβίζε το 2005, είχε κερδίσει το Χρυσό Παπούτσιι της Ολλανδίας το 2003 και το 2006, ενώ είχε αναδειχθεί ως ο Ολλανδός παίκτης της χρονιάς ξανά το 2006.

Οι «οράνιε»

Έκανε το ντεμπούτο του το 2004, όταν κλήθηκε από τον Μάρκο Φαν Μπάστεν, κόντρα στο Λιχτενστάιν. Ήταν - πλέον - μέλος της Εθνικής στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής το 2010, όταν έφτασε μέχρι τον τελικό και την ήττα από την Ισπανία, μετρώντας 1 γκολ και 3 ασίστ παίζοντας- «περιέργως» - σε όλα τα ματς. Συνολικά με την Εθνική μέτρησε 24 γκολ σε 104 συμμετοχές.

Ο χαβαλές!

Δουλευταράς και αφοσιωμένος, όχι όμως και βαρετός. Όσο είχε μείνει στην Αγγλία, διακρινόταν για τις εντυπωσιακές στολές που φορούσε στα Halloween, που τις συνόδευε πάντα ένα πλατύ χαμόγελο.

Μαζί με τον συμπατριώτη του, Γουέσλεϊ Σνάιντερ, όταν αγωνίζονταν στην Τουρκία για τη Φενέρμπαχτσε και τη Γαλατάσαραι αντίστοιχα, έδειξαν την (ουδεμία) εξοικείωση που είχαν με το γύρο και το κεμπάπ. Αποτυχία σκέτη.

Αντίθετα, δεν μπορεί κανείς να πει το ίδιο για το ταλέντο του στη ζωγραφική. Όταν κλήθηκε να σχεδιάσει το έμβλημα της Λίβερπουλ, ανταποκρίθηκε παραπάνω από ικανοποιητικά:

Φιλάνθρωπος

Μέσω του «Dirk Kuyt Foundation» βοηθά ΑμΕΑ και παιδιά με αναπηρία. Το ίδρυμα ιδρύθηκε το 2006 και βρίσκεται στην Ολλανδία, οι δράσεις του όμως φτάνουν πέρα από τα σύνορα της, και ειδικότερα στις χώρες που κατά καιρούς αγωνίστηκε έως σήμερα, την Αγγλία και την Τουρκία. Άλλος ένας λόγος που τον έκανε αγαπητό όπου κατά καιρούς αγωνίστηκε, ήταν η κοινωνική του ευαισθησία. «Όταν είσαι ποδοσφαιριστής, μπορείς να προσφέρεις πολλά πράγματα. Ένας φίλος μου το πρότεινε, και σήμερα το ίδρυμα υποστηρίζει 64 πρότζεκτ σε όλη την Ολλανδία. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα για να προσφέρουμε στα παιδιά αυτά όλα όσα χρειάζονται. Φροντίζουμε όμως να έχουν την ευκαιρία που δικαιούνται ώστε να ασχοληθούν με τον αθλητισμό».

Α, και για τελευταίο. Πως προφέρεται ΤΕΛΙΚΑ το όνομα του Dirk Kuyt;;