Πολονάρα: Πάντα θα σε θυμόμαστε για αυτό που ήσουν και για το «τέρας» που νίκησες δύο φορές
Υπάρχουν ονόματα που κουβαλούν μαζί τους μια ιστορία ή καλύτερα μία προκαθορισμένη μοίρα. Το όνομα Αχιλλέας δεν είναι απλώς ένα από τα πιο ένδοξα της ελληνικής μυθολογίας. Είναι το αρχέτυπο που ισορροπεί ανάμεσα στην υπεράνθρωπη δύναμη και την άκρως ανθρώπινη ευθραυστότητα. Είναι ένα σύμβολο δύναμης που δεν θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα τη ζωή του Ακίλε Πολονάρα. Του απόλυτου πολεμιστή που μπορεί να γκρεμίσει τα πάντα, αλλά και του ανθρώπου που λυγίζει και πονά. Ο «Αχιλλέας» δεν ήταν μόνο ανίκητος, ήταν και βαθιά ανθρώπινος.
Ο Ακίλε Πολονάρα μπορεί να μην γεννήθηκε στην αρχαία Φθία, αλλά στην Ανκόνα της Ιταλίας. Όμως, η μοίρα του φάνηκε να ακολουθεί πιστά τη σημειολογία του ονόματός του. Σε μια καριέρα που θα μπορούσε να περιγραφεί ως μια σύγχρονη «Τρωική Εκστρατεία» στα παρκέ της Ευρώπης, ο Ιταλός φόργουορντ δεν αντιμετώπισε ποτέ έναν... Έκτορα που μπορούσε να τον τρομάξει με μια μπάλα στα χέρια. Η δική του μάχη δόθηκε απέναντι σε «θηρία» βουβά και ύπουλα, τον καρκίνο και τη λευχαιμία. Σήμερα, στα 34 του, ο Ακίλε ανακοίνωσε το φινάλε της καριέρας του στην ενεργό δράση αφήνοντας πίσω του όχι μόνο τίτλους σε τέσσερις διαφορετικές χώρες, αλλά ένα μάθημα ζωής που ξεπερνά τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.
Το «αντίο» στην πορτοκαλί θεά και η κληρονομιά του
Ο 34χρονος φόργουορντ δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι είναι μαχητής, καθώς το έχει κάνει ήδη και δυστυχώς χρειάστηκε πολλές φορές. Η είδηση της απόσυρσής του από την ενεργό δράση σηματοδότησε το τέλος ενός κύκλου που γράφτηκε με πόνο, επιμονή και μια αδιαπραγμάτευτη αγάπη για το παιχνίδι. Στα 34 του, ο Πολονάρα αποφάσισε να πει «αντίο», όχι γιατί το ήθελε πραγματικά, αλλά γιατί το σώμα του τού το επέβαλε.
Το είπε και ο ίδιος, με έναν τρόπο που μόνο εκείνος ξέρει μέσω ανάρτησής του στο Instagram: «Θα ήθελα αυτή η στιγμή να μην ερχόταν ποτέ. Προσπάθησα… Ξεκίνησα ξανά ατομικές προπονήσεις. Αλλά καταλαβαίνω ότι δεν θα είμαι πια ο παίκτης που ήμουν. Και θέλω να με θυμάστε γι' αυτό που ήμουν». Με αυτά τα λόγια, αποχαιρέτησε την «πορτοκαλί θεά» του, ευχαριστώντας ακόμα και όσους τον αμφισβήτησαν, γιατί εκείνοι ήταν η καύσιμη ύλη της δύναμής του.
Έτσι κι έγινε, όμως χρειάστηκε παράλληλα να πάρει μία πολύ δύσκολη απόφαση για εκείνον. Να κρεμάσει τα παπούτσια του, όχι γιατί δεν θέλει άλλο να ασχοληθεί με το άθλημα για το οποίο ζει και αναπνέει, αλλά γιατί αντιλήφθηκε πως δεν μπορεί άλλο να ξεπεράσει τα όριά του, μιας και δεν υπάρχουν δυστυχώς πλέον οι ίδιες αντοχές.
Η πειθαρχία του ήταν εκείνη που τον οδήγησε να αναδειχθεί ως ένας από τους πιο αξιοσέβαστους παίκτες στην EuroLeague. Από την Τέραμο και τη Βαρέζε, μέχρι την Μπασκόνια και το πρωτάθλημα Ισπανίας το 2020. Από τη Φενέρμπαχτσε και την Εφές, μέχρι το «double» με τη Ζαλγκίρις και το πρωτάθλημα με τη Βίρτους Μπολόνια το 2025. Συμμετοχές με την Εθνική Ιταλίας σε Ολυμπιακούς Αγώνες, EuroBasket, Παγκόσμιο Κύπελλο, όμως παντού άφηνε την ίδια σφραγίδα του πάθους, ενέργειας και πάντα με ένα χαμόγελο που έκρυβε μέσα του όλη την ευγνωμοσύνη για τις «μικρές στιγμές» της ζωής του.
Στην καριέρα του δούλεψε με τους κορυφαίους. Για τον Τζιανμάρκο Ποτσέκο, ο Ακίλε ήταν ο «αδερφός» που έδινε πνοή στο όραμά του, ενώ για τον Ντούσκο Ιβάνοβιτς, ήταν ο στρατιώτης που δεν λύγιζε στην πίεση. Ακόμα και στις τελευταίες του στιγμές ως παίκτης, λειτούργησε ως μέντορας για νέους όπως ο Νίκολα Τόπιτς, ο οποίος ταλαιπωρήθηκε επίσης με την υγεία του βλέποντας τον Πολονάρα ως πηγή έμπνευσης.
Πέσε κάτω δύο φορές, σήκω όμως τρεις!
Ο Πολονάρα δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένας παίκτης EuroLeague. Είναι ένας άνθρωπος που έμαθε να ζει με την πίεση, με τον φόβο, με την αβεβαιότητα κι όμως συνεχίζει με «όπλο» του την ελπίδα. Η ζωή του δεν κύλησε ποτέ «κανονικά». Το 2023 διαγνώστηκε με καρκίνο των όρχεων , κάτι που έμαθε σχεδόν τυχαία, μέσα από έναν έλεγχο ντόπινγκ. Χειρουργήθηκε, πάλεψε και μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες επέστρεψε στα παρκέ σαν να μην είχε συμβεί τίποτα δείχνοντας το μεγαλείο της ψυχής του και την τεράστια θέλησή του.
Αυτή ήταν και η πρώτη συνειδητοποίηση ότι ο δικός του δρόμος δεν θα ήταν ποτέ εύκολος κι αυτό γιατί λίγο αργότερα, ήρθε η δεύτερη, πιο σκληρή δοκιμασία. Η διάγνωση της μυελογενούς λευχαιμίας. Εκεί δεν υπήρχε «παίζω σε δύο μήνες», αλλά όπως είναι λογικό επικράτησε ο φόβος, κάτι που αποκάλυψε αργότερα και ο ίδιος. «Όταν άκουσα για τον καρκίνο, φοβήθηκα. Φοβήθηκα τον θάνατο. Μετά σκέφτηκα ότι θα σταματήσω το μπάσκετ. Το μπάσκετ είναι η ζωή μου…», είχε πει. Και όμως, τότε οι γιατροί τού έδωσαν ελπίδα. Του είπαν ότι θα επιστρέψει.
Με τη λευχαιμία, τίποτα δεν ήταν ίδιο. «Είναι πιο επικίνδυνο. Φοβάσαι περισσότερο. Είναι πιο δύσκολο», όμως εκεί μπήκε στη μέση η οικογένεια. παίζοντας τον δικό της ρόλο. Η σύζυγός του, Έρικα και τα παιδιά του ήταν άγρυπνοι φρουροί στο πλευρό του. «Πρέπει να παλέψεις για τα παιδιά σου», του είπε και αυτή έγινε η φράση που τον κράτησε και του έδινε κίνητρο.
Ο άνθρωπος που έπαιζε μπροστά σε γεμάτα γήπεδα, που σήκωσε τίτλους στην Ισπανία με τη Μπασκόνια, στην Τουρκία με τη Φενέρμπαχτσε, στη Λιθουανία με τη Ζαλγκίρις και στην Ιταλία με τη Βίρτους, βρέθηκε ξαφνικά σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Εκεί όπου το πιο απλό πράγμα όπως μια βόλτα, ένα παγωτό, ένα δείπνο με την οικογένεια ήταν δύσκολο, ή προκαλούσε έξτρα καταπόνηση.
«Όταν είσαι στο νοσοκομείο είναι σαν να είσαι σε φυλακή. Τότε καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι απλώς να ξυπνάς το πρωί και να βλέπεις τα παιδιά σου», είχε πει περιγράφοντας την τελευταία εμπειρία του. Μάλιστα, τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο επικίνδυνα όταν είδε το φως της δημοσιότητας η είδηση ότι έπεσε σε κώμα τον περασμένο Νοέμβριο με τη ζωή του να κρέμεται από μία κλωστή βλέποντας τις πιθανότητες επιβίωσής του να... συρρικνώνονται.
Κι όμως, ο Πολονάρα αρνήθηκε να χάσει για ακόμη μία φγορά. Οι χημειοθεραπείες, η μεταμόσχευση μυελού των οστών, οι ατελείωτες μέρες στο νοσοκομείο, οι μικρές καθημερινές νίκες, όπως το να βγει για λίγες ώρες για να γιορτάσει τα γενέθλια της κόρης του, έγιναν το νέο του «πρόγραμμα», με το μπάσκετ να περνάει όπως είναι λογικό σε δεύτερη μοίρα. Ο μοναδικός στόχος έγινε η επιβίωση και επιτεύχθη!
«Για τα παιδιά μου. Για όλους όσοι παλεύουν με τον καρκίνο», αυτό ήταν το κίνητρό του που του έδινε δύναμη καθημερινά για να επιστρέψει, να νικήσει την «κακιά αρρώστια».
Ο Ακίλε Πολονάρα μπορεί να μην ξαναπαίξει μπάσκετ, αλλά το μπάσκε δεν θα φύγει ποτέ από αυτόν, γιατί άνθρωποι σαν κι αυτόν δεν ανήκουν απλώς στο παιχνίδι, αλλά τον ξεπερνούν. Αν τελικά το όνομα «Αχιλλέας» υποδηλώνει ένα σύμβολο δύναμης και ευθραυστότητας μαζί, τότε ο Πολονάρα το τίμησε με τον πιο αληθινό τρόπο. Όχι επειδή ήταν ανίκητος, αλλά επειδή, κάθε φορά που έπεφτε, έβρισκε τρόπο να σηκώνεται. Σε ευχαριστούμε για όλα, Άκι. Το μπάσκετ σε αποχαιρετά, αλλά η ζωή σε καλωσορίζει ως τον μεγαλύτερο πρωταθλητή της.
